حاج حسين مقدم (پدر معظم شهيدان؛ «علياكبر» و «عبدالله»)

جايِ خاليِ اكبر
جثه اش قوي و چهارشانه است. سرحال و بشاش به نظر مي رسد. عصا به دست در را براي ما باز مي كند، تو چشم هاي درشت و آبي اش يك دنيا مهرباني موج مي زند.
ـ خوش آمديد، صفا آورديد.
از صفا كه مي گويد انگار يك دنيا اميد هديه مي كند. ما را به اتاقي هدايت مي كند كه دخترها و دامادهايش هم آنجا هستند.
تعريف مي كند و مي خندد. فرزندانش هم مثل خودش هستند، با روحيه ي شاد و مهمان نواز. وقتي شروع به حرف زدن مي كند، هركس چيزي مي گويد و خاطره اي را يادآور مي شود.
كمك مي كنند تا او گذشته ها را به ياد آورد اما او قبل از هر كلامي و سخني، نگران اين است كه نتواند از مهيمانانش خوب پذيرايي كنند. به چاي و ميوه اشاره مي كند.
ـ بفرماييد، ميل كتيد، منزل خودتان است.
از اينكه در اين جمع صميمي نشسته ام، احساس خوبي دارم، از گذشته اش مي پرسم و از خانواده اي كه درآن تربيت يافت و از جواني اش!
لحظه اي سكوت مي كند و دستي مي كشد بر محاسن سفيدش.
- هشتادويك سال قبل در «زرقان» از توابع شيراز بدنيا آمدم. شش ساله بودم كه پدرم عبدالله از دنيا رفت. او عطار بود و حكيم محله، و اين شغلي بود كه از آباء و اجدادش براي او مانده بود، اما خيلي زود دارفاني را وداع گفت و از آن پس، نگهداري از مادر، دو خواهر و دو برادر به دوش من افتاد.
- خيلي كوچك بودم كه مرد شدم و عيالوار !
رفتم سركار، كارگري مي كردم و روزي پنج ريال يا يك تومان مزد مي گرفتم. سربازي ام را در برازجان و ممسني و شيراز گذراندم. وقتي شاه با ثريا ازدواج كرد دوماه از خدمت سربازي ما كم كردند. دو تا ياغي به اسم علي خان و ولي خان بودند كه آذوقه ي سربازخانه را مي بردند و منطقه را ناامن كرده بودند وضعيت تغذيه ما در سربازي خيلي بد و ضعيف بود، ما مجبور بوديم گندم بوداده بخوريم.
فرماندمان «جلال پزشكان» يك گردان 100 نفره ي سواره نظام تشكيل داد و با ياغي ها كه 10 نفر ديگر را هم همراه خود داشتن، مبارزه كرديم. وقتي دستگيرشان كرديم، آنها براي شام كباب درست كرده بودند. و بعد از مدتها گرسنگي، شكمي از عزا درآورديم ! فقطآن شب غذاي خوش مزه ي خورديم.
28 ساله بود كه با «معصومه حاج زماني» ازدواج كرد. معصومه از او 12 سال كوچكتر بود. پسر اول شان هفت ماهه بود كه براثر سينه پهلو از دنيا رفت. طاهره، صديقه، علي اكبر، عبدالله و زهرا ثمره ي عمر آنها شدند.. وقتي اولين پسرشان به دنيا آمد.
گفتند: اسمش را چي بگذاريم؟!
حسين نوزاد را در آغوش گرفت و با هزار آرزوي در دل او را به سينه فشرد.
- هر حسيني بايد يك علي اكبر داشته باشد. اسم پسرم را مي گذارم علي اكبر .
درس خواندن بچه ها برايم اهميت داشت و بازي گوشي آنها را به هيچ وجه نمي پذيرفتم. بچه ها را خودم به مسجد مي¬بردم و با شروع انقلاب با هم به راهپيمايي ها مي¬رفتيم . به خاطر اين كه نفرت از رژيم پهلوي در دل بچه ها زنده كنم خاطره ي تلخ برداشتن حجاب از سر زن ها و ممنوعيت عزاداري براي سيدالشهدا را بارها براي بچه ها تعريف كرده بودم .كه يك همچنين شاهي داريم كه اگر احساس كنه مردم از مبارزه كوتاه آمده اند، حتي به هيئت و سينه زني هم رحم نمي كند.
بچه كه بودم همراه مادرم به تكيه رفتم، آژان ها از زنان محجبه خواستن كه حجاب خود را بردارند. وقتي با اعتراض آنها روبه رو شدند، به هيئت حمله كردند و ديوار نويسي هاي سياه و چادرهاي هيئت را كندند و با چاقو تكه پاره كردند. صداي جيغ و فرياد، زنها را كه از ترس حمله ي آژان ها به هر طرف مي دويدند، را هنوز هم مي¬شنوم.
بعد از پيروزي انقلاب، حسين به عضويت بسيج در آمد و در مسجد محله فعاليت داشت.
جنگ كه شروع شد با پسرانش؛ علي اكبر و عبدالله به منطقه رفتند، حسين پشت جبهه هم كه بود براي رزمنده ها كمك هاي مردمي از جمله نان، حلوا، شيريني و كمپوت جمع مي كرد و به جبهه مي فرستاد.
ـ علي اكبر 17 سال بيشتر نداشت، كه به جبهه رفت، خيلي وقت بود كه خبري از او نداشتيم. من شوش دانيال بودم كه خبر شهادت او را در عمليات خيبر شنيدم.
معصومه آنقدر به علي اكبر علاقه داشت، كه من هميشه مي گفتم:
ـ اگر اين پسر بيايد جبهه، مادرش از غصه دق مي كند.
وقتي او شهيد شد، بيشتر از خودم براي همسر ناراحت بودم، مي دانستم هيچ چيز جاي خالي او را پر نخواهد كرد.
«عبدالله» بعد از شهادت علي اكبر، گفت: كه مي خواهد به منطقه برود. 14 ساله بود او را ثبت نام نكردند. «جعفر قاسمي» مسئول ثبت نام كه بعدها دامادمان شد ، مي گفت: برو درس بخوان. پسر جان موقع جبهه رفتن تو نيست. برادرت تازه شهيد شده بايد بماني كه خانواده ات غصه نخورند.
وقتي به خانه برگشت بغض كرد و كلافه بود. نگاهي به معصومه كردم و گفتم:
ـ طوري شده.
معصومه گفت:
ـ مي خواهد برود جبهه انگار اسمش را ننوشته اند.
به ستاد ثبت نام و اعزام به جبهه رفتم.
ـ آقاي قاسمي چرا پسر مرا خرد مي كني؟! اين بچه مؤذن و مكبر مسجد است. لابد فكرهايش را كرده و تصميم گرفته كه برود منطقه. شما چرا مي خواهي مانع عمل خير اين پسر شوي.
بالاخره جعفر، عبدالله را ثبت نام كرد . چند روز بعد او به جبهه غرب عازم شد.
عبدالله پس از رسيدن به آرزوي خود نامه ي براي جعفر فرستاد .
- آقاي قاسمي، بالاخره آمدم جبهه و به آرزويم رسيدم. اين جا شما را دعا مي كنم..
عبدالله پس از چندبار حضور در جبهه در عمليات كربلاي5 به آرزويش رسيد و به قافله ي شهدا پيوست.
دايي اش مي¬گفت قبل از شهادت او را ديدم وبه او گفتم عبدالله جان! برگرد خانه. مادرت چشم براه تو است.
صورتش خسته بود و روي پلك هايش غبار ننشسته بود لبخند ي زد و رفت.
عباس و محمدرضا حاج زماني پسر دايي هاي عبدالله هم همزمان با او در عمليات به شهادت رسيدند.
حاج حسين نگاهي به تصاوير سه قهرمانش مي¬اندازد و مي¬گويد جاي معصومه اينجا خالي و پيش شهيدانش سبز است،او با عظمت از صبر و دين¬داريش ياد مي¬كند.
حاج«حسين» در كنار فرزندانش كانون گرم و دوستانه ي دارد، و چشم اميدش به شفاعت عزيزانش است.
او پس از فوت همسرش با دختر بزرگش طاهره به زيارت خانه خدا مشرف شد.