گفتوگو با حسین نانکلی؛ پدر و پدربزرگ شهیدان نانکلی
خانهای که 5 شهید داد؛ روایتی از عشق به زندگی و شهادت خانوادگی
ساعت ۱:۲۰ بامداد هشتم فروردین ۱۴۰۵، خانواده نانکلی در جریان جنگ رمضان، پدر، مادر و سه فرزند خود را از دست داد؛ طالب نانکلی، معصومه اسحاقی و فرزندانشان نورا، ضحی و امیرعباس، پنج عضو یک خانواده بودند که در کنار سردار سرتیپ پاسدار شهید جمشید اسحاقی، مشاور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، در بمباران هوایی دشمن آمریکایی _ صهیونی در شهرک شهید محلاتی به شهادت رسیدند. این گزارش، روایت حسین نانکلی، پدر شهید طالب و پدربزرگ سه کودک شهید این خانواده، از زندگی و آخرین ساعات کنار هم بودن آنها است.

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، در میان روایتهای بهجامانده از شهدای جنگ رمضان، قصه خانواده نانکلی از جنس دیگری است؛ روایتی از یک خانواده که پدر، مادر و سه فرزند خردسال آن، به شهادت رسیدند و یک خانواده، در فاصلهای کوتاه، پنج عضو خود را از دست داد. در کنار آن ها سردار سرتیپ سپاه پاسداران شهید جمشید اسحاقی، مشاور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، در کنار دخترش معصومه اسحاقی به فیض عظیم شهادت نائل آمد. طالب نانکلی، پدر خانواده، سالها در فعالیتهای جهادی و امدادرسانی حضور داشت و دلبستگی ویژهای به کربلا و زیارت امام حسین(ع) داشت. همسرش معصومه اسحاقی نیز در تربیت و تحصیل فرزندان نقش پررنگی داشت. نورا ۹ ساله، ضحی ۱۱ ساله و امیرعباس چهار ساله، سه فرزند این خانواده بودند که همراه پدر و مادرشان به شهادت رسیدند. حسین نانکلی، پدر شهید طالب نانکلی و پدربزرگ نورا، ضحی و امیرعباس، در این روایت از سالهای زندگی فرزندش، روحیات عروس و نوههایش، فعالیتهای جهادی و خیرخواهانه پسرش و سرانجام از شبی میگوید که در ساعت ۱:۲۰ بامداد هشتم فروردین ۱۴۰۵، زندگی خانوادهاش برای همیشه تغییر کرد. این روایت، حاصل گفتوگویی است با پدربزرگی که از آخرین تماس تلفنی با نوهاش نورا تا جستوجوی پیکر پنج عضو خانواده، و از خاطرات روزهای زندگی آنان تا بازگشت بخشی از پیکر فرزند شهیدش به زادگاهش را روایت میکند.
طالب؛ پسری که همیشه آرزوی شهادت داشت
طالب از همان سالهایی که وارد فعالیتهای بسیجی و جهادی شد، آرزوی شهادت داشت. شهادت برایش فقط یک حرف یا یک آرزوی دور نبود؛ بخشی از زندگی و باورش شده بود. هرجا احساس میکرد کاری از دستش برمیآید، خودش را میرساند.در مبارزه با داعش در عراق و سوریه حضور داشت و در سیل و زلزله هم برای امدادرسانی میرفت.
وقتی حادثهای اتفاق میافتاد، نمیتوانست بیتفاوت بماند. روحیهاش اینطور بود که اگر کسی نیاز به کمک داشت، باید خودش را به آنجا میرساند. طالب دلبستگی عجیبی به امام حسین(ع) و کربلا داشت. زیارت برایش فقط یک سفر نبود؛ بخشی از زندگیاش بود.
هر سال، اگر شرایط اجازه میداد، خود را به کربلا میرساند؛ عاشورا و اربعین برایش حالوهوای دیگری داشت و آخرین سفرش نیز حوالی نیمه شعبان رقم خورد. او در این سفر، خطاب به یکی از دوستانش گفت: «برایم شهادت بخواه.» دوستش در پاسخ یادآور مسئولیت و زندگی خانوادگیاش شد، اما او با تأکید پاسخ داد: «شما دعا کن ما با زن و بچه شهید بشیم، خانوادگی.»
آن زمان شاید کسی عمق این جمله را نمیفهمید، اما امروز که به آن فکر میکنم، انگار طالب از سالها قبل تصویری از سرنوشت خودش در ذهن داشت. طالب در میان دوستانش با نام «قائم نانکلی» هم شناخته میشد.
روحیهاش همین بود؛ آرام، اهل کار و در عین حال دلبسته به شهادت. با همه اینها، هیچوقت خانوادهاش را فراموش نمیکرد. من بارها دیده بودم که چطور برای همسر و بچههایش وقت میگذاشت و نسبت به آینده آنها حساس بود. برای من همیشه عجیب بود که چطور میشود یک نفر اینقدر آرزوی شهادت داشته باشد و در همان حال، اینقدر به خانوادهاش وابسته و مسئول باشد؛ اما طالب اینطور بود.
خانهای که با عشق طالب و معصومه گرم بود
طالب وقتی وارد زندگی خانوادگی شد، فقط یک پدر نبود؛ واقعاً کنار بچههایش زندگی میکرد. درس و مدرسهشان برایش اهمیت زیادی داشت. دوست داشت بچهها بهترین شرایط را داشته باشند و تا جایی که میتوانست، مدرسه و وضعیت تحصیلی آنها را پیگیری میکرد.
برای آیندهشان برنامه داشت و نمیخواست هیچکدام از فرصتهایی را که میتواند به رشدشان کمک کند، از دست بدهند. معصومه هم در این میان نقش بسیار مهمی داشت. برای بچهها وقت میگذاشت، پیگیر درس و کلاسهایشان بود و حتی برای زبان و برنامههای آموزشی دیگر، خودش آنها را میبرد و میآورد. اگر طالب به دلیل فعالیتها و کارهایش درگیر بود، معصومه بیشتر کنار بچهها میماند و مراقبشان بود.
رابطهشان با بچهها فقط رابطه پدر و مادر با فرزند نبود؛ بیشتر شبیه یک رفاقت خانوادگی بود. خانوادهشان مذهبی بودند، اما زندگیشان خشک و دور از فضای اجتماعی نبود. هم به اعتقاداتشان پایبند بودند و هم زندگی معمول خودشان را داشتند. شوخی میکردند، میخندیدند، با هم بیرون میرفتند و از کنار هم بودن لذت میبردند. طالب و معصومه دوست داشتند بچهها هم در کنار اعتقاداتشان، کودکی و نوجوانی سالم و شاد داشته باشند.
نورا، ضحی و امیرعباس هرکدام دنیای خودشان را داشتند و همین تفاوتها خانه را زندهتر میکرد. ضحی پرانرژی و اهل هنر بود، نورا شیرینزبان و مهربان بود و امیرعباس با همان سن کم، عزیز دل همه بود.
وقتی امروز به آن خانه فکر میکنم، بیشتر از هر چیز صدای بچهها و حضورشان در ذهنم میآید؛ خانهای که زمانی پر از زندگی بود.

نورا و ضحی؛ دو نوه با دو دنیای متفاوت
ضحی یازده ساله بود و کلاس ششم درس میخواند. دختر بسیار پرانرژی و خلاقی بود. کارهای هنری را دوست داشت و برای پروژههای مدرسه با علاقه کار میکرد. کاردستی درست میکرد، کلیپ میساخت و حتی بعضی از ویدئوهای مدرسه را خودش با سلیقه خودش تدوین میکرد. وقتی چیزی به او میدادند، دوست داشت با خلاقیت خودش تغییرش بدهد و شکل تازهای به آن ببخشد. انرژی زیادی داشت و بودنش در خانه همیشه با جنبوجوش همراه بود.
ضحی حدود دو سال بود که به سن تکلیف رسیده بود و نماز و حجاب را رعایت میکرد. با اینکه هنوز کودک بود، این مسائل برایش جدی شده بود.
یک ماه پیش از شهادتش، یکی از دوستانش خواب دیده بود که ضحی شهید شده است. برای ضحی پیام صوتی فرستاده و خوابش را تعریف کرده بود. ضحی در جواب گفته بود: «وای، چه خواب خوبی دیدی، دعا کن شهید شم.»
این جمله برای من بعد از شهادتش معنای دیگری پیدا کرد. اولین بار هم که در اعتکاف شرکت کرده بود، به دوستانش گفته بود دعا کرده که همان سال شهید شود.
نورا نه ساله بود و کلاس سوم. اخلاقش با ضحی فرق داشت. خیلی شیرینزبان بود و زود با آدمها ارتباط میگرفت. اگر در جمعی بچهای را میدید که تنهاست یا کسی را نمیشناسد، خودش جلو میرفت و با او دوست میشد. دلش نمیخواست کسی گوشهای تنها بماند.همین روحیه باعث شده بود در میان دوستان و همکلاسیهایش محبوب باشد.
وقتی امروز این خاطرات را کنار هم میگذارم، نمیتوانم به سادگی از کنارشان بگذرم. ضحی هنوز کودک بود، اما حرفهایی میزد که برای ما بعدها معنای عمیقتری پیدا کرد.
ضحی و نورا هر دو بچه بودند؛ هر دو با بازی، مدرسه، دوستان و آرزوهای کودکانهشان زندگی میکردند. یکی با هنر و خلاقیتش شناخته میشد و دیگری با مهربانی و شیرینزبانیاش. امیرعباس هم کوچکترین عضو خانواده بود؛ چهار ساله، پر از شور کودکی و عزیز همه.
همین تفاوتها بود که خانه طالب را برای ما به خانهای پر از زندگی تبدیل کرده بود.
آخرین روزها؛ آخرین تماس با نورا
ششم فروردین، مادر عروسم «معصومه»، از دنیا رفت. طالب پس از تماس با من و پرسوجو درباره مراسم، با وجود حضور در جزیره خارک، خود را رساند و روز هفتم فروردین، در آیین خاکسپاری، در دقایق پایانی مراسم خود را به جمع ما رساند.
به مزار رفت، در مراسم و نماز شرکت کرد و بعد به خانه پدر معصومه رفت. خسته بود و آن روز فشار زیادی را تحمل کرده بود. شب شام غریبان هم به بهشت زهرا (س) رفتند و حدود هشتونیم یا نه شب برگشتند.
خانه ما روبهروی خانه آنها بود؛ حدود پانصد متر فاصله داشتیم و از ساختمان ما، خانهشان دیده میشد. آن شب همسرم با آنها تماس گرفته بود، اما کسی جواب نداده بود. حدود ساعت یازده شب خودم تماس گرفتم. نورا گوشی را برداشت. از او پرسیدم پدرت کجاست؟ گفت: «بابام خسته است، خوابیده.» به او گفتم: «توکل بر خدا، بذار بخوابه.»
هنوز هم نمیدانم چرا این جمله را گفتم. انگار آن لحظه چیزی درونم گفت همین را بگو. نه از چیزی خبر داشتم و نه تصور میکردم چند ساعت بعد چه اتفاقی قرار است بیفتد. شاید آخرین صدایی که از خانه آنها شنیدم، همان صدای نورا بود که میگفت بابا خواب است.
حدود ساعت یک و بیست دقیقه بامداد، ناگهان همهچیز تغییر کرد. صدای انفجار آمد و بعد فهمیدیم ساختمان آنها آسیب دیده است. خودم را به محل رساندم. نیروهای امدادی و هلالاحمر آمده بودند. دیگر هیچچیز شبیه چند ساعت قبل نبود. آن خانهای که تا چند ساعت پیش در آن زندگی جریان داشت، حالا زیر آوار و دود و صدای امدادگران گم شده بود.
پنج نفر از یک خانواده؛ جستوجو برای سه کودک
اولین چیزی که دیدم، پیکر طالب و معصومه بود. دیدن آنها برای من پایان یک زندگی نبود؛ انگار بخشی از خودم را از دست داده بودم. اما هنوز سه بچه پیدا نشده بودند. تمام فکر و ذهنم شده بود نورا، ضحی و امیرعباس.
مدام میپرسیدیم بچهها کجا هستند، چه بر سرشان آمده و آیا کسی آنها را پیدا کرده است یا نه. در میان این جستوجوها خبر رسید امیرعباس زنده است و او را به بیمارستان بردهاند. وقتی این خبر را شنیدم، دوباره امیدی در دل ما پیدا شد.
گفتند اکسیژن روی صورتش گذاشتهاند. بعد مشخص شد برای بررسی وضعیتش به سیتیاسکن نیاز دارد و به دلیل نبود امکانات لازم برای کودک، او را به بیمارستان دیگری منتقل کردند.
هنوز منتظر خبری از نورا و ضحی بودیم که نزدیک صبح خبر رسید آنها هم به شهادت رسیدهاند. امیدمان به امیرعباس بود، اما آن هم دوام نیاورد؛ حدود ساعت شش صبح خبر دادند که او نیز از دنیا رفته و به پدر، مادر و خواهرانش پیوسته است.
آن شب برای من در یک لحظه تمام نشد؛ در طول چند ساعت، پنج عضو یک خانواده به شهادت رسیدند. طالب، معصومه، نورا، ضحی و امیرعباس؛ پدر، مادر و سه فرزند. هنوز هم وقتی به آن شب فکر میکنم، برایم قابل درک نیست که چگونه ممکن است یک خانواده در فاصله چند ساعت، همه عزیزانش را از دست بدهد. خانهای که پنج نفر در آن زندگی میکردند، صبح روز بعد دیگر هیچکدام از آن پنج نفر را نداشت.
