شهید مظاهر لطفی: شهیدان به ادامهدهنده راه نیاز دارند
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید مظاهر لطفی در خانوادهای مذهبی و زحمتکش در روستای واران جاسب از توابع شهرستان دلیجان به دنیا آمد. خانوادهاش از راه کشاورزی و دامپروری امرار معاش میکردند و پدر، با وجود تنگناهای مالی، به تحصیل فرزندان اهمیت میداد. مظاهر تحصیلات خود را در نراق ادامه داد و در سال ۱۳۶۱ موفق به دریافت دیپلم رشته اقتصاد شد.

او در روزهای مبارزات انقلاب اسلامی، همراه دوستانش در پخش اعلامیههای امام خمینی(ره) و راهپیماییها حضور داشت. پس از پیروزی انقلاب نیز با فعالیت در کمیتههای مردمی و بسیج مساجد، در نگهبانی از محله مشارکت میکرد.
با آغاز جنگ تحمیلی و پس از پایان تحصیلات، به عضویت سپاه محلات درآمد و راهی جبهه شد. سرانجام یازدهم آبان ۱۳۶۱، در عملیات محرم و در منطقه نهر عنبر موسیان، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر او در گلزار شهدای نراق به خاک سپرده شد.
وصیتنامه این شهید، بر مسئولیت بازماندگان در برابر خون شهدا تأکید دارد. او از مخاطبانش میخواهد شناخت اسلام و قرآن را جدی بگیرند، برای پاسخگویی در آخرت آماده باشند و ادامه راه شهیدان را در رفتار و عمل خود نشان دهند.
در بخشهای پایانی این وصیتنامه، شهید لطفی خطاب به پدر، مادر، خواهران و همسرش، از انتخاب آگاهانه خود سخن میگوید و آنان را به استواری و صبوری سفارش میکند. همچنین با اشاره به نماز و روزههای قضا و داراییهایش، درباره پرداخت بدهکاریها و مصرف اموال خود وصیت میکند.

متن کامل وصیتنامه شهید مظاهر لطفی، در ادامه آمده است:
بسمالله الرحمن الرحیم
«ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم بان لهم الجنه یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون و ذلک هو الفوز العظیم.»
اسلامی که این همه جوان فدایش شد، امروز در خطر است. پس اسلحه برداشته و به سوی جبهه روانه میشوند و میروند و شهید میشوند. پس کسان دیگری باید دنبالهرو اینها باشند و ما که امروز تا اندازهای مسئولیت احساس میکنیم، چون آگاهی نداریم و از اسلام چیزی نمیدانیم، این است که مسئولیت احساس نمیکنیم و اصلاً به فکر این نیستیم که اسلام مکتبی است که انسان باید در آن ساخته شود و اسلام انسان میخواهد؛ نه اینکه هر کسی که گفت من مسلمانم و مکتب من اسلام است و کتاب من قرآن، بگوییم خوب، اسلام طرفدار زیاد دارد و باید به او بگویم تو از اسلام چه میدانی؟ از خود بپرسیم از اسلام چه میدانیم و از کتاب مکتبمان چه میدانیم. به غیر از اسم آن، چیزی دیگر یاد نداریم. پس برای همین است که مسئولیت احساس نمیکنیم.
بگذریم از آنکه در خط دیگری است؛ آنکه حسابش جداست. ما که خود را در خط امام میدانیم، باید کمی فکر کنیم؛ ببینیم اسلام از ما چه خواسته و ما چه میکنیم و کدام کار را برای رضای خداوند فقط انجام میدهیم. پس باید به خود بیندیشیم و خود را برای جوابگویی آخرت حاضر کنیم.
بالاخره روزی فرا میرسد که از تو و من پرسیده میشود چه کار کردید؛ چند سال زندگی در دنیا، چه جواب میگویی؟ آنجا دیگر مثل دنیا نیست. اگر دروغ گفتیم، رو میشود و اگر کسی از تو بپرسد یک کلمه از قرآن، یک چیزی بگویی و رد شوی، آنجا همه اعضای بدنت که شاهد و ناظر بر کارهایت بودهاند، میگویند و خود سندی است برای روز آخرت. امروز همه جهانخواران به فکر این هستند که اسلام را از بین ببرند. پس اگر شما و من هم کمک کنیم، چه فرقی داریم با آنها؟ امروز همه نگاهشان به ما هست که چه کار میکنیم. پس بیاییم با خون این همه شهید بازی نکنیم.
هر برادری که شهید شد، در وصیتنامهاش اینها را گفت، اما کسی که به آن عمل کند نبود؛ فقط در تشییع جنازه او شرکت کرده و کمی گریه میکند و بس... اینها که شهید میشوند، به گریه حقیر و شما احتیاج ندارند؛ احتیاج به ادامهدهنده راه دارند. ادامه دادن راه آنان هم باید انسان خودش را بسازد. همینطوری نمیشود گفت راهت ادامه دارد؛ باید در خط آنان افتاد، یعنی خط رهبر. ببینید رهبر چه میگوید، ولایت فقیه چه میگوید و در همان خط حرکت کرد.
باید قدر این امام را بدانیم. باید از دل و جان پیام او را به کار ببندیم؛ نه اینکه اطراف او را خلوت کنیم. نه، همین که گوش به پیام او ندادی و از خط او خارج شدی، امام تنها است. پس برادران و خواهران، امام را تنها مگذارید و همیشه پشتیبان ولایت فقیه باشید. ولایت فقیه مترقیترین اصل قانون است. پس اگر پشتیبان ولایت فقیه نباشید، مانند این است که امام را تنها گذاشتهاید و اگر ولایت فقیه حاکم نباشد، اسلام رفته است و خون شهیدانمان هدر میرود.
امروز وظیفه همه ما است که از ولایت فقیه پشتیبانی کنیم و همه ما تا پای جان باید ایستادگی کنیم؛ اگرچه احتیاج به خونمان باشد و خونمان قابل این باشد که برای اسلام بریزد، باید خون خود را هدیه اسلام کنیم؛ چون اماممان گفت همه باید فدای اسلام شویم و اسلام مکتبی است که همه ما باید فدای آن شویم و اماممان باز میگوید شهادت ارثی است که از اولیای خدا به ما رسیده است؛ چون آنها که شهید شدند، به خدمت خودشان و رسالت خودشان و به اجر خدمت خودشان رسیدند و امید است که ما هم یا پیروز شویم یا در راه اسلام شهید بشویم.
در آخر، در شهادت من پس غمناک نباشید و در شهادت من خوشحال باشید؛ چون امانت خود را به راه خودش دادهاید و این را بدانید که جسم من فقط از پیش شما میرود و روح من همیشه در پیش شماست و همیشه به کارهای شما نظر دارم و میبینم که چگونه وصیتهای شهیدان را عمل میکنید. پس گریه و زاری ندارد؛ فقط ادامهدهنده راه میخواهم و همیشه خدا را شکر کنید و همیشه به یاد خدا باشید.
«انا لله و انا الیه راجعون»
همه ما از خدا و به سوی او بازمیگردیم. پس بعضی به راه او میروند و در راه او شهید میشوند که چه بهتر. و در شهادتم، درِ خانه را چراغانی کنید و آوای قرآن را بلند کنید و در هر شب جمعه بر سر مزارم بیایید و برای امام و رزمندگان دعا کنید و قدر خانوادهها و افرادی که به اسلام خدمت میکنند، اجر دهید و یاری و کمک کنید آنان را برای خدمت به اسلام و امام عزیز.
و از تمام برادران و خواهران میخواهم که همیشه در خط امام و پشت سر و در خط او باشند و به عوامل آمریکایی گوش فرا ندهند و از شایعهپراکنی جلوگیری کنند و در کمبودها صبر و استقامت داشته باشند که جوانان خون میدهند؛ شما هم صبر و استقامت و یاور امام و رزمندگان باشید.
و به همرزمان و دوستانم پیام میدهم که جبهه را خالی نکنند و هرچه جنگ طول کشید، ناراحت نباشید که دشمن بیشتر خوار و ذلیل میشود و جنایات او بیشتر روشن میشود و پس از فتح عراق، قدس را فتح کنید تا به یاری خداوند حکومت اسلامی را در سراسر جهان برقرار کنیم.
از کلیه برادران همسنگرم، چه آنهایی که در سنگر سپاه هستند و چه آنهایی که در سنگر بسیج هستند، میخواهم که همیشه برای خدا کار کنید و در کارهای خود خدا را فراموش نکنید و برای ادامه دادن راه شهیدان خود را آماده سازید.
و در آخر از پدر و مادر عزیزم میخواهم که همانطور که میدانیم، من عاشقانه این راه را انتخاب کردم و آگاهانه به این راه قدم گذاشتم و شهادت همه آرزویم بود. پس گریه ندارد و از شما هم میخواهم که اسلحه مرا نگذارند به زمین افتد و راه مرا ادامه دهند و همچنین از خواهرانم میخواهم که مثل کوه استوار باشند و مادرم را روحیه دهند.
در آخر از همسر عزیزم میخواهم مرا ببخشد، اگر همسر خوبی برای او نبودم و مرا حلال کند و مثل همسران دیگر شهدا، زینبوار مثل کوه استوار باشد و پیام مرا که همان خون من و خون من که همان پیام من است، به جامعه صادر کند.
در آخر از همه شما خداحافظی میکنم و شما را به خداوند میسپارم. دیدار در آخرت، در بهشت. خداحافظ، خداحافظ پدر و مادر عزیزم، حلالم کنید. خواهران و برادرانم حلالم کنید، دوستان حلالم کنید.
از مال دنیا چیزی ندارم، فقط دو ماه روزه و یک ماه نماز، اگر امکان داشت برایم بخرید. موتورم را اگر خواستید بفروشید و خرج کنید برای عزایم. ۲۰۰۰ تومان هم در قرضالحسنه محلات دارم که به حساب امام بریزید. اگر خرج عزایم زیاد آمد، ۶۰۰۰ تومان هم در بانک مسکن محلات دارم که بدهکاریهایم را بدهید و اضافه آن را هم خرج عزایم کنید و اگر چیزی اضافه آمد، به حساب امام بریزید.
فرزند حقیر شما، مظاهر لطفی
خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی، خمینی را نگهدار.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی