در قیامت شهادت بدهید که ما انجام وظیفه کردیم

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، سیدمحمدمهدی شهروش از بدو تشکیل بنیاد شهید در قزوین در خدمت به خانوادههای معزز شهدا و جانبازان بوده و در سالهای حیات بابرکت حضرت آیتالله علی محمدیتاکندی بارها از ایشان برای حضور در مراسم شهدا و ایثارگران دعوت کرده و از فیوضاتشان بهرهمند شدهاند. به گفته ایشان کمتر مسجد و بیت شهیدی را در استان قزوین سراغ داریم که حضرت آیتالله محمدیتاکندی به دعوت بازماندگانشان در آنجا حضور نداشته و منشا فیوضات نشده باشند.
آنچه در پی میخوانید بخشی از خاطرات مدیرکل اسبق بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین در خصوص حضرت آیتالله محمدیتاکندی است که به مناسبت هفتمین روز رحلت ایشان تقدیم حضورتان میشود:
مخلص شهدا
به لحاظ تدریس صبحها در حوزه علمیه، همواره در طول هشت سال دفاع مقدس مقید بودند که در تشییع پیکر مطهر شهدا، که روزهای دوشنبه و پنجشنبه، در قزوین و در سایر روزها در شهرها و روستاهای اطراف برگزار میشد، شرکت فعال داشته باشند و سخنران مجلس باشند و در غیاب حضرت آیتالله باریکبین(ره) هم به اقامه نماز بر پیکر شهدا اقدام کنند. بهخصوص برای مراسم شهدای خارج از قزوین به روستاها میرفتند و حتی بعضا تلقین شهدا را هم میخواندند.
حذف بنیاد شهید
سالها پیش و بر اساس مصوبه مجلس بحث چابکسازی و کوچکسازی دولت به شدت مطرح بود، بهخصوص ادغام بنیاد شهید با کمیته امداد و بهزیستی. این موضوع علاوه بر آزرده خاطری خانوادههای معظم شهدا و جانبازان عزیز، موجب نگرانی کارمندان بنیاد شهید هم شده و یأس و ناامیدی در بین پرسنل بنیاد به شدت مشهود بود.

چاره دیدیم که از حضرت آیتالله محمدیتاکندی دعوت کنیم تا ضمن اقامه نماز جماعت ظهر و عصر در نماز خانه بنیاد، برای همکاران سخنرانی نمایند. ایشان هم پس از اقامه نماز ضمن تقدیر از زحمات همکاران، در خصوص حذف نهاد مقدس بنیاد شهید فرمودند: شما بایستی محکم به کارهایتان ادامه دهید و مطمئن باشید ممکن است نهادهای دیگر بر اثر مقتضیات زمان جمع شوند، ولی بنیاد شهید هر روز گسترش مییابد بهخصوص وقتی حضرت امام زمان عجلالله تعالی فرجه الشریف تشریف بیاورند، آن موقع بایستی در تمام دنیا و در جبهههای مختلف با زورگویان و آمریکا بجنگیم، بنابراین اگر در زمان جنگ طی هفته فقط روزهای دوشنبه و پنجشنبه در قزوین تشییع داشتیم با ظهور حضرت حجت (عج) هر روز، هم صبح و هم بعدازظهر تشییع خواهیمداشت و باید بگوییم این گل پرپر از کجا آمده، از سفر کربُبلا آمده ...
زبان کودکی!
در بین بیش از دو هزار فرزند شهید در استان قزوین، قریب به سینفر آنان دچار عقبماندگی ذهنی و با درجهها، سنها و جنسیتهای مختلف در شهرها و روستاهای سطح استان داشتیم و میخواستیم برای اولین بار برای این قشر و قدردانی از مادرانشان جلسهای از سوی بنیاد برگزار کنیم.
بحثهای فراوانی برای چگونگی برگزار مطرح شد، بهویژه در مورد انتخاب سخنران که پس از بررسیهای فراوان به حضرت آیتالله محمدی تاکندی رسیدیم که جامعیت لازم را داشتند. همکاران نگران بودند که ایشان قبول نکنند، بالاخره طبق معمول، تلفنی موضوع جلسه و مخاطبین آن را خدمتشان توضیح دادم که خوشبختانه بلافاصله قبول فرمودند و در موعد مقرر هم در جمع فرزندان شاهد شرکت کرده و شروع به سخنرانی نمودند.
ایشان با توجه به تجربیات ارزشمندشان در منبرها و مخاطبشناسی که خاص خودشان بود و میتوانستند برای تمام قشرها و با سن و سالهای متفاوت صحبت کنند، این مجلس را چنان اداره فرمودند و فرزندان را به قدری خنداندند و روحیه دادند و از مادرانشان تقدیر نمودند که بعد از مراسم بچهها تماما ایشان را در آغوش گرفتند و ایشان هم با کمال مهربانی و عطوفت رفتار کرده و بچهها را مورد مهر و محبت خود قرار دادند.

در پایان مراسم و پس از اهدای هدایا به همسران و فرزندان شهدا، برنامه شام در یکی از رستورانهای شهر تدارک دیده بودیم که برای انجام وظیفه و احترام از ایشان هم در پایان جلسه دعوت نمودم که حاج آقا با کمال میل و علیرغم اینکه مجلس هم طولانی شده بود، قبول کردند و بهاتفاق خانوادهها به رستوران رفتیم و شام را با فرزندان شاهدی که دچار معلولیت ذهنی بودند میل کردند و باز هم بچهها را مورد عطوفت و مهربانی خود قرار دادند.
بدهکار انقلاب
ایشان پس از حضور در قزوین و به لحاظ اینکه در اوایل جنگ تحمیلی بودیم، در اکثر قریب بهاتفاق مراسم تشییع و مجالس شهدا در شهر و روستاهای سطح استان حضور یافته و با سخنرانیهای انقلابی خود موجب دلگرمی مردم و بهویژه خانوادههای معظم شهدا میشدند.
بیتردید میتوان گفت شاید مسجدی در قزوین و روستاها نباشد که ایشان در آن حضور نداشته و سخنرانی نکرده باشند، حتی در مجالس کوچکی که خانواده شهدا در منازلشان نیز برقرار میکردند، علیرغم شأن و جایگاه علمی و اجتماعی خود، حضور یافته و سخنرانی میکردند. به طوری که پای ثابت همه محافل و مراسم شهدا بودند.
یک بار به مزاح و در هنگام اطعام در منزل یکی از خانوادههای محترم شهدا به ما گفتند، قدیم یک ســری افراد "مردهخور" بودند و حالا شما "شهیدخور" هستید.
ما انجام وظیفه کردیم
ایشان علیرغم اینکه استاد مسلم فقه و اصول در قزوین بودند، ولی منبر رفتن و روضهخوانی برای اهل بیت علیهم السلام، بهویژه سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام را بزرگترین افتخار برای خود میدانستند و طی سالهای متمادی، صبحهای دهه اول محرم را در مسجد امام حسن مجتبی علیهالسلام و چند جای دیگر منبر میرفتند، یک روز صبح وقتی وارد مسجد امام حسن مجتبی(ع) شدم دیدم حضرت حاج آقای محمدی، تنها در مسجد نشستهاند.
پس از احوالپرسی چند دقیقهای صبر کردند و بلند شدند که بروند منبر، بنده عرض کردم حاج آقا تشریف داشته باشید حداقل چند نفر بیایند. فرمودند: منبر ما اگر برای خدا و امام حسین(ع) باشد، فرقی نمیکند که مستمع باشد یا نباشد.
سپس به منبر رفتند و طبق معمول در ابتدا یک مسئله شرعی و سپس بخشی از تاریخ حادثه عاشورا و انقلاب اسلامی را بیان کرده و در انتها روضه خواندند، بدون اینکه دقیقهای از حد معمول وقت منبر کم بگذارند؛ و در پایان هم فرمودند: ای در و دیوار! وای پرچمها! وای پارچههای سیاه! در قیامت شهادت بدهید که ما انجام وظیفه کردیم.

مثل باقلوای قزوین، چسبید!
فردای ارتحال جانگداز حضرت امام خمینی (س)، اقشار مختلف مردم با دلی شکسته و یأس و ناامیدی تمام در مسجد النبی (ص) قزوین جمع شده و از این اتفاق ناگوار هاج و واج مانده بودند و اشکهایشان جاری بود برای آینده انقلاب دلشوره داشته و همگان نگران بودند.
در همین حال حاج آقا محمدیتاکندی پشت تریبون رفتند و ضمن تسلیت و بیان اینکه خدای مهربان و متعال، همیشه تا اینجا مراقب انقلاب بوده و از این بهبعد هم خواهند بود، برای تقویت روحیه مردم و دادن امید به آنان فرمودند: خدای بزرگ، همیشه حافظ دین و قرآن هست و در خورجیناش، همیشه آدمهای بزرگ وجود دارد که بعد از ارتحال آیتالله بروجردی، بزرگتر از ایشان، حضرت امام خمینی رحمتالله علیه را به ما داد که اسلام را احیاء و نظام ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را سرنگون کرد؛ بنابراین الان هم خورجین خدا پر است. الان حاجآقا باریکبین عزیز ما، در مجلس خبرگان هستند و اطلاع دادند که مجلس خبرگان، حضرت آیتالله خامنهای حفظالله را به عنوان رهبر جمهوری اسلامی ایران انتخاب کردند، بنابراین همانقدر که فوت و رحلت امام برای ما تلخ و ناگوار بوده و هست، انتخاب آیتالله سید علی خامنهای به عنوان رهبر هم برای ما شیرین و گوارا هست. در واقع انتخاب آقای خامنهای، مثل باقلوای قزوین به ما چسبید.
با این سخنان حماسی و امیدبخش آیتالله، روحیه مردم به کلی دگرگون شده و با تکبیرهای متعدد، سخنان ایشان را تأیید نمودند.
