تواضع و فروتنی، شاخصه بارز اخلاقی شهید خادمی بود
به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «خورشید خادمی ماشاری» یکم آذر ماه ۱۳۴۷، در روستای ماشاری از توابع شهرستان بندرعباس دیده به جهان گشود. پدرش غلام (فوت ۱۳۶۵) کشاورز بود و مادرش لیلا نام داشت. تا سوم ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. چهاردهم اسفند ماه ۱۳۶۵، در شلمچه به شهادت رسید. پیکرش مدتها در منطقه بر جا ماند و سال ۱۳۷۳ پس از تفحص، در شهرستان زادگاهش به خاک سپرده شد.

شهیدی که بیادعا در مسیر حماسه و ایثار قدم برداشت
در تاریخ یکم آبان ۱۳۶۵ به گروهان القائم (عج) پیوستم. در آن زمان، فریدون محمودی فرمانده دسته شهید رایکا بود که به دلایل شخصی قصد تسویه حساب و ترخیص داشت. من جانشین او بودم و باید مسئولیتش را بر عهده میگرفتم. پس از پایان مراحل ترخیص آقای محمودی، کارم را با جدیت آغاز کردم.
در آن زمان، گردان در سد دز مستقر بود و همه نیروها در آنجا چادر زده بودند. تمرینهای غواصی با دقت و توجه ویژهای انجام میشد. همه بچهها به رعایت قوانین و مقررات آموزشی بسیار مقید بودند تا مبادا کوتاهی و سهلانگاری صورت بگیرد. حضور به موقع در برنامهها، شرکت در جلسات آموزشی، به ویژه تمرینهای عملی و همچنین حضور در برنامههای معنوی و خودسازی، از جمله دستورالعملهای اصلی گردان بود.
شهید خورشید خادمی نیز از این قاعده مستثنا نبود. او در کنار سایر نیروها، با علاقه و اعتقاد راسخ به راه و هدفی که همه دنبال میکردیم، یعنی دفاع از اسلام و وطن، در تمرینهای غواصی و برنامههای معنوی شرکت میکرد. فردی متواضع، مهربان، بسیار پرتلاش و علاقهمند به غواصی بود.
نیروهای گردان غواصی باید از نظر روحی و معنوی ارتباط خود را با خداوند محکم میکردند تا بتوانند از این امتحان الهی سربلند بیرون بیایند. خورشید خادمی نیز پابهپای دیگران تلاش میکرد تا از قافله عاشقان ثارالله و ولایت عقب نماند.
البته چون فردی آرام، ساکت و بیحاشیه بود، مراوده و ارتباط چندانی با او نداشتم. شرایط به گونهای بود که باید بیشتر به کارهای بر زمین مانده و امور ضروری رسیدگی میکردیم؛ به همین دلیل، فرصت چندانی برای شناخت دقیق خصوصیات روحی و اخلاقی افراد نداشتم. شاید گاهی به واسطه موضوعی یا درخواستی با او برخوردی داشتم، اما گذشت زمان با بیرحمی بسیاری از خاطرات آن دوران طلایی را از ذهنم پاک کرده است.
با این حال، آنچه از شهید خورشید خادمی در خاطرم مانده، تواضع، افتادگی، فروتنی، ادب و اخلاق منحصر به فرد اوست. با کسی کاری نداشت؛ البته نه به این معنا که نسبت به دیگران بیتفاوت بود یا خودش را میگرفت و اهل اظهار فضل و خودبرتربینی بود؛ هرگز چنین نبود. منظورم این است که مزاحم دیگران نمیشد و کسی را نمیرنجاند. سرش به کار خودش بود و بسیار باوقار و متین رفتار میکرد. به همه احترام میگذاشت و همیشه لبخند بر لب داشت. همه نیز دوستش داشتند و از جان و دل برایش احترام قائل بودند.
(به نقل از همرزم شهید، علی سلمانپور)
انتهای متن/