چه بهتر که پایان زندگی من شهادت در راه خدا باشد
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید ولیالله برفی، فرزند علی، دهم اردیبهشت ۱۳۳۹ در روستای قیاپا از توابع شهرستان خمین، در خانوادهای مذهبی چشم به جهان گشود. دوران کودکی را در کنار خانواده سپری کرد و پس از پایان تحصیلات ابتدایی، به دلیل مشکلات اقتصادی از ادامه تحصیل بازماند و برای کمک به تأمین معاش خانواده مشغول کار شد.

علاقه به فراگیری آموزههای دینی، او را به تحصیل علوم دینی نیز سوق داد؛ چنانکه حدود هشت ماه نزد آقای قریشی به یادگیری مبانی دین پرداخت. خوشاخلاقی، حضور در نماز جماعت و علاقه به ورزش از ویژگیهای دوران نوجوانی او بود.
ولیالله در رسیدگی به مشکلات مردم و کارهای خیر مشارکت داشت. برای آبادانی روستا تلاش میکرد و در ترمیم مسجد و بازسازی مدرسه همراه اهالی بود. هرگاه کسی به کمک نیاز داشت، برای برطرف کردن نیاز او پیشقدم میشد.
در دوران مبارزات انقلاب اسلامی، در تظاهرات شرکت میکرد و دیگران را نیز به حضور در راهپیماییها دعوت میکرد. برادرش درباره فعالیتهای آن روزها روایت میکند که با درآمد حاصل از کارشان، رادیو میخریدند و میان مردم توزیع میکردند تا آنان سخنان امام خمینی(ره) را بشنوند و با دیدگاههای ایشان آشنا شوند.
با آغاز جنگ تحمیلی، ولیالله به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و بهعنوان راننده فعالیت خود را آغاز کرد. خدمت او به حضور در منطقه محدود نمیشد؛ هنگام مرخصی نیز از مردم آرد و خشکبار جمعآوری میکرد و برای رزمندگان به جبهه میبرد.
او از سوی سپاه عازم کرمانشاه شد و در روانسر به انجام مأموریت پرداخت. سرانجام سیزدهم آبان ۱۳۶۰، در حالی که مسئولیت فرماندهی گروهان را بر عهده داشت، در درگیری با گروهکهای ضدانقلاب بر اثر اصابت گلوله به سر به شهادت رسید.
پیکر این پاسدار ۲۱ساله در گلزار شهدای خمین به خاک سپرده شد. از شهید ولیالله برفی یک دختر به یادگار ماند.
در فرازی از وصیت این شهید آمده است: «ما برای اسلام به دنیا آمدهایم و برای اسلام و قرآن از دنیا میرویم. خداوند بدنهای ما را آفرید برای مردن؛ پس چه بهتر که این بدنها در راه خدا بمیرند و اگر خداوند بناست که همه دنیا با مرگ پایان پذیرد، پس چه بهتر که پایان زندگی من شهادت در راه خدا باشد و شهادت پایان فصل زندگی من باشد.»
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی