آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۳۶۳
۰۹:۵۷

۱۴۰۵/۰۸/۱۹

شهید «محمدعلی بیگدلی»؛ نوجوانی که شهادت را از ۱۳سالگی آرزو می‌کرد

روحانی شهید «محمدعلی بیگدلی» نوجوانی از روستای قینرجه زنجان بود که در سال‌های دفاع مقدس، با حضور در جبهه‌های نبرد، راه ایثار و فداکاری را برگزید و سرانجام در عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید. او در وصیت‌نامه‌اش، ضمن بیان سفارش‌هایی صمیمانه به پدر، مادر، برادران و خواهرانش، مردم را به پاسداری از انقلاب اسلامی، پیروی از ولایت فقیه، حفظ وحدت و ادامه راه شهدا دعوت کرده است.


 



به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید «محمدعلی بیگدلی» فرزند محمد و ثریا، دوم تیرماه سال ۱۳۴۹ در روستای قینرجه از توابع شهرستان زنجان دیده به جهان گشود. پدرش محمد، کارمند بنیاد شهید بود. او دوران نوجوانی را در خانواده‌ای سپری کرد که برای تربیت و آموزش فرزندان خود تلاش می‌کردند و در زمان شهادت، دانش‌آموز سال دوم متوسطه بود.
این شهید والامقام با حضور در جبهه‌های نبرد، از طریق بسیج به صف رزمندگان اسلام پیوست و در مسیر دفاع از میهن و ارزش‌های اسلامی گام برداشت. سرانجام چهارم اسفندماه سال ۱۳۶۵، در منطقه شلمچه و طی عملیات کربلای ۵ به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییع، در گلزار شهدای بالای زنجان به خاک سپرده شد تا در کنار دیگر یاران شهیدش آرام گیرد.
وصیت‌نامه شهید «محمدعلی بیگدلی» جلوه‌ای از باور‌های دینی، دلبستگی عمیق به خانواده، ارادت به اهل‌بیت (ع) و دغدغه‌های او نسبت به سرنوشت انقلاب و جامعه اسلامی است. او در این نوشته، از آرزوی دیرینه خود برای شهادت سخن گفته و با بیانی صمیمانه، سفارش‌هایی را برای خانواده، مردم و گروه‌های مختلف بیان کرده است.


شهادت؛ عهدی که مؤمنان با خدا می‌بندند


شهید «محمدعلی بیگدلی» وصیت‌نامه خود را با آیه‌ای از قرآن کریم آغاز می‌کند:
«مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اَللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً»
او پس از بیان شهادتین، به یگانگی خداوند، رسالت پیامبر اکرم (ص) و ولایت حضرت علی (ع) گواهی می‌دهد و می‌نویسد:
«شهادت می‌دهم که جز خدای یکتا و یگانه معبودی نیست و شهادت می‌دهم که محمد (ص) فرستاده و آخرین پیامبر است که برای نجات بشریت از شرک و بت‌پرستی فرستاده شده است و شهادت می‌دهم که حضرت علی اولین امام معصوم و برحق و ولی خداست.»
این شهید در ادامه، خداوند رحمان و رحیم را به پاس قرار دادن عبادت به‌عنوان هدف آفرینش ستایش می‌کند و با سلام و درود بر پیامبر عظیم‌الشأن اسلام، حضرت محمد مصطفی (ص)، امام خمینی (ره)، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران و ارواح پاک شهدای اسلام، وصیت‌نامه خود را ادامه می‌دهد.


سخنانی از سر مهر و حلالیت‌طلبی از پدر و مادر


شهید «محمدعلی بیگدلی» در بخشی از وصیت‌نامه خود، خطاب به پدرش، از تلاش‌ها و زحمات او برای تربیت و فراهم کردن زمینه تحصیل و فراگیری علم و دانش سخن می‌گوید و می‌نویسد:
«پدرجان که از همان آغاز تولد، سعی و کوشش زیادی برای بزرگ کردن من و برای اینکه در خط اسلام باشیم کردی و برای آموختن و کسب علم و دانش من متحمل بعضی زحمات شدی که حتی از ده برای اینکه من را باسواد و فرد مفیدی برای جامعه قرار بدهی، زندگی خود را رها کرده و از روستا به شهر اسباب‌کشی کردی و در شهر با تعلیم قرآن و واجبات دین من را سعادتمند نمودی؛ و خود معترفم که فرزند خوبی نبوده‌ام و از شما حلالیت می‌خواهم.»
او سپس با لحنی سرشار از محبت، مادرش را مخاطب قرار می‌دهد و از رنج‌ها و زحمات دوران کودکی و پرورش خود یاد می‌کند. شهید بیگدلی با اشاره به ناپایداری زندگی دنیا، شهادت در راه خدا و احیای دین را آرزویی ارزشمند می‌داند و تأکید می‌کند که اگر بازماندگان راه شهدا را ادامه ندهند، در برابر مجاهدان و فداکاران چه پاسخی خواهند داشت.
او در ادامه، خانواده‌اش را به صبر و بردباری در برابر شهادت سفارش می‌کند و با یادآوری صبر حضرت زینب (س) پس از واقعه کربلا و استقامت مادر وهب، از پدر و مادرش می‌خواهد که در فراق او بی‌تابی نکنند.


در بخشی از این وصیت‌نامه آمده است:


«مادر جان مبادا در فراق من گریه و زاری کنی. گریه کردن چیزی را عوض نمی‌کند. اگر بخواهید روح من شاد و مسرور باشد، صبر را پیشه خود کنید؛ چنانچه حضرت زینب بعد از دست دادن برادر و دیگر شهدا صبر کرد و گفت آن‌قدر صبر کنم که صبر به ستوه بیاید.»
او با اشاره به مادر وهب، که در راه خدا از صبر خود بازنگشت، از خانواده‌اش می‌خواهد شهادت او را در مقایسه با شهدای کربلا و دیگر شهیدان، مصیبتی فراتر ندانند و هنگام گریه و اندوه، به یاد سیدالشهدا (ع)، قمر بنی‌هاشم، حضرت علی‌اکبر، حضرت علی‌اصغر و دیگر شهدای کربلا باشند.

سفارش به انجام واجبات و ادامه مسیر ولایت


این شهید نوجوان در ادامه وصیت‌نامه، خانواده خود را به انجام وظایف دینی و مذهبی سفارش می‌کند و بر اهمیت اقامه نماز در اول وقت تأکید دارد. او نماز را ستون دین می‌داند و یادآور می‌شود که رزمندگان برای پاسداری از همین ارزش‌ها در جبهه حضور دارند.
او همچنین از پدر، مادر، برادران و خواهرانش می‌خواهد در نماز جمعه و مراسم تشییع پیکر شهدا شرکت کنند و با رضایت و حلالیت خود، زمینه آرامش روح او را فراهم آورند.
شهید «محمدعلی بیگدلی» در بخشی دیگر، خطاب به برادرانش، محمدحسن، محمدمهدی و محمدمحسن، می‌نویسد:
«ابتدا بعد از مطالبه حلالیت خواهش می‌کنم، برادرانم محمدحسن، محمدمهدی، محمدمحسن، تا می‌توانید درس بخوانید، از خط اسلام و ولایت فقیه خارج نشوید. به حرف پدر و مادر گوش کنید و آنها را راضی کنید تا من را راضی کنید.»
او همچنین خواهرانش را به الگو قرار دادن حضرت فاطمه زهرا (س) و حضرت زینب (س) دعوت می‌کند و از آنان می‌خواهد در نبود او ناراحت و بی‌تاب نباشند. در پایان این بخش نیز از پدر و مادرش درخواست می‌کند از بستگان، آشنایان، دوستان و همسایگان حلالیت بخواهند.


پیام به ملت؛ انقلاب را حفظ کنید و امام را تنها نگذارید


شهید «محمدعلی بیگدلی» در بخش مهمی از وصیت‌نامه خود، خطاب به ملت ایران، از روز‌های آغاز نهضت اسلامی و نقش مردم در پیروزی انقلاب سخن می‌گوید. او با اشاره به الهام گرفتن این نهضت از قیام عاشورا، حضور و پشتیبانی مردم را عامل ایستادگی در برابر رژیم ستم‌شاهی و به ثمر رسیدن انقلاب می‌داند.
او با یادآوری حمله رژیم بعث عراق به ایران و مقاومت مردم در سال‌های جنگ تحمیلی، بر ضرورت ادامه دفاع تا رسیدن به اهداف آن تأکید می‌کند و می‌نویسد:
«ای ملت ایران اکنون که جنگ به مرحله حساس و سرنوشت‌ساز خود رسیده است، باید به وصیت سیده زنان عالم عمل کنیم که به زنان کوفه رو کرد و گفت جامعه با چند عامل تباه شد. یکی اینکه مانند شمشیر باشد و بعد آن تیزی خود را از دست بدهد. باید این جنگ را که می‌رود به آزادی کربلا و قدس و رهایی مردم دربند عراق از چنگال حزب بعث بینجامد، تا آخر ادامه بدهیم.»
این شهید در ادامه، اتحاد مسلمانان را زمینه‌ای برای گسترش عدالت و برپایی ارزش‌های اسلامی در جهان می‌داند و از مردم می‌خواهد مسئولیت خود را در قبال انقلاب و دفاع از آرمان‌های آن به‌درستی انجام دهند.


او با تأکید بر ضرورت حمایت از رهبری، خطاب به ملت ایران می‌نویسد:


«ای ملت غیور ایران قدر رهبرمان را بدانید. تا هنگامی که شما پیرو ولایت فقیه و متحد و منسجم هستید، هیچ قدرتی بر شما برتری نخواهد یافت و شما پیروزید. باید این انقلاب را که با پرپر شدن بهترین گل‌های گلستان انقلاب به دست آورده‌ایم، حفظ کنیم و در پاسداری و صدور و گسترش آن به دیگر نقاط جهان بکوشیم و اگر از این امر کوتاهی نمودیم، مسئولیت داریم.»
او همچنین از مردم می‌خواهد جبهه‌ها را از نظر جانی و مالی پشتیبانی کنند و با حضور در نماز جمعه، دعا‌های کمیل و توسل و مراسم تشییع شهدا، پاسدار خون و حرمت شهدای اسلام باشند. توجه به خانواده‌های شهدا و رعایت احترام آنان نیز از دیگر سفارش‌های این شهید است. او با یادآوری تعبیر امام خمینی (ره) درباره خانواده‌های شهدا، آنان را چشم و چراغ ملت می‌خواند و بر دعا برای فرج امام زمان (عج) و سلامتی نایب برحقش تأکید می‌کند.


هشدار به منافقین و مخالفان انقلاب


شهید «محمدعلی بیگدلی» در بخش دیگری از وصیت‌نامه خود، منافقین، ضدانقلاب و سلطنت‌طلبان را خطاب قرار می‌دهد و با اشاره به اقدامات خشونت‌آمیز و ترور شخصیت‌های انقلابی در سال‌های نخست پیروزی انقلاب اسلامی، از تلاش آنان برای تضعیف و سرنگونی نظام جمهوری اسلامی انتقاد می‌کند.
او با یادآوری شهادت شخصیت‌هایی همچون مطهری، مفتح، بهشتی، رجایی، باهنر، مدنی، دستغیب، صدوقی و اشرفی و اشاره به بمب‌گذاری‌ها و اقدامات تروریستی، این اقدامات را نشانه دشمنی با مردم و نظام نوپای جمهوری اسلامی می‌داند.
او از مخالفان مسلح می‌خواهد سلاح‌های خود را بر زمین بگذارند و تسلیم شوند یا از اقدامات خشونت‌آمیز دست بردارند. همچنین در خطاب به سلطنت‌طلبان و طاغوتیان، نسبت به ترویج رفتار‌ها و فرهنگ مغایر با ارزش‌های اسلامی هشدار می‌دهد و از آنان می‌خواهد از رفتار‌های خود دست بردارند.


دعای شهادت و آرزوی دیدار در کربلا


یکی از تأثیرگذارترین بخش‌های وصیت‌نامه شهید «محمدعلی بیگدلی»، دعای او برای رسیدن به مقام شهادت است؛ آرزویی که به گفته خودش از ۱۳سالگی در دل داشته است.
او در این فراز از وصیت‌نامه می‌نویسد:
«بار خدایا تو را قسم می‌دهم به مقربان درگاهت و به محمد و آل محمد (ص)، شهادتی را که شایسته مؤمنین و مجاهدین است به من نالایق و بی‌لیاقت قسمت کن. شهادتی که از ۱۳سالگی طلب آنم و در راه خودت مرا قطعه‌قطعه کن.»
این شهید در ادامه، از خداوند می‌خواهد فرج امام زمان (عج) را نزدیک کند، به امام خمینی (ره) طول عمر و سلامتی عطا فرماید، مجروحان و معلولان را شفا دهد، اسیران را از چنگال رژیم بعث رهایی بخشد و زیارت کربلا و شهید کربلا را نصیب مشتاقان کند.
او وصیت‌نامه خود را با سلام بر حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) و یاران باوفایش و دو بیت شعر به پایان می‌رساند:
«آن کس که تو را شناخت جان را چه کند
فرزند و عیال و خانمان را چه کند
دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی
دیوانه تو هر دو جهان را چه کند»
وصیت‌نامه شهید «محمدعلی بیگدلی» یادآور باور‌های نوجوانی است که در کنار دلبستگی عمیق به خانواده، دغدغه دین، انقلاب و سرنوشت جامعه اسلامی را در دل داشت و با آرزوی شهادت، از بازماندگان خواست راه شهدا را با صبر، ایمان، وحدت و پایبندی به ارزش‌ها ادامه دهند.


انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه