گفتوگو با «سمیه الهی» مادر شهید «مهدی حسینی»
ولادت فاطمی، شهادت علوی؛ روایت مادر از نخبگی تا عروج فرزندش
شهید مهدی حسینی، از نخبگان دانشگاهی و جوانان متعهد دهه هشتادی بود که با تأسی به مکتب اهلبیت (ع)، از سنگر علم و خدمت به میدان جهاد رسید و سرانجام دو روز پس از شهادت رهبرش، در جریانحمله رژیم صهیونیستی آمریکایی به جمع یاران شهیدش پیوست. مادر این شهید والامقام در گفتوگویی خواندنی از رازهای اخلاص و آخرین روزهای حیات فرزندش سخن میگوید.

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهادت، پاداش جوانانی است که در هیاهوی زمانه، قبلهنمای دلشان را روی ولایت و خدمت به مردم تنظیم کردهاند. «مهدی حسینی» نمونه بارز همان نسلی است که نشان داد دهههشتادی بودن، یعنی پیشگامی در مرزهای دانش و ایستادگی در خط مقدم غیرت و وفاداری. او که مدارج علمی را با تکیه بر همت خویش درنوردید، گمشده حقیقیاش را نه در القاب دنیایی، بلکه در لباس خادمی امام رئوف (ع) و پیوند با مکتب عاشورا یافته بود؛ جوانی که تاب دوری از رهبر و مقتدایش را نیاورد و در راه عزت این خاک، سر و جان فدا کرد.
اینک سمیه الهی، مادر شهید مهدی حسینی با دلی سرشار از دلتنگی و سینهای آکنده از افتخار، در گفتوگوی صمیمی با خبرنگار نوید شاهد گوشههایی از سجایای اخلاقی، سالهای بالندگی و یک هفته چشمانتظاری برای یافتن نشانی از پاره تنش را روایت کرده است.
از غروب جمعه تا نامی که بوی امام زمان (عج) میداد
خاطرات مهدی برای من از یک غروب جمعه در ایام فاطمیه شروع شد. ۲۶ مردادماه سال ۱۳۸۰ بود که خداوند او را به ما هدیه داد. پدرش نام «مهدی» را برگزید تا هر لحظه با صدایش، یاد و نام امام عصر(عج) در خانه طنینانداز شود. از همان خردسالی، جانش با عشق به اهلبیت(ع) گره خورده بود. من همیشه متوسل به حضرت زهرا(س) و حضرت امالبنین(س) بودم و معتقدم همان توسلها بود که مسیر زندگی او را به سمت عاقبتبخیری سوق داد. او فرزند دوم و تنها پسر خانواده بود؛ با اینکه سنوسالی نداشت، اما برای خواهرش تکیهگاهی امن و برای ما فرزندی مسئولیتپذیر بود.
نخبهای که جهاد در عرصه کار و علم را همزمان پیمود
مهدی از همان دوران نوجوانی، روحیهای خستگیناپذیر داشت. تحصیلاتش را در رشتههای فنی و برق آغاز کرد و با پشتکار عجیبش در رشته ICT و سپس کارشناسی ارشد تجارت الکترونیکی در دانشگاه علوم و تحقیقات ادامه داد. او از ۱۹ سالگی وارد بازار کار شد؛ هیچگاه از سختیها شانه خالی نمیکرد و میخواست روی پای خودش بایستد. برای مهدی، علماندوزی و کارِ حرفهای دو بال پرواز بودند که در کنار هم رشدشان میداد.

عاشقانهای که با زیارت عاشورا گره خورده بود
اگر بخواهم مهمترین ویژگی مهدی را بگویم، باید از ادب و احترام بیپایانش به پدر و مادر یاد کنم. او به معنای واقعی کلمه خانوادهدوست بود. در کنار این، ارادتش به اهلبیت(ع) در رفتار و منش او جاری بود. زیارت عاشورای دوشنبههایش هیچگاه ترک نمیشد. او برای امام حسین(ع) مثل ابر بهاری میگریست. هنوز وقتی به آخرین شبهای حضورش در کنارمان فکر میکنم، اشکهایش هنگام نام بردن از سیدالشهدا(ع) را به یاد میآورم؛ گویی خودش هم میدانست که این اشکها، پیشپرداختِ بلیتِ سفر آسمانیاش است.
بدرقهای که با خون و عهدِ ولایتمداری امضا شد
پس از انتشار خبر شهادت رهبر، مهدی دیگر آن مهدیِ سابق نبود، لباس مشکی پوشید و در مراسمها و تجمعات حضور پیدا کرد. انگار چیزی در وجودش بیقرار شده بود. اصرار داشت که باید پاسخ دشمن داده شود و خون شهدا نباید بیپاسخ بماند. من و پدرش بیخبر بودیم از عمقِ این غیرت؛ او همواره طوری رفتار میکرد که گویی کارش معمولی است.
پدرش میگفت: اگر میدانستم ممکن است بازنگردد، التماسش میکردم که نرود. اما مسیر او، مسیرِ رفتن بود و نه ماندن. دو روز پس از شهادت مقتدایش، او نیز به مقصد رسید.
یک هفته چشمانتظاری؛ وقتی تنها نشانی از پیکرش پیدا شد
دوران پس از شهادت، برای ما روزهای سنگینِ «مفقودالاثری» بود؛ یک هفته تمام در برزخِ بیخبری گذشت. ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ وقتی خبر حمله به ساختمان نارمک در منطقه دردشت منتشر شد، دلم گواهی داد که دیگر مهدی را نخواهم دید.
در آن روزها، تنها توسل به اهلبیت(ع) بود که مرهمِ بیتابیهایمان میشد. وقتی خبر دادند بخشی از پای مهدی پیدا شده، شاید باورش سخت باشد، اما در اوج آن داغِ جانکاه، خدا را شکر کردم که لااقل نشانی از او دارم. چندی بعد، بخشی از دستش نیز کشف شد.
این همان دستی بود که سالها برای پیشرفت کشور و خدمت به مردم تلاش کرده بود و این همان پایی بود که در ماههای پایانی عمرش خانه خدا را طواف کرده و به زیارت امام رضا(ع) رفته بود.

جواز شهادت از دستان امام مهربانیها
سه ماه پایانی عمر مهدی در رجب، شعبان و رمضان خلاصه شد. در آخرین سفر به مشهد، وقتی لباس خادمی امام رضا(ع) را بر تن کرد، چنان شعفی در چهرهاش بود که گویی مزدِ تمامِ عمرِ کوتاهش را همانجا گرفته بود. تقدیر چنین بود که او در روزهایی به شهادت برسد که به قرائت زیارت عاشورا عادت داشت. پیکرش در شبهای قدر و ایام شهادت امیرالمؤمنین(ع) تشییع شد و در نوزدهم ماه مبارک رمضان، در قطعه ۴۲ بهشتزهرا(س) آرام گرفت.او که زندگیاش را با نام حضرت زهرا(س) آغاز کرده بود، در ایام شهادت مولای متقیان به پایان رساند. مهدی رفت، اما راهی که با اخلاص، خدمت و عشق به اهلبیت(ع) هموار کرده بود، همچنان برای جوانانِ این مرز و بوم چراغِ راه است.
انتهای پیام/