آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۱۶۱
۱۱:۰۶

۱۳۸۸/۰۱/۳۰

حاج حسين تاجيك (پدر معظم شهيدان؛ رضا و موسي تاجيك)




«غرق در شيدايي تو»
به نام خدا
از: حميد
به: ابوالفضل
سلام. هيچ معلوم هست كجايي؟ نمي گي دلم برات تنگ مي شه؟! چند ساله نديدمت؟ اصلاً من رو يادت مي آد؟ من رو پيش از اين ديده بودي؟
سال هفتادونه كه با هم رفتيم بازديد از مناطق جنگي، همه ي حواسم پي تو بود. راه كه مي رفتي، مي نشستي و بلند مي شدي، با چشمانم دنبالت مي كردم. گاهي هم گمت مي كردم و مي ريختم به هم! هيچ وقت نتونستم با خودم كنار بيام و باهات حرف بزنم.
تو به تازگي شيدا شده بودي و شيدايي ات من را به سمتت مي كشاند.
چه كسي باورش مي شد تو، آن آدمي كه تا ديروز توي دانشگاه نه ظاهرش به شهدا ربطي داشت و نه رفتارش، امروز اين طور توي شيدايي خودش بشكند!
تا روز آخر سفر اسمت را نمي دانستم. دلم هم نمي خواست از كسي بپرسم. خودم اسمت را گذاشتم؛ ابوالفضل.
با كسي حرف نمي زدي. آرام بودي و توي خودت. هميشه دير مي آمدي. وقت ناهار و شام كه مي شد، تو آخرين نفر بودي. نمي خواستي چيزي بخوري. اما كسي پيدا مي شد و به زور چيزي به خوردت مي داد.
وقتي توي هويزه، كسي چفيه ي سفيدش را از دور گردنش باز كرد و انداخت زير پايت كه نماز بخواني، دلم مي خواست من اين كار را كرده بودم. از كنارت كه رد شدم و بوي ياس چفيه به مشامم خورد، از آرزويم پشيمان شدم. آن چفيه برايت مناسب تر بود.
آن سفر كوتاه تمام شد. دلم خوش بود كه باز مي بينمت. اما نمي دانم چه شد كه براي هميشه گمت كردم. روز آخر، فقط شنيدم كه صدايت زدند؛ ابوالفضل. اما بعد از سفر انگار ديگر هيچ كس تو را با آن نام نمي شناخت. دنبالت گشتم و پيدايت نكردم!
ماندي در خاطرم. گاهي توي خاطراتم هم گمت مي كردم. اما باز مي آمدي و من را با خودم آشتي مي دادي. تو شده بودي حلقه ي اتصال خودم با خودم. هر وقت گمت مي كردم، خودم را هم از ياد مي بردم.
براي مصاحبه اي رفته بودم «فارياب». فاريابِ كهنوج. از ماشين كه پياده شدم و چشمم به پارچه هاي رنگي روي درخت افتاد، نمي دانم چرا ياد تو افتادم. پيرمردي آن دور نشسته بود و به آن سمتي كه من بودم، خيره شده بود. لباسي تيره به تن داشت و كلاه سفيدي به سر. من كه به سمتش رفتم، بلند شد و با روي باز من را به داخل اتاق راهنمايي كرد.
توي نگاهش مهرباني قشنگي داشت. همه اش سكوت بود و نگاه. نتوانست چيز زيادي از پسران شهيدش برايم بگويد. اما دلم مي خواست نگاه مهربانش را برايت به يادگار مي آوردم.
برگشتم كهنوج و رفتم منزل رضا، اولين شهيدش. گفتم شايد همسر او توي مصاحبه كمكم كند. آن جا ديگر پر شده بودم از ياد تو. توي آن خانه، همه اش شيدايي بود! من غرق شده بودم در شيداييِ همسري مهربان.
هنوز چند جمله اي نگفته بود كه بغضش تركيد. تمام بغضش را به جانم ريخت. بغضي شيرين به شيرينيِ شيدايي اش. پسرش، محسن كه تازه داماد بود و عروسش كه او هم دختر جانباز است، آن جا بودند.
وقت خداحافظي از همسر رضا خواستم كه به من يادگاري بدهد. نمي دانست چه بدهد. گفتم: «تسبيح.»
تا از پشت پرده و روي تاقچه تسبيحي پيدا كند، كمي طول كشيد. بعد يك جانماز كوچك سبز برايم آورد و مهر كربلا و يك تسبيح.
گفت: «شش سال پيش كه رفته بودم كربلا، اين را سوغات آورده بودم. گذاشته بودم براي عروسي محسن. مي خواستم پيش از عروسيش بگذارمش توي وسايل داماديش. توي اين شش سال مانده بود توي ساك. يادم رفته بود چنين نيتي كرده ام. صبح كه ساك را باز كردم، آن را ديدم. گذاشتمش كناري كه بدهم به محسن. بعد از شش سال قسمت شما بود!»
نمي دونستم چي بايد بگم. فقط گرفتمش و چيزي نگفتم.
برگشتم كرمان. رفتم منزل عروس ديگر پيرمرد؛ خانه ي موسي. آن جا هم همه اش شيدايي بود. شيداييِ عروسي كه شش سال در كنار مردي زندگي كرده بود كه حتي يك جمله ي نامربوط از او نشنيده بود.
اين مصاحبه را با ياد تو گرفتم و براي تو مي نويسم. براي تو؛ شيداي من!
همه چيز براي عروسي آماده بود. همسر رضا از كهنوج ماشيني گرفته بود و وسايل عروسي محسن را آورده بود فارياب. پدرشوهرش از او خواسته بود كه عروسي محسن را توي خانه ي آن ها بگيرند.
همه جمع شده بودند توي خانه ي كوچك حسين. خانه ي كوچكي كه يك روز رضا و موسي، تنها پسرهاي حسين توي آن داماد شده بودند.
روي تك درخت توي حياطي كه حصار نداشت، پارچه هاي كوچك رنگي آويزان كرده بودند. تكه پارچه ها توي باد تاب مي خوردند؛ گاه به نرمي و گاه مي لرزيدند.
همه بي خيال و بي حواس توي حال و هواي عروسي بودند. همه ي كارها كه تمام شد و آماده شدند براي حنابندان، يكي يكي يادشان آمد كه چه اتفاقي در بطن شيداييِ يك خانواده دارد رخ مي دهد.
همه منتظر يك تلنگر بودند براي شكستن بغضشان. به محسن، يادگار رضا كه نگاه كردند، يكي يكي بغض هايشان شكست.
آن شب گذشت و روز عروسي شد. محسن، بايد لباس عروس را برايش مي برد. نبود كه ببرد.
گشتند و سر مزار پدرش پيدايش كردند. نشسته بود آن جا و بلند بلند گريه مي كرد. با بغضي شكسته مي گفت: «بابا اجازه مي دي داماد شم؟!»
محسن بيست وسه سالش بود و با دخترخاله اش ازدواج كرده بود. بعد از ازدواجشان هم آمده بودند توي يكي از اتاق هاي خانه ي مادرش، كهنوج.
رضا، پدر محسن هم با دخترخاله اش ازدواج كرده بود. وقتي آمده بودند خواستگاري، همان شب جواب مثبت را گرفته بودند. كسي نظر دختر را نپرسيده بود. صبح، او از برادرش شنيده بود.
سه سال نامزد بودند. دو سال هم عقدكرده ماندند. وقتي رضا داشت ديپلمش را مي گرفت، عروسي كردند.
هفده روز بعد رفت سربازي. سربازي اش گيلان غرب بود. از سربازي هم كه آمد، بيست و يك روز بعد رفت جبهه. آن بار هم ديگر نيامد تا نُه سال ديگر. تكه استخواني آوردند جاي پيكرش.
سال شصت وهفت توي شلمچه به شهادت رسيده بود.
وقتي مي رفت، كوچكترين بچه شان تقريباً چهل روزه بود. يك روز همسر رضا از خواب بيدار شده بود براي نماز و ديده بود شوهرش نيست. يادش آمده بود كه در آن روز قرار است عده اي را اعزام كنند براي جبهه. حدس زده بود كه رضا بايد رفته باشد آن جا. رفته بود بسيج پي اش.
آن جا بهش گفته بودند: «رضا از اين نگران بوده كه شما به خاطر بچه ي كوچكتان نگذاريد او برود. براي همين بي خبر رفته.»
توي نامه اي براي همسرش نوشته بود كه «در راهي كه پيش گرفته ام، ممكن است شهيد شوم. اگر شهيد شدم، بچه هايم را در راه دين و اسلام تربيت كن.»
از رضا، سه پسر به يادگار ماند؛ محسن، مجتبي و مصطفي.
گاهي كه بچه ها از مادرشان از آن روزها مي پرسند، دل مادر ريش مي شود. با خودش مي گويد: «كي مي گه بچه ها بزرگ مي شن و چيزي از گذشته نمي پرسن؟ هر لحظه دنبال خاطره اي از پدرشان هستن. هر لحظه اين غصه به دلشان چنگ مي زند كه پدرشان بالاي سرشان نيست كه به او بگويند بابا!»
دلش به اين خوش است كه همسرش از حال آن ها باخبر است. پيش از اين هم مي دانسته، ولي از وقتي پسرش خواب پدرش را ديده است، دلش آرام تر است. توي خواب رضا به پسرش گفته بوده كه «مي دونم خيلي براتون سخته. اما تحمل كنيد!»
عروس دوم خانواده، همسر موسي، وقتي پانزده سالش بود وارد خانواده ي تاجيك شد. آن موقع موسي بيست ويك سالش بود. آن ها هم با هم نسبت فاميلي داشتند، اما كمي دور.
فروردين سال شصت وپنج با هم ازدواج كردند. آن روزها، هر چند وقت يك بار شهيد مي آوردند. فارياب هم كوچك بود و همه از حال هم خبر داشتند.
توي عروسي شان خواهرهاي موسي هم نبودند. فقط پدر و مادرشان بودند و رضا و خانمش. نمي خواستند سر و صدايي از شادي بشود.
زندگي شان را توي يكي از اتاق هاي خانه ي رضا شروع كردند. با چند دست رختخواب و چندتا تكه قابلمه و ظرف و يك كمد كوچك كه وسايل مختصرشان را توي آن مي گذاشتند. يك فرش و گاز و يخچال معمولي هم كه كارشان را راه بيندازد.
وقتي ازدواج كردند، موسي بيكار بود. كمي بعد توي بانك برايش كار پيدا شد. سه ماه رفت رفسنجان، دوره ي كارآموزي. توي همان دوران، همسر موسي باردار بود. كمي بعد پسري زيبا به دنيا آورد كه بسيار شبيه پدرش بود. اسمش را گذاشتند؛ مهدي. با سال بعد دخترشان هم به دنيا آمد؛ محبوبه.
آن روزها كه موسي رفته بود براي كارآموزي، همسر موسي مهمان سفره ي خانه ي رضا بود. رضا توي جهاد كار مي كرد.
يك بار كسي آمده بود خانه شان و از او پول قرض خواسته بود. موسي خودش نداشت به او بدهد. رفته بود و از پدرخانمش قرض كرده بود. همسرش به او گفته بود: «وقتي خودمون نداشتيم، چرا رفتي از كس ديگه اي براش قرض كردي؟»
گفته بود: «وضع اون بنده ي خدا خيلي خوب نبود. كسي بهش قرض نمي داد. اما من درِ هر خونه اي برم، بهم قرض مي دن.»
شش سال از ازدواج موسي و همسرش مي گذشت. سال هفتادويك بود. موسي قبل از اين كه برود سر كار، رفته بود و به پدر خانمش سر زده بود. همسر موسي دندان درد شديدي داشت و چند روزي نتوانسته بود بهشان سر بزند. پدر خانمش از او خواسته بود كه براي شام، دخترش و بچه هايش را ببرد خانه شان.
همسر موسي آن روز حال ديگري داشت. يك ساعت بعد از رفتن موسي سر كار، دلش براي او تنگ شده بود. نزديك آمدنش، دم غروب، آمده بود و نشسته بود توي حياط بي حصار خانه. از دور ديده بود كه موسي دارد مي آيد. مي خواسته به استقبالش برود كه ديده او راهش را كج كرده و رفته سمت چند نفري كه جلوي مغازه اي آن طرف تر نشسته بودند. رفته بود با آن ها سلام و عليكي بكند.
با آن كه خيلي طول نكشيده بود، اما همسر موسي مدام با خودش مي گفته: «چرا اين قدر طول كشيد؟ چرا نيامد؟»
او توي ذهنش ذكر اين جملات را گرفته بود كه صداي شليك گلوله اي او را به خودش آورد. توي صداي مبهمي غرق شد.
ـ موسي تاجيك تير خورد!
با همان روسري سرش و پاي برهنه دويد سمت صدا.
اشرار در تعقيب و گريز با نيروهاي انتظامي وارد فارياب شده بودند. رگبارشان را گرفته بودند سمت مردم.
توي آن رگبار تير، فقط موسي تير خورده بود. حتي يك نفر، يك خراش كوچك برنداشته بود.
گذاشته بودندش توي ماشين تا برسانندش درمانگاه. توي راه بهش نفس مصنوعي داده بودند، اما فايده اي نداشت. تير خورده بود گوشه ي پيشاني اش و به شهادت رسيده بود.
براي پدر و مادري كه تنها يك پسر برايشان مانده بود، وداع با او خيلي سخت بود. رفتن او براي همه سخت بود. پدر صبورتر بود، اما مادر نه!
تشييع جنازه ي باشكوهي برپا شد. حتي بچه هاي كوچك هم براي موسي لباس مشكي به تن كرده بودند!
چند سال بعد رضا را هم آوردند و كنار او دفن كردند؛ نشاني از رضا را.
پارچه هاي كوچك رنگي روي شاخه هاي خشك درخت تاب مي خورند. هشت ماه از ازدواج محسن گذشته است. اما هنوز پارچه هاي كوچك رنگي روي درخت هستند.
پيرمرد نشسته توي حياط بي حصار؛ روي يك صندلي كوچك. عصايش را هم تكيه داده به ديوار.
غرق در روزهاي دور، به آن دوردست ها خيره شده است. لباس سياهي بر تن دارد. سال ها است كه آن لباس سياه، كهنه شده و لباسي نو جايگزينش شده. اما رنگش همان است كه بود. فقط براي عروسي محسن، لباسي به تن كرد كه سياه نبود. اما آن هم تيره بود.
اين رخت سياه، يادگاري داغ پسرانش است!
او صبورتر بود و تاب آورد. اما همسرش نه. آن قدر بي تابي كرد كه افتاد توي بستر بيماري و بر اثر بيماري قلبي فوت كرد.
قرار بود با هم بروند حج. اما همسرش كمي قبل از رفتن فوت شد. او مجبور شد تنهايي برود.
پيرمرد نشسته همان جا توي حياط بي حصار. نگاهش كه مي كني فكر مي كني تنهاست. در كنارش فقط دخترش را مي بيني؛ تنها همدمش.
اما قاب نگاهت را كه به او نزديك و نزديك تر كني، مي بيني براي تمام غصه هايت توي چشمانش جا دارد. آن قدر كه مهرباني اش حجم تنهايي ات را پر مي كند، دلت مي خواهد براي هميشه آن جا بماني.
دلت مي خواهد شب شود و زير سقف سرمه اي آسمان، چند قدم آن طرف تر از او بايستي و خدا را تماشا كني!

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه