شهید نخبه جنگ رمضان حسین طاهری را بیشتر بشناسیم
به گزارش نوید شاهد شهرستانهای استان تهران، حسین در اردیبهشت ۱۳۵۲ به دنیا آمد. از کودکی صبور، محجوب و مهربان بود. برای خواهر بزرگتر و برادران کوچکترش همیشه حمایتگری مسئول بود. کودکی و نوجوانی او در زمانه انقلاب و جنگ ۸ ساله سپری شد. شرایط زمان را به خوبی درک میکرد و نسبت به مسائل حساس بود.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در شرایطی که هنوز عموم ملت اطلاعات کاملی در مورد مسایل روز اسلامی نداشتند، در سن ۵ سالگی به همراه خواهرش نمایشنامههایی که پدرشان درباره توحید، حجاب، شهادت و... مینوشتند را در برنامههای عمومی به خوبی بازی میکرد.
با هوش و نبوغی که داشت در پس ذهنش میدانست اگر میخواهد کاری برای کشورش انجام دهد باید درس بخواند، در کودکی وقتی از او میپرسیدند میخواهی چه کاره شوی؟ میگفت: دانشمند! و واقعا در همین مسیر زندگی کرد. در سال ۱۳۷۰ دیپلم ریاضی گرفت و در رشته شیمی دانشگاه پیام نور پذیرفته شد. از همان ترم اول سعی میکرد کتابهای اصلی رشته شیمی را به زبان انگلیسی تهیه و مطالعه کند.
آن زمان برای خانوادههای متوسط امکان نداشت به کلاس زبان بروند، حسین هرچه یاد گرفت از تلاش و پشتکار خودش بود و در مدت کوتاهی همزمان با تحصیل علم، سطح زبان انگلیسی خودش را بدون استاد به سطح حرفهای رساند و از آن به بعد تحقیقات و مسیر یادگیری خودش را از منابع اصلی پی میگرفت.
همزمان با رشد علمی، در علوم اسلامی و قرآن، مطالعات و شرکت در هیأتهای قرآن را ادامه میداد و در هیأت قرآن شرق تهران، در لحن و تجوید به درجه استادی رسید.
آنقدر خوب درس خواند که وقتی آزمون کارشناسی ارشد داد در دانشگاه تهران پذیرفته شد. زمان دفاع پایان نامه، اساتید سختگیر و زبانزدی که بعنوان داور حضور داشتند، از کار او بسیار تعریف کرده، از دقت و تبحرش در کار حیرت کرده بودند و نمره کامل دادند و علی رغم اینکه تازه کارشناسی ارشدش را گرفته بود در همان جلسه دفاع اساتید گفتند این پایان نامه درحد دکترا است و او را دکتر صدا میکردند، بعد هم بلافاصله از او دعوت به همکاری در پروژههای تحقیقاتی دفاعی شد.
حسین باتوجه به روحیه آزادگی و توسعه گرایی که داشت در آن زمان این پیشنهاد را نپذیرفت و مسیر خدمت به کشور را در کار خصوصی آغاز کرد، در سال ۱۳۷۷ با دوستانش شرکتی ثبت کردند و علی رغم تلاش بسیار و انجام پروژههای مهمی در آن شرکت، به دلایل اخلاقی، اختلافاتی با شرکا پیدا کرد و بدون درخواست کوچکترین انتفاع مالی از آنها جدا شد. در ادامه به شغل معلمی در دبیرستانها و همزمان استادی کلاسهای آزمایشگاه شیمی در دانشگاه مشغول شد.
در سال ۱۳۷۹ با خانم معصومه اسماعیلی ازدواج کرد. همسرش از یک خانواده شهید بود که با خانواده ما از طریق داماد شهیدشان آشنا بودند. شهید سعید رضاپور دوست پدر ما بود و با خانمش، خانم لیلا اسماعیلی، به منزل ما میآمد، حسین به او ارادت خاصی داشت، اگرچه که آن زمان خیلی کوچک بود و نمیتوانست دوست او باشد. بعد از شهادت شهید رضاپور پدر ما ارتباطش را با خانواده شهید حفظ کرده بودند، اگرچه که بخاطر کارها و مسئولیت زیادشان امکان رفت و آمد کم بود ولی دورادور از حال هم خبر داشتیم.
تقدیر اینگونه رقم خورد که حسین داماد همان خانواده شود، خانوادهای بسیار محترم و عزیز و دوست داشتنی. حاصل وصلت مبارک این زوج فرهیخته یک پسر برومند به نام محمدسجاد، متولد ۱۳۸۰، و یک دختر نازنین به نام ریحانه، متولد ۱۳۸۵، شد که هر دو نخبه و باهوش بودند. لازم به ذکر است که معصومه خانم مدرک کارشناسی IT داشت و در طول زندگی مشترکشان کارشناسی ارشد الاهیات گرفت و در علوم قرآنی مشغول بود.
ادامه دارد...