آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۱۵۷
۱۱:۰۳

۱۳۸۸/۰۱/۳۰

حاج حسن اسدي (پدر معظم شهيدان؛ مرتضي و حسين اسدي)




«مادر، ميزبان پسران!»
نمي نشيند روي خاك هاي نرم فكه. دلش براي پدر و مادرش تنگ شده است. پدر و مادري كه نام او را «شيدا» گذاشته اند تا حلقه ي اتصالي باشد بين آن ها و شهدا. پدرش به او گفته است: «نام تو را شيدا مي گذارم تا حلقه ي اتصال من و آن هايي باشي كه در سكوت معصومانه ي خويش سوختند!»
اين فقط به حرف نبود. او با لالايي هايي كه بوي خاك مي داد، به خواب رفته بود و با قصه هاي جنگ بزرگ شده بود. پدرش هميشه اول قصه ها مي گفت: «يكي بود، يكّي نبود.»
شيدا هم مي دانست كه اين يعني؛ خدا بود و غير از او حتي يك نفر نبود. اما توي خانه ي آن ها هميشه يكي بود و يكي نبود. مادرش نويسنده بود و پدرش محقق. جفتشان هم كارشان براي جبهه و جنگ بود. هميشه جاي يكي شان توي خانه خالي بود. آن قصه هاي پيش از خواب، داستان هايي بود كه مادرش مي نوشت و پدرش براي او مي خواند.
به آسمان فكه نگاه كرد. آسمان آرام بود و دلش بود كه ببارد. شيدا گفت: «ببار!»
نباريد. باز گفت: «يه دونه از طرف مامان روي اين گونه م، يكي از طرف آقايي روي اون يكي. نمي خواي بباري؟!»
دوتا قطره باران نشست روي گونه اش. خنديد. دلش براي پدر و مادرش تنگ شده بود، اما خيالش راحت بود كه آن يكي بود و يكي نبود ها ديگر تمام شده است! مي دانست كه ديگر پهلوي هم هستند؛ پهلوي كساني كه سال ها برايشان نوشته بودند!
چشمانش را بست. صداي گرم پدرش، پلكش را لرزاند. او داشت توي خيالش برايش قصه مي گفت. شيدا صدايش را كودكانه كرد.
ـ آقايي، اين عكسِ كيه؟
ـ اين عكس شهيد حسين اسديه.
ـ چه قدر زيباست!
ـ بله زيباست. داستان زندگيش هم زيباست! يه روزي مادرت برام تعريف كرده. مي خواي برات بگم؟
ـ بله آقايي!
ـ پدرِ حسين پيله ور بود. از جايي چيزي مي خريد و مي برد يه جاي ديگه مي فروخت. دوباره از اون جا چيزي مي آورد براي فروختن. دامدار بود، عشاير. اما نه عشاير كوچ رو. ساكن شده بودند يك جا.
پدرِ حسين، يكي از دخترهاي محل رو زير نظر گرفته بود. از متانتش خوشش اومده بود و فرستاده بود خواستگاريش. اسم اون دختر صغري بود. صغري اول نمي خواست قبول كنه. اما بعد راضي شده بود. به او گفته بود كه خوابي ديده ام، وگرنه قبولت نمي كردم!
توي زندگيشون چندتا بچه به دنيا مي آد كه چهارتاشون مي مونه؛ دوتا پسر و دوتا دختر؛ خيرالنسا، حسين، حوا و مرتضي.
صغري زن بسيار مؤمني بوده. دعاي شب هاي جمعه و روزهاي ماه رمضانش ترك نمي شده. تنهايي هم نمي خوانده. چند نفر رو جمع مي كرده كه با هم بخونن. روي همون خاك هاي جلوي خونه، چندتا گليم پهن مي كردند و مي نشستند به دعا خوندن. شوهرش هم همراه مناسبي توي اين كارهايش بوده. نه فقط توي اين جور چيزها، هميشه توي كارهاشون با هم همراهي مي كردند.
حسين بهار سال 1337 به دنيا اومده بود. برادرش مرتضي؛ دو سال بعد، پاييز سال 1339. حسين هفت سالش كه شده بوده، مي تونسته از روي قرآن بي غلط بخونه. پيش ملاي مكتبخانه ياد گرفته بود؛ پيش ملا محمد درويش. او وقتي به حسين قرآن خوندن رو ياد داده بود، بهش گفته بود كه من رو فراموش نكن. وقتي قرآن مي خوني، من رو هم ياد كن و فاتحه اي برام بخون.
حسين هم همين كار رو مي كرد. به ديگران هم سپرده بود كه اين كار رو بكنند.
هنوز به سن تكليف نرسيده بود. شب ها از خواب بلند مي شد و بدون وضو و گاهي هم حتي پشت به قبله، مي ايستاد به نماز خواندن! دو ركعت نماز مي خواند و دوباره مي خوابيد. خواهرها كه مي خواستند مسخره اش كنند، مادر نمي گذاشت.
پدرش كه ديد اين قدر حسين مؤمنه، بهش گفت: بهتره شما بري و درس حوزه بخوني.
وقتي پدر اين حرف رو بهش زد، حدود دوازده سالش بود. تا كلاس چهارم هم خونده بود. توي شهر بابك كه نزديك ترين شهر به روستاشون بود، حوزه نبود. به كسي سپرد كه توي شهر ديگه اي براي حسين حوزه پيدا كند. پيدا كرده بود؛ توي يزد. حسين رفت يزد و حدود پانزده روز بعد برگشت. گفت: ديگه نمي رم!
هر چي پدرش اصرار كرد كه برگردد، راضي نشد. پدر خيلي ناراحت شد. حسين كه ديد اين طوريه، خواهرش رو كشيد كنار و بهش گفت: نمي تونم برم. آخه دلم واسه مامان تنگ مي شه. اون چند روز هم كه اون جا بودم، دوري از مامان خيلي واسه م سخت بود!
نرفت حوزه. چند سالي گذشت و او كمي بزرگتر شد. حسين توي رفتارش يك چيزي بود كه چه مرد و چه زن، به او به چشم يك حامي نگاه مي كردند. درست مثل يك پدر. اين فقط يك حس نبود. توي رفتارش نشان مي داد.
سال پنجاه وچهار مادر حسين مريض شد. حدود شش ماه بيمارستان تهران بستري بود. مي گفتند: سرطان داره!
توي بچه ها فقط خيرالنسا ازدواج كرده بود. مادر از حسين خواست كه ازدواج كند. اون موقع او هفده سالش بود. پدر و مادر نشستند به صحبت كردن با او. توي تمام اين مدت او سرش رو انداخته بود پايين و چيزي نمي گفت. بهش گفتند: ديگه الان وقت شرم و حيا نيست! بايد خودت انتخاب كني.
چندتا از دخترهاي فاميل رو بهش پيشنهاد داده بودند. يكيشون دخترخاله اش بود. حسين وقتي ديد موضوع جديه، گفت: دخترخاله م رو مي خوام!
عقد سر گرفت. توي همان روزها حسين و خواهرش رفته بودند عيادت مادرشون بيمارستان. حسين دلتنگ مادرش شده بود. مادر كه چشم هاش رو باز كرده بود، گفته بود: حسين خودت هستي يا دارم خواب مي بينم؟!
گفته بود: خودمم، بيداري!
چند روزي مونده بودن پيشش. دكترها كه جوابش كرده بودند، آورده بودندش خونه. شايد بيست روز هم عروس حسين با مادرشوهرش زندگي نكرد كه او به رحمت خدا رفت.
پسرها مجبور بودند براي درس خوندن برن شهر. چند كلاسي كه توي روستا مي خوندن، مي رفتن شهر بابك. مجبور بودن توي شهر خونه كرايه كنن كه گاهي همين اون ها رو به دردسر مي انداخت. يه بار مرتضي براي اين كه به صاحبخونه ش گفته بود كه الان پول ندارم كرايه ت رو بدم، بايد برم از روستا بيارم، كتك خورده بود. با همين مشكلات و سختي درسشون رو خونده بودند.
انقلاب پيروز شد و بعدش هم جنگ شروع شد. حسين و مرتضي رفتند جبهه. اون موقع حسين همراه پدرش پيله وري مي كرد. مرتضي هنوز محصل بود. امتحان هاي ثلث سوم شروع شده بود و مرتضي مي خواست بره جبهه. بهش گفتند: اول امتحانت رو بده، بعد برو.
گفت: مي خوام برم پيش امام حسين امتحان بدم. شايد كه پيش امام حسين امتحان دادم و قبول شدم. اگه قبول بشم، راه كربلا باز مي شه.
رفت. زخمي شد و برگشت. برده بودندش بيمارستان. مدتي اون جا مونده بود. توي اين مدت خانواده ش خبردار نشده بودند. وقتي هم كه اومده بود خونه و خانواده فهميده بودند كه زخمي شده، نمي گذاشته كسي زخمش رو ببينه. مي گفته: اگه لياقت داشتم شهيد شده بودم!
پايش آسيبِ جدي ديده بود و تا مدتي با عصا راه مي رفت.
يه بار ديده بود عمه ي يكي از شهدا خيلي ناراحته. وقتي نشسته بود و با خواهر مرتضي درد و دل مي كرد، صدايش را شنيده بود. بهش گفته بود: فرض كن شما يه نوني رو به زور بدي ما بخوريم. بعد هم كه ما بلند شديم و رفتيم، پشت سرمون بگي چه قدر زياد خورد! ما خودمون داريم مي ريم جبهه. اگه شهيد شما نرفته بود، شما اين جا آرامش نداشتي!
زن گفته بود: از شهادتش ناراحت نيستم، از اين كه جسدش رو نياوردن ناراحتم!
مرتضي گفت: اين ها همه ش حكمت داره. خوب من هم دوست دارم جسدم نياد! اين جسد هر جا مي خواد باشه، باشه. اصل روحه. روح بايد بره پيش خدا. قبر حضرت فاطمه، سلام الله عليها، كجاست؛ توي قلبِ من و شماست! مگه نه؟!
يه بار هم به خانواده ش گفته بود: اگه زماني به شما خبر دادن كه من پشت اون ديوار يا بالاي اون تپه هستم، نيايد سراغم. اگه اون جا باشم خودم مي آم.
منظورش اين بود كه اگه زماني مفقود شد، كسي نره دنبالش بگرده.
وقتي گفت كه دوباره مي خواد بره جبهه، هنوز با عصا راه مي رفت. پدر بهش گفته بود: نرو تا خوب شي.
گفته بود: خوبم!
رفت و ديگه خبري ازش نشد. حسين كه اون هم توي جبهه بود، مدام به خانواده ش مي گفت: مرتضي حالش خوبه! اون كه نه زن داره و نه بچه. توي جبهه هم بهش نياز دارن. بچه هاي تداركات بايد همه ش توي جبهه باشن.
مرتضي شهيد شده بود و حسين نمي خواست به خانواده ش بگه. مرتضي مفقودالاثر شده بود! مرتضي بيست ويكم ماه رمضان، بيست وسوم تيرماه 1361 به شهادت رسيد، در عمليات رمضان.
روزي كه خودش مي خواست بره، وقت خداحافظي، به خواهرش كه تازه بچه دار شده بود، گفته بود: اين پول رو بده به مرتضي!
اين طوري مي خواسته به اون ها بفهمونه كه مرتضي شهيد شده. دلش هم بوده كه اسم بچه رو بگذارند؛ مرتضي.
حسين سه شب آمده بود مرخصي، پيش از اين كه براي آخرين بار برود. رفته بودند صحرا و از گوسفندهاشون شير دوشيده بودند و خورده بودند. حسين گفته بود: آخرين شيرمون رو هم خورديم!
بعد هم كه برگشته بودند خونه، تا ساعت سه ي نيمه شب نشسته بود به حرف زدن با خواهرش. خواهرش گفته بود: خانمت پابه ماهه. بهتره بموني پيشش و مراقبش باشي!
حسين گفته بود: شما فكر مي كني كه من نگاهبان خانومم هستم؟ نگهبان، كس ديگه ايه.
خواهرش گفته بود: الان زنت راضيه كه داري مي ري؟
گفته بود: بله. خودش بهم گفته كه تا هر وقت جنگ بود، برو و از ميهن دفاع كن!
حدود بيست روز پيش از عيد نوروز رفت. هجده روز بعد از عيد، پسرش به دنيا اومد. همون جا توي جبهه، بدون اين كه خبر داشته باشه، به همرزمش گفته بود: ديشب خواب ديدم كه يه كبوتر نشست روي بوم خونه مون و خونه مون رو روشن كرد. مي دونم كه تعبيرش اينه كه يه پسر برام به دنيا اومده!
پيش از رفتنش گفته بود: اگه بچه مون دختر شد، اسمش رو بذاريد زينب. اگه پسر شد؛ مصطفي.
اسمش رو گذاشتند؛ مصطفي.
رفتنِ حسين خيلي ها رو يتيم مي كرد. حسين مثل يه بزرگتر بود توي فاميل. بيست وپنج سالش بيشتر نبود ولي حامي خيلي ها بود؛ چه مرد، چه زن. اين رو كه بهش مي گفتند، مي گفت: خدا هست! مراقبتونه.
حسين بيست ودوم فروردين ماه سال 1362 به شهادت رسيد. در عمليات والفجر يك، در فكه. دوازده روز بعد از تولد بچه ش، خبر شهادتش رو آوردند. گفتند: او هم مفقودالاثره!
حسين حدود يك سال ديرتر از مرتضي شهيد شد و حدود يك سال زودتر از او جنازه اش رو آوردند. جنازه اي نبود. پوتيني بود و استخوان و پلاكي. از مرتضي هم پلاكي آوردند و مشتي خاك.
حسين، مادر را خيلي دوست داشت و توي وصيتنامه ش نوشته بود: «كنار مادر دفنم كنيد.»
براي همسرش كه حالا با پدرشوهرش توي شهر بابك زندگي مي كردند، سخت بود كه برود روستاي كُرُم براي زيارت مزار حسين. از پدر شوهرش خواست كه او را در شهر بابك دفن كنند. پدر رفت پيش كسي به نام ميرزا. او بهشان گفته بود كه درست نيست به وصيت او عمل نكنيد. ولي مي تونيد قرعه بيندازيد. دو بار، مصطفي، پسرِ حسين كاغذي را از داخل كاغذها برداشت و هر دو بار يك چيز نوشته بود. حسين را كنار مادرش دفن كردند.
پدر تا همون موقع كه حسين رو دفن كردند، اميدوار بود به برگشتنش. شايد هنوز هم باشه.
او هم مي خواست بره جبهه ولي به خاطر سنگيني گوش هاش نرفت. گفت: ممكنه برم و مردم رو اذيت كنم!
سنگيني گوش هاش بعد از فوت دخترش بدتر شد. دخترش، حوا، چند سال بعد از اين كه برادرهايش رو به خاك سپردند، تومور مغزي گرفت و به رحمت خدا رفت.
پدر با تمام اين اتفاق ها هيچ وقت روحيه ش رو از دست نداد. هميشه شاد و خندان و خوش صحبت باقي موند. فقط يك جا بچه ها شكستن پدرشون رو ديدند؛ وقتي حسين رو به خاك سپرده بودند و داشتند برايش قرباني مي كردند. وقتي چاقو رو به گردن گوسفند گذاشته بودند كه ببرند، او رنگ از رويش پريده بود و همون طور نشسته بود روي زمين. بعد از آن مريض شد و چند وقتي توي بيمارستان بستري بود.
مادرت مي گفت: پدر حسين پيرمردي بوده با موهاي سفيد و چشماني بسيار براق. چشماني كه تا تهش خوشحالي موج مي زده. نفس تنگي داشت و بايد دستگاه اكسيژن مي گذاشته؛ براي همين خيلي با مادرت حرف نزده بود. اما با نگاهش هر چند دقيقه يك بار به صورت مادرت لبخند زده بود و يك عالمه حرف توي همون لبخند به مادرت گفته بود.
وقت خداحافظي هم با همون حالش، تا دم در براي بدرقه ي مادرت اومده بود. مادرت وقتي از خم كوچه پيچيده بود داخل خيابون، تازه صداي بسته شدن در رو شنيده بود. يه شعر هم وقت خداحافظي براي مادرت خونده بود كه من بلدش نيستم. فكر كنم توش «آمدي و خوشم آمد ز آمدنت» داشت و «فداي قدمت»!
الان سال هاست كه پدر حسين با عروسش زندگي مي كنه. از همون روز اول عروسي شون. از حسين دوتا دختر مونده و يه پسر.
هشت سال زندگي مشترك كمه براي اين كه رنگ و بوي كسي رو بگيري. اما خيلي ها به خاطر حضور همسرِ حسين، جاي خالي اون رو حس نكرده اند!
شيدا وسط هاي داستان، وقتي يادش آمد كه حسين در فكه شهيد شده، از اين كه در فكه ياد آن داستان افتاده بود، پاهايش بي حس شد و روي خاك ها نشست. معناي اين مهمان نوازي حسين را نمي فهميد. از آن جا به بعدش را با بغضي شكسته شنيد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه