پدری که در شب تولد دخترش، با لباس شهادت به آغوش خدا پرواز کرد
شهید بهنام میر دورقی در چهارم خردادماه ۱۳۷۰ در شهرستان اندیمشک و در خانوادهای مؤمن، مذهبی و ولایتمدار دیده به جهان گشود. پدرش «محمدکریم» و مادرش «گلزاده» نام داشت؛ خانوادهای که از همان دوران کودکی، عشق به اهلبیت (ع) و ارزشهای دینی را در جان و روح فرزندشان نهادینه کردند.

شهید بهنام، جوانی سختکوش و کمک خرج خانه بود. پس از آنکه معافیت پزشکی گرفت، دست از تلاش نکشید و با تکیه بر بازوان خویش در کنار پدرش به کار شریف نانوایی مشغول شد تا لقمهای حلال بر سر سفرهی خانواده ببرد. در سال ۱۳۹۹ تشکیل خانواده داد و ثمرهی این پیوند آسمانی، دختری به نام «یسنا» شد که حالا یادگاری ارزشمند پدر برای روزهای دلتنگی است.
سرانجام در بیست و هشتم اسفندماه ۱۴۰۴ دست کینهی رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکاییاش از آستین ظلم برون آمد و در حملهای ناجوانمردانه به شهرک صنعتی اندیمشک، این جوان مجاهد و خدمتگزار را به فیض عظیم شهادت رساند.
پیکر مطهر این شهید والامقام پس از تشییعی باشکوه و حماسی توسط مردم شهیدپرور اندیمشک، در گلزار شهدای این شهر و در جوار یاران شهیدش آرام گرفت تا میعادگاه عاشقان و رهروان راه ایثار باشد.
مادران شهدا، ستونهای خیمهی صبر این سرزمیناند؛ زنانی که در سختترین روزهای زندگی، داغ فرزند را به جان خریدند و با ایمانی استوار، چراغ خانه و امید جامعه را روشن نگه داشتند. صبر آنان، روایتی از عشق، ایمان و ایستادگی است که در گذر زمان فراموش نمیشود.
هر مادری که فرزندش را در راه دفاع از میهن و ارزشهای والای انسانی تقدیم کرد با دلتنگیهای بیپایانش معنای تازهای به واژهی فداکاری بخشید. جای خالی فرزند در خانه باقی ماند، اما یاد و راه او در دل خانواده و مردم ادامه پیدا کرد.
مادران شهدا، در کنار سوگ و اشک، پیامآوران امید و استقامت نیز هستند. آنان با روایت خاطرات فرزندانشان، نسلهای بعد را با مفهوم مسئولیتپذیری، ایثار و پایبندی به باورها آشنا میکنند و اجازه نمیدهند یاد شهیدان به فراموشی سپرده شود.
گرامیداشت مقام مادران شهدا، تنها ادای احترام به صبر و فداکاری آنان نیست؛ یادآوری مسئولیتی همگانی برای پاسداشت راه شهیدان است. این مادران، با صلابت و مهر خود، خیمهی صبر این مملکت را استوار نگه داشتهاند.
خبرنگار نوید شاهد خوزستان در گفتوگویی با «گلزاده میر دورقی»، مادر شهید بهنام میر دورقی، پای روایتهای مادرانه و خاطراتی نشست که از عشق، دلتنگی و صبر زنی حکایت دارد که فرزندش را در راه دفاع از میهن تقدیم کرده است؛ مادری که با وجود سنگینی داغ، همچنان به ادامه راه شهید و زنده نگه داشتن یاد و نام او افتخار میکند.

بهنام؛ از کودکی محبوب همه بود
آقا بهنام فرزند دومم است که در یک روز بارانی به دنیا آمد. چشمهای بسیار زیبایی داشت و چهرهاش آنقدر دلنشین بود که خواهر شوهرم گفت: «این بچه مال خودمان نیست؛ لابد در بیمارستان عوضش کردهاند!» پدرش از تولد او خیلی خوشحال بود. آن زمان در صنعت نیشکر کار میکرد، اما بهخاطر تولد بهنام یک هفته سر کار نرفت.

بهنام از همان کودکی حال و هوای خاصی داشت و به دل همه مینشست. همه دوستش داشتند؛ بهویژه برادر شوهرم که علاقه زیادی به او داشت. بهنام هم خوشرو و مهربان بود و هیچوقت حرف کسی را زمین نمیانداخت.
بزرگتر که شد با شروع ماه محرم، برای خودش لباس مشکی میخرید و در هیئتهای مسجد شرکت میکرد. از نوجوانی هم اهل تلاش و کمک به خانواده بود. بعد از گرفتن دیپلم، در نانوایی پدرش مشغول به کار شد تا کمک خرج خانواده باشد. برای کار کردن پیش پدرش حقوقی نمیگرفت و فقط گاهی پول توجیبی برمیداشت. وقتی چیزی برایش میگرفتیم، میگفت: «چیزی نمیخواهم.»

بهنام همیشه با احترام کامل با ما صحبت میکرد و همین اخلاق خوب و مهربانیاش باعث شده بود از همان کودکی در دل اطرافیان جا باز کند.
آرزوی نظامیشدن را در دل داشت
علاقه زیادی به نظامی شدن داشت. به همین خاطر به محض اینکه دیپلم گرفت، همراه با چند نفر از دوستانش برای ثبتنام در ارگانهای نظامی به اهواز رفت و گفت: «من میخواهم نظامی شوم.» پس از بررسیهای لازم، استعلام فردیاش تأیید شد؛ اما در معاینات پزشکی به دلیل ضعف یکی از چشمهایش پذیرفته نشد این موضوع تأثیر زیادی بر روحیهاش گذاشت و بسیار ناراحت شد. با این حال، تصمیم گرفت برای انجام خدمت سربازی اقدام کند، اما به دلیل ضعف بینایی از خدمت نیز معافیت پزشکی گرفت.

از شاگرد نانوایی تا کارگری روزمزد
در سال ۱۳۹۸ حمایتش کردیم و با دختری که خودش انتخاب کرده بود ازدواج کرد و ما نیز به تدریج به او کمک کردیم؛ برایش زمین خریدیم و در ساخت خانه اش یاری اش دادیم. او در جریان جنگ دوازده روزه نیز شبها به جادهها به نگهبانی میپرداخت و کار میکرد. با دلهره و نگرانی به او میگفتم: «هر لحظه ممکن است موشکی به سمتت بیاید و به شهادت برسی.»

شب و روز برای زندگی اش زحمت میکشید و هر کار حلالی را که فکرش را بکنید انجام میداد؛ از کار در نانوایی گرفته تا کارگری روزمزد هر جا که نیاز به کارگر بود، با سرعت خودش را میرساند. حتی اجازه نمیداد یک روز بیکار بماند؛ تا متوجه میشد کار فعلی اش رو به اتمام است، بلافاصله کار دیگری دست و پا میکرد و مشغول میشد. او انسانی به حق پرتلاش و اهل کار و زندگی بود.
آخرین وداع
خانه بهنام هنوز نیمهکاره بود، اما او با همان وضعیت در آن ساکن شد تا کمکم رؤیای ساختن خانهاش را تکمیل کند. روز بیست و هفتم اسفند بود و کارگرها مشغول کاشیکاری خانه بودند. برایش غذا تدارک دیدم و پدرش آن را برای او برد، اما همان روز بهنام به خانه ما آمد تا نفسی تازه کند، میگفت: «سر و صدای کاشیکاری کلافهام کرده، میخواهم کمی بخوابم.» به طبقه بالا رفت.
قبل از خواب، با لحنی که هنوز در گوشم طنین انداز است، گفت: «مادر ساعت شش بیدارم کن.» وقتی ساعت شش شد، به سراغش رفتم؛ اما دیدم غرق در خواب است دلم نیامد آرامشش را برهم بزنم. ساعت هفت که دوباره بالا رفتم، دیدم خودش بیدار شده و با دستهایی که چشمانش را ماساژ میداد، در حال بیدار شدن است. گفتم: «میخواستم بیدارت نکنم.» لبخندی زد، پایین آمد، چای مختصری خورد و آماده رفتن شد.
ساعت حدود هفت و نیم بود بهنام برای سوار موتورش شد و رفت. همان روز، روز تولد دخترش بود و میخواست او را با برنامهای غافلگیر کند. در میان حیاط، ایستاد و نگاهش را به من دوخت. او هرگز عادت نداشت هنگام خروج از خانه خداحافظی کند، اما آن روز، گویی دلش گواهی میداد؛ پرسید: «مادر، کاری نداری؟» و بعد با کلامی که دیگر تکرار نشد، خداحافظی کرد. رفت و من نمیدانستم که آن خداحافظی، آخرین وداع ما با هم است.
قرارمان تولد یسنا بود، اما بهنام آسمانی شد
ساعت نزدیک هشت و بیست بود که صدای انفجار شدیدی بلند شد. عروس کوچکم آن روز خانهی ما بود؛ داشتیم تدارک میدیدیم برای تولد یسنا دختر بهنام و قرار بود فردا برایش جشن کوچکی بگیریم. عروسم سراسیمه پرسید: «خاله، صدا را شنیدی؟» گفتم: «آره، صدا میآید.»

یک دقیقه بعد پسرم زنگ زد و گفت: «از بهنام خبر داری؟» گفتم: «نه، چه شده؟» گفت: «میگویند شهرک صنعتی را زدهاند.» پدرش هم تازه از نانوایی برگشته بود و به حمام رفته بود. صدایم زد: «چه خبر است، این سر و صدا چیست؟» گفتم: «بیا بیرون، میگویند شهرک صنعتی را زدهاند.» گفت: «زنگ بزن به بهنام.» گفتم: «هرچه زنگ میزنم، خاموش است. گوشی او تا حالا هیچوقت خاموش نبوده.»
به زنش زنگ زدم گفت: «اصلاً سابقه ندارد؛ چون یسنا زود به زود به او زنگ میزد همیشه در دسترس بود.»، اما هرچه زنگ زدم باز هم خاموش بود.
پسر کوچکم رفته بود شرکت حدود نیم ساعت دم در مانده بود و راهش نمیادن او بعدها با حسرتی که هیچوقت از صدایش نمیرود، میگفت: «شاید اگر زودتر میبردیمش بیمارستان، شهید نمیشد.» همانجا زنگ زد به پدرش و گفت: «بهنام زخمی شده؛ دارند میبرندش بیمارستان گنجویان دزفول.»
را به سرعت از اندیمشک خودمان دزفول رساندیم وقتی رسیدیم بهنام داد میزد: «مامان… مامان…» ولی اجازه ندادند بروم پیشش همان لحظه چند جا را زدند و همه جا غرق شلوغی و اضطراب بود.
بلافاصله به اهواز اعزامش کردند برادرم و برادر شوهرم میگفتند حال و وضعش خوب نیست؛ درست است که حرف میزد، خودش کد ملی اش را داد. صدایم زد و گفت: «بهم آب بده» ولی کار از کار گذشته بود نتوانستند آب به او بدهند و فقط لباسش را خیس کردند.
در راه که به بیمارستان گلستان اهواز اعزام میشد پدرش داخل آمبولانس بود من و زنش همراه برادرم با ماشین پشت سر آمبولانس میرفتیم. پسر بزرگم با دامادم هم با سرعت خودشان را رساندند به اهواز و در بیمارستانی خصوصی برایش تخت گرفتند. در مسیر، بهنام با پدرش حرف میزد؛ اما نزدیک پلیس راه، همان داخل آمبولانس شهید شد.
با این حال تا بیمارستان رساندندش و اتاق احیا بردندش، اما همانجا فهمیدم که دستگاه را الکی به او وصل کردهاند؛ چون پیشتر بالای سر مادر شوهرم و مادرم بودم و آن دستگاه و آن نشانهها را میشناختم. به شوهرم گفتم: «به خدا این دستگاه را الکی به او وصل کردهاند.» گفت: «بگذار کار خودشان را بکنند.» پایش یخ زده بود. رفتم پتو آوردم و گذاشتم روی پایش و گفتم: «اصلاً جان ندارد.» ساعت پنج بود که به ما اعلام کردند بهنام شهید شده است.

فرزندان ما رفتند تا چراغ این خاک خاموش نشود
ما مادران شهید همه مثل هم هستیم، من هم مادری هستم که داغ جگرم را روی دست گرفتم. روزی که بهنامم رفت، داشتیم برای تولد یسنا تدارک میدیدیم. زندگی جاری بود و امید جریان داشت اما یکصدا، یک انفجار، تمام دنیای مرا دگرگون کرد. طعم تلخ انتظار پشت در بسته، صدای «مامان… مامان» گفتنهای بچهای که در خون غلطیده بود، و راه درازی که تا اهواز دویدم و کار از کار گذشته بود، داغی است که تا ابد روی دلم مانده است.
مادران عزیز! من درد شما را با استخوان هایم حس میکنم. خوب میدانم وقتی کسی میگوید «صبر کنید»، چه طعم تلخی دارد. میدانم شبها وقتی عکس فرزندتان را روی دیوار میبینید، یا وقتی جای خالی اش سر سفرهی خانواده دهان باز میکند، چقدر دلتنگی گلویتان را میفشارد. ما مادران، پارههای تنمان را دادیم؛ جگر گوشههایی که برای هر قدمشان زحمت کشیده بودیم، بزرگشان کرده بودیم.
درسته که خانه خراب شدیم درسته که دیگر صدای کلید انداختن شان در خانه را نمیشنویم و جای خالی شان با هیچ پر نمیشود؛ اما ما وارثان یک راه بزرگیم. فرزندان ما رفتند تا چراغ این خاک خاموش نشود. بهنام من، یسنای بی پدرش، و همهی لالههای پرپر شدهی این سرزمین، سند حقانیت و مظلومیت ما هستند.
تهیه و تنظیم گفت و گو: نسیبه کردی
انتهای پیام/