خاطرات/جنگ، مبدا تحول و بهشت جاودان

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «سیدمحمد گلگون» متولد ۱۳۴۴ در شهرستان تنکابن به دنیا آمد. سیدمحمد گلگون عضو رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود و در لشکر ۲۵ کربلا و در رسته مهندسی به اسلام خدمت می‌کرد که در سوم اسفند ماه ۱۳۶۴، هجری شمسی در منطقه فاو شهد شیرین شهادت نوشید و در جوار رحمت الهی جای گرفت. پیکر پاک این شهید عزیز پس از تشییع در گلزار شهدای تنکابن به خاک سپرده شد.

چند خاطراتی از شهید «سید محمد گلگون»:

پدر شهید «سید محمد گلگون» می‌گوید: «زمانی بود که حضرت امام، پیام کمک به رزمندگان در جبهه‌ها را دادند. یک روز حدوداً چند ساعت از کار گذشته بود که گفتم بروم و سری به محمد بزنم. وقتی رسیدم لب رودخانه تنکابن، دیدم بولدوزر خاموش است و سیدمحمد نیست. نگران شدم و عصبانی به منزل برگشتم. به حاج‌خانم گفتم: «بچه‌ها بولدوزر را رها کردند و خودشان هم نیستند! شما از آنها خبر دارید؟» گفت: «رفتند پایگاه بسیج و از آن‌جا عازم جبهه‌اند. با من در میان گذاشتند، من هم مانع‌شان نشدم.» گفتم: «حاج‌خانم! مصطفی رفته، مجتبی رفته، محمد هم رفته؟!» حاج‌خانم گفت: «رفتند دیگر، خدا به همراه‌شان.» من هم بعد از مدتی راهی جبهه شدم.»

سیدمحمد در همین دوره و برای نخستین بار در عملیات محرم ـ سال ۱۳۶۱ ـ مجروح شد. به گفتۀ خود شهید، حضور در این عملیات، مبدأ تحول شگرف برایش بود و هم‌رزمانش تأثیری ژرف بر او داشته‌اند. منطقه جنگی را بهشت تعبیر می‌کرد و حاضر نبود آن را با هیچ جای دیگر عوض کند.

سیدمحمد بعد از چند روز مرخصی و دیدار با خانواده، برای بار دوم در ۲۵/۱/۱۳۶۲ و در ۴/۸/۱۳۶۲ نیز برای بار سوم به جبهه اعزام شد. از ابتدای حضور در جبهه ـ ۲۴/۸/۱۳۶۱ تا اوایل آبان‌ماه سال ۱۳۶۲ ـ تحت عنوان تک‌تیرانداز در گردان پیاده لشکر ۲۵ کربلا مازندران، در عملیات‌ها شرکت می‌کرد. بعد از آن، به‌عنوان مسئول دسته در گردان یارسول خدمت کرد. تا این زمان به صورت بسیجی در جبهه حضور داشت. در ۲۰/۹/۱۳۶۲ به عضویت رسمی سپاه پاسداران درآمد و از همان تاریخ تا زمان شهادت، مسئول محور مهندسی لشکر ویژه ۲۵ کربلا بود. او همواره از نیرو‌های فعال و مبتکر در پیشبرد اهداف واحد مهندسی رزمی لشکر به شمار می‌رفت.

سیدمحمد در عملیات‌های محرم و والفجر ۶ مجروح شد. خیلی شجاع و نترس بود تا جایی که بیشتر مأموریت‌های مربوط به ایجاد خاکریز و احداث راه و سنگر، در سخت‌ترین شرایطِ عملیات‌ها، به او محول می‌شد؛ طوری که در مقابل تیر مستقیم دشمن، پشت بولدوزر می‌نشست و خاکریز می‌زد. او عرصه جنگ را میدان ظهور کمال صفات خود کرده بود.

سیدمحمد در سال ۱۳۶۳ با دختری به نام آزیتا غلامی ازدواج کرد و پس از برگزاری یک مراسم ساده که در منزل پدری‌اش انجام شد، زندگی ساده و بی‌آلایشی را آغاز نمود. خرج و مخارج زندگی‌اش از همان حقوقی که ماهیانه از سپاه دریافت می‌کرد، تأمین می‌شد. هنگام خواستگاری به همسرش گفته بود که آماده شهادت است و یار زندگی‌اش باید خود را آماده سازد.

سه روز بعد از ازدواج، دوباره به جنوب برگشت. از آن‌جایی که همسری از جنس خود برگزیده بود، همسرش نیز تمام مشقّات و رنج‌ها را به جان خرید و دفعه دوم که سیدمحمد به مرخصی آمد، در رکاب او عازم منطقه شد. به همراه اثاثیه منزل که پشت یک تویوتا جا می‌شد، حرکت کردند و در خانۀ کوچکی در شهر دزفول مستقر شدند.

روز‌های آخر، قبل از اعزام به مأموریتِ عملیات والفجر ۸ نزد اهالی محل و اقوام بازگشت و از همۀ آنها حلالیت طلبید. مادر از آخرین دیدار دلبندش این‌طور می‌گوید:

«به هرحال، تمام جنگ غصه و دلتنگی داشت؛ اما همه آن غصه‌ها و دلتنگی‌ها قشنگ بود. من با همه سختی‌ها خو گرفته‌ام. با ذره ذره دردهایم مونس شدم. همۀ اینها می‌ارزد؛ هر چند ناقابل باشد. تا جایی که می‌توانستم، فضای خانه را برای بهتر جنگیدن آنها فراهم می‌ساختم. روز آخر رفتن آقامحمد، لوازمش را آماده کردم؛ از نخ و سوزن گرفته، تا وسایلی از قبیل: ماهی، نمک، پرتقال، تخم‌مرغ، برنج و ... یادش بخیر! یک گونی پرتقال و ماهی را می‌گذاشتم توی یخ و نمک و تخم‌مرغ‌ها را لابه‌لای برنج می‌چیدم. آقامحمد را تا ایستگاه همراهی‌اش کردم، نگاهی مظلومانه به او داشتم. آقا‌محمد گفت: «مامان‌جان، تو امروز جور دیگری به من نگاه می‌کنی. گویی می‌خواهم بروم و دیگر برنگردم.» گفتم: «نه، مامان به قربانت.» یک بسته شکلات که از سر سفره نذری حضرت عباس (ع) گرفته بودم، به او دادم. گفتم: «وقتی داری می‌روی منطقه، تو و دوستانت، در ماشین بخورید. به یاد مامانت هم باش. در پناه حضرت عباس (ع) باشی.» لبخند زد و گفت: «مامان حتماً به یادت هستم. مگر می‌شود مادر خوب‌مان را فراموش کنم.» وقتی که می‌رفت من از پشت سر، همین طور قد و بالایش را نگاه می‌کردم؛ با یک حسرتی...»

سیدمحمد در عملیات والفجر‌۸ با دستور مستقیم فرمانده لشکر، برای انجام مأموریت محوله، راهی خط شد. در میان گرد و خاک و غریو بولدوزر، به زدن خاکریز مشغول بود. با هوشیاری، دقت عمل و شجاعت، با همه توان و قدرت، جاده فاو ـ بصره را از وسط نصف می‌کرد و جلوی تانک‌های دشمن را با زدن خاکریز می‌گرفت. به صدای انفجار خمپاره‌ای که از اطراف به گوش می‌رسید، توجهی نداشت. تانک دشمن بولدوزرش را نشانه رفته بود، امااو با اراده‌ای استوار، به مأموریتش فکر می‌کرد، که ناگهان تیر مستقیم دوشکا سینه‌اش را شکافت و در پنجم اسفند ۱۳۶۴ برای همیشه آسمانی شد.

پدری که خود تازه از منطقه جنگی بازگشته بود و از شهادت سیدمحمد هم خبر داشت، در این فکر به سر می‌برد که چگونه باید به چشم‌های مادر سید نگاه کند و حقیقت را بگوید ...! اما حاجیه‌خانم، خود مشغول آب و جارو کردن منزل و شکستن قند بود؛ بعد از خداحافظی آخر اطمینان داشت که دیگر محمد به لقاء دوست خواهد پیوست. روز تشییع، مادر، تا گلزار شهدای تنکابن، کفن پوشید و خود، فرزندش را در گهواره قبر گذاشت و بعد از گفتن لالایی، با او خداحافظی کرد. ۶۰ روز پس از شهادت سیدمحمد، فرزندش سیدمحمدمهدی به دنیا آمد.

انتهای پیام/