شهید ناصر زارعی: شهید مال تمام مستضعفین جهان است
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید ناصر زارعی، فرزند محمدولی و نارنج، در ششم شهریورماه سال ۱۳۴۲ در باختران دیده به جهان گشود. وی تحصیلات خود را تا مقطع سیکل ادامه داد و از طریق بسیج به جبهههای دفاع از میهن اعزام شد. این شهید والامقام در یازدهم آبانماه سال ۱۳۶۲، در منطقه بوکان، بر اثر اصابت گلوله به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاک وی در بهشت زهرا (س) تهران به خاک سپرده شد.
در ادامه متن وصیت نامه شهید ناصر زارعی را بخوانید.
بسمهتعالی
«مَن طَلَبَنی وَجَدَنی، مَن وَجَدَنی عَرَفَنی وَ مَن عَرَفَنی اَحَبَّنی وَ مَن اَحَبَّنی عَشَقَنی وَ مَن عَشَقَنی عَشَقتَهُ وَ مَن عَشَقتَهُ قَتَلتَهُ وَ مَن قَتَلتَهُ فَعَلَی دِیَتَهُ وَ مَن عَلَی دِیَتَهُ فَاِنّی دِیَتُهُ»
آن کس که مرا طلب کند، مییابد؛ آن کس که مرا یافت، میشناسد؛ آن کس که مرا شناخت، دوستم میدارد؛ آن کس که دوستم داشت، به من عشق میورزد؛ آن کس که به من عشق میورزد، من نیز به او عشق میورزم؛ آن کس که به او عشق ورزیدم، میکشم او را؛ و آن کس را که میکشم، خونبهایش بر من واجب است؛ و آن کس که خونبهایش بر من واجب است، پس من خودم خونبهایش هستم.
سلام ای مکتب خون و پیام؛ ای یاور بیکسان و ضعیفان؛ ای دشمن کافران و مستکبران که در راهت هزاران مرد و زن، جوان و پیر، جان عزیزشان را از دست دادهاند. این جاذبه تو چیست؟ چه چیز است که در راهت هر جوان مسلمانی جانش را از دست میدهد!
و من به قطرهقطره خون تمام یاورانی که در راهت مظلومانه و عاشقانه و سعادتمندانه از دست دادهاند، قسم یاد میکنم که از تو و قرآن مجید پاسداری کنم و جان بیارزش خود را در راه پرعظمتت فدا کنم و همان راهی را بروم که حسین بن علی (ع) رفت؛ همان خط سرخ شهادت و بس.
ای ملت ایران، اگر شما در راه خدا جهاد کنید، چه بکشید و چه کشته شوید، پیروزید. این پیروزی از صدر اسلام بوده است. (امام خمینی)
سخنی چند با برادر و خواهر حزبالله
ای برادر و خواهر حزبالله، اکنون که در این برهه از زمان در کشور ما انقلاب شده است، ما باید نگهدارنده آن باشیم و از خون شهیدان خود پاسداری کنیم. با عیاشان و ستمگرانی که میخواهند این انقلاب را از کشور ما بگیرند، مبارزه کنیم و یاور و همراه رهبر عزیز این انقلاب باشیم؛ چون این رهبر است که میتواند این کشور را بهسوی اسلام ببرد.
و ما باید کاری کنیم که دشمن ذلیل و بدبخت را فرصت فکر کردن ندهیم؛ و راه کربلا و راه حرم حسینی را پاک کنیم که آرزوی هزاران جوان شهید بوده است؛ و درخت انقلاب را که با خون هزاران جوان آبیاری شده، مواظبت کنیم و نگذاریم که دشمنان انقلاب ما را از کاری باز نگه دارند؛ و امام را دعا کنیم؛ و رزمندگان را با آغوش باز پذیرایی و پیروزی آنها را از خداوند متعال طلب کنیم؛ و آرزوهای خود را با دعا از خداوند طلب کنیم؛ چون با دعاها میتوان با خدا راز و نیاز کرد؛ مخصوصاً با دعای توسل و دعای کمیل و نماز شب است که انسان نور ایمان خودش را هم قوی میکند.
و به مردم دنیا بگویید که این جنگ با پیروزی به سود ما تمام میشود؛ و بگویید به مستضعفین که بهزودی آزاد خواهند شد؛ چون این گفته قرآن است: «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ».
من که عمری از زندگی خود را پوچ گذراندهام، اکنون برای شهادت ثانیهشماری میکنم؛ چون با شهادت میتوانم کمی از گناه خود را از دریای گناه کم کنم.
ما در زندگی دو راه بیشتر نداریم: راه حسین (ع) و راه زینب (س)؛ راه حسین (ع) همان خط سرخ شهادت است و راه زینب (س)، ادامهدهنده خون حسین (ع). هرکس نتواند راه زینب (س) را که همان پاسداری خون شهیدان است برود، باید برود حسینی شود و البته راه زینب سختتر از راه حسین (ع) است. و هرکس این دو راه را نرود، جزء زیانکاران است.
من هم بهخاطر راه حسین (ع) ثانیهشماری میکنم و اکنون که راه او را پیدا کردهام، ادامهدهنده راه او میشوم و به همان راهی که او رفته، میروم.
و به خواهری که از داغ برادر چشمانش پر از اشک شده، از مادری که از داغ پسر داغدیده شده و از پدری که از داغ پسر کمرش شکسته شده، به خواهر و مادر خود میگویم که در مرگ سرخ من (شهادت) گریه نکنند؛ چون شهید در راه خود رفته و به خدا رسیده است؛ چون خدا میگوید:
«مَن طَلَبَنی وَجَدَنی، مَن وَجَدَنی عَرَفَنی وَ مَن عَرَفَنی اَحَبَّنی وَ مَن اَحَبَّنی عَشَقَنی وَ مَن عَشَقَنی عَشَقتَهُ وَ مَن عَشَقتَهُ قَتَلتَهُ وَ مَن قَتَلتَهُ فَعَلَی دِیَتَهُ وَ مَن عَلَی دِیَتَهُ فَاِنّی دِیَتُهُ»؛
هرکسی که مرا طلب کند، مرا پیدا میکند؛ و هرکسی که مرا پیدا کند، مرا میبیند؛ و هرکسی که مرا ببیند، عاشق من میشود؛ و هرکسی که عاشق من شد، من هم عاشق او میشوم؛ و هرکسی که من عاشق او شدم، او را میکشم؛ و هرکسی که من او را بکشم، خونبهای او بر من است؛ و هرکسی که خونبهایش بر من است، خونبهای او من هستم.
پس اگر من شهید شدم، از پدر و مادرم میخواهم که گریه نکنند؛ چون شهید مال یک نفر، یک خانه، یک محل، یک شهر یا یک کشور نیست، شهید مال تمام مستضعفین جهان است؛ چون شهادت تزریق خون است در پیکر اجتماع و اگر خون به اجتماع نرسد، اجتماع ناراحت است. خون است که درخت اسلام را آبیاری میکند.
شهادت افتخار اسلام است و بهخصوص ملت ایران؛ شهادت موج سرافرازی و سربلندی است در میان دریای پرمحتوای اسلام. شهادت شربت شیرینی است برای عاشقان آن شهادت تاریخ، و شهید شمع محفل آن است. شهید گل سرسبد گلهای بهشت است. شهید شمع تاریخ است. هیچ نوری به اندازه شهید نور نمیدهد. شهید راهاندازه تاریخ است. هرکس با مردان حق پیوسته، عنوانی گرفته است. قطره چون واصل به دریا شود، دریا شود.
سخنی چند با منافقان و ضدانقلابیها
شما ای گروههای ضدخدا، ضداسلام، ضدتوحید، حرف مرا تا دیر نشده گوش کنید. دست از این کارهای گناه خود بردارید و توبه کنید که خدا سریعالرضا است و مهربان و بخشندهتر از آنکه ما فکرش را بکنیم. و زود توبه کنید که خداوند توبه بندگانش را قبول میکند؛ وگرنه امت خروشان حزبالله، شما گنهکاران متعفن و بدبخت را که عمری با حرف دیگران گول خورده و زندگی شیطانی کردهاید، از سر راه برخواهد داشت و در آشغالدان تاریخ خواهد ریخت و کاری با شما خواهد کرد که با همان رژیم منفور کرد؛ یعنی او را از بین برد.
و شما ای مسلمانها، شما را به خدا، دست از این گنهکاری بردارید و رو به خدا بیاورید، نماز شب بخوانید و در دعاهای توسل و کمیل شرکت کنید تا حرف دیگران را گوش نکنید؛ زیرا هرکس بهجز الله اتکا کند، انگار که به تار عنکبوت تکیه داده است که هر آن، امکان از بین رفتن او هست.
سخنی با پدر و مادرم و برادران و خواهران
مادر عزیز، ای کسی که موجب شدی من به خدا نزدیک شوم و من به راه حسین (ع) بروم و ائمه (ع) را بشناسم، ای کسی که تمام وقت خود را از زمان تولد من صرف من کردی و مرا به اینجا رساندی، من که به سن ۱۷سالگی رسیده بودم، شما بودی که مرا با تمام خوبیها و بدیها آشنا کردی و با تمام سختیها و دشواریهای زندگی همساز کردی و مرا در این پیچوخم زندگی آماده کردی و یک لحظه نگذاشتی که راه خطا بروم، از شما سپاسگزارم و حلالیت میطلبم.
خیلی میبخشید که از شما بهطور خلاصه خداحافظی کردم، و این را هم به خواهرانم بگو که راه زینب (س) را ادامه دهند و به برادرانم، فیروزب، منصور، محمدعلی و ابراهیم، بگو که راه حسین بن علی (ع) را ادامه دهند.
پدر جان، ای که تو در راه بزرگ کردن من دستکمی از مادرم نداشتی، از شما نیز سپاسگزارم؛ شما که یک عمر با هر بدبختی و دشواری، زندگی را راحت کردی (از غذا گرفته تا لباس)؛ ولی من چه گویم که نتوانستم خوبیهای شما را جبران کنم و امیدوارم که من را ببخشی و از خداوند متعال خواستارم که شما را در صف سربازان حضرت مهدی (عج) بگذارد و حلالیت شما را از خداوند میطلبم.
والسلام علیکم و رحمةالله و برکاته
و من الله التوفیق
خدایا! خدایا! تا انقلاب مهدی، خمینی را نگهدار.
امام را دعا کنید.
تاریخ نگارش وصیتنامه: ۲۸ آذر
انتهای پیام/