حاج حسين روشن چراغ (پدر معظم شهيدان؛ «علي» و «محمد»)

بر سكوي افتخار
شصت وهفت سال قبل در «هشنيز» از توابع شهرستان پارسيان به دنيا آمد. پدرش كشاورزي بود كه گاه براي يافتن مرواريد به خليج فارس مي رفت. او سواد خواندن و نوشتن داشت و صاحب دو پسر و دو دختر بود كه «حسين» فرزند دوم خانواده بود.
ـ منزل ما حياط بزرگي بود كه هفت اتاق خشتي و گلي داشت. ما و خانواده عمو با هم آن جا زندگي مي كرديم. شهريور همان سالي كه من به دنيا آمدم، همزمان با جنگ جهاني، شهرها جاي ناامني به شمار مي آمد. بيماري و قحطي باعث مهاجرت اغلب ساكنين شده بود. ما هم به آبادان رفتيم. پدرم خانه اي اجاره كرد. آبله بيداد مي كرد. پدر، برادر و خواهرم مبتلا شدند و خواهرم يك چشمش را از دست داد و پدر و برادرم از دنيا رفتند. مادر ماند و سه بچه قد و نيم قد كه بايد از آنها نگهداري مي كرد.
فاطمه چندي بعد ازدواج كرد. شوهرش مرد مهرباني بود و جاي خالي علي را براي بچه ها پر مي كرد. بعدها سه دختر ديگر به جمع خانواده اضافه شدند، اما ناپدري، هيچ فرقي بين فرزندان خود و همسرش نمي گذاشت. حسين به مدرسه مي رفت. او در دبيرستان پيروزي آبادان تحصيل مي كرد كه از سوي دوستانش به عضويت در حزب ايران نوين دعوت شد. مرام نامه هاي حزب را خواند. نمي توانست بپذيرد. دعوت آنها را رد كرد. او مكاتب سياسي را مطالعه مي كرد و پيگير مسائل سياسي روز بود. در دانشسراي مقدماتي شركت كرد و قبول شد. براي ادامه تحصيل به اهواز رفت. ماهي پنج تومان مقرري مي گرفت و همه را پس انداز مي كرد. با آنكه ناپدري هميشه به او رسيدگي مي كرد، اما ترس از بي پولي نمي گذاشت با آزادي عمل، همه پولش را خرج كند. در كنار درس، ورزش هم مي كرد. در مسابقات وزنه برداري اهواز در وزن پنجاه تا شصت كيلوگرم شركت كرد و مقام اول را به دست آورد. به كشتي هم علاقه خاصي داشت. سال 35 در استان خوزستان مقام اول و در تهران رتبه پنجم شد. او پس از فارغ التحصيلي در سال 36 به استخدام آموزش و پرورش اهواز درآمد. پس از آن به آغاجاري رفت و دبير شد.
ـ رياضي، فيزيك، شيمي، انگليسي و عربي تدريس مي كردم. در دبيرستان هاي پسرانه ساسان در اميديه، دخترانه شاهدخت در ميانكوه، دخترانه و پسرانه بهمنيار، هفته اي هشتادوپنج ساعت تدريس داشتم. حقوقم نودوشش تومان بود كه با اضافه كاري به سيصد هم مي رسيد. آن موقع چون آموزش و پرورش به حضور و نيروي من نياز داشت، توانستم معافيت از سربازي را بگيرم.
«حسين» كه با تدريس خصوصي بقيه اوقاتش را مي گذراند، دختري از همسايه هاي يكي از شاگردانش را پسينديد. از او خواستگاري كرد. خانواده عروس، به ازدواج غيرفاميلي معتقد نبودند. نمي پذيرفتند. با چندبار ديدن حسين و معاشرت با او، مسئله حل شد و دختر را با مهريه اي معادل سيصد تومان و چهارده مثقال طلا به عقد او درآوردند.
ـ پدرزنم مردي قرآن خوان و اهل فضل بود. مشاعره مي كرد و حافظ خواني و شاهنامه خواني اش حرف نداشت. گاه ساعتها با هم حرف مي زديم و سير نمي شديم. دو سال بعد، من صاحب اولين دخترم شد. پس از او علي (1342) و محمد (1347) به دنيا آمدند.
«حسين» در اميديه با دوست صميمي پدر همسرش كه «آيت الله آل علي» بود، آشنا شد. در جلسات مختلف مذهبي شركت مي كرد. او كه مطالعات سياسي بسيطي داشت. اندك اندك با فضاي سياسي و جريانات و مبارزات نيز آشنا مي شد. «آيت الله آل علي» پيش نماز مسجد بود و جزوات و اعلاميه ها را به افراد معتمد مي داد تا تكثير و توزيع كنند. «حسين» بيست دقيقه پاياني هر كلاس را به بحث سياسي و روشنگري دانش آموزانش اختصاص مي داد. سال 49 ناپدري او دارفاني را وداع گفت و شوهرخواهرش نيز. خواهرش چهار پسر داشت كه هيچ درآمدي نداشتند. به يكباره سرپرستي دو خانواده ديگر نيز بر دوش «حسين» افتاد. او با كلاس خصوصي و تدريس هاي پي درپي نمي گذاشت گرد غم بر سر و صورت خانواده بنشيند.
فرزند اول او، در چهارده سالگي ديپلم خود را گرفت و در دانشگاه پرستاري اصفهان مشغول به تحصيل شد. حسين تقاضاي انتقالي داد تا به آموزش و پرورش اصفهان برود. با انتقالي اش موافقت نشد. سازمان اطلاعات اهواز خواسته او را رد كرده بود. حتي با استخدام او در شركت نفت مخالفت شد. بعد از پيروزي انقلاب، او به اصفهان منتقل شد. فوق ديپلم شيمي صنعتي را گرفت.
او در سال 59 در شاهين شهر تدريس مي كرد. رشته «خانه داري» را نيز به ديگر رشته ها اضافه كرده و كلاس هايي براي آن برگزار مي كرد. علي هفده ساله و محمد دوازده ساله بود كه جنگ شروع شد. دخترش همراه عده اي از خواهران داوطلب عازم منطقه شد و مدتي در بيمارستان صحرايي اهواز بود. «حسين» به ياد آن روزها كه مي افتد، لبخند بر لب مي آورد.
ـ علي خيلي خوب بود. تو بسيج به شكل افتخاري كار مي كرد. شده بود پاسدار محافظ امام جمعه شاهين شهر. همان وقتها بود كه كلاس آموزشي كاراته مي رفت. رزمي كار بود. در اميديه كه بوديم، از بچگي به حوزه علميه كوچكي كه تو مسجد توسط حجت الاسلام حيدري برگزار شده بود، مي رفت. نمازش را مي خواند و قرآن ياد مي گرفت. عصر به عصر به مسجد المهدي شاهين شهر مي رفت. حياط را آب و جارو مي كرد تا نمازگزاران كه مي آيند، همه جا مرتب باشد. همسايه ها مي رفتند و مي آمدند و از او تعريف مي كردند.
ـ به به چه پسري. آقاست اين بچه.
علي شانزده ساله بود و دوم دبيرستان را مي خواند كه درس و مدرسه را رها كرد و از سوي بسيج به جبهه رفت. دوره آموزشي را در اهواز گذراند. پست نگهباني را به او داده بودند. دوست نداشت بماند. مي خواست برود منطقه. رفته بود دفتر مسئول ستاد سپاه اهواز.
ـ اسباب بازي دستم داده ايد كه سرم را گرم كنيد؟! لطفاً من را بفرستيد منطقه!
آن قدر اصرار كرد تا به عنوان مربي تانك آموزش ديد و به جبهه جنوب رفت. مدتي بعد به مرخصي برگشت. با «حسين» به منزل امام جمعه رفتند. آن جا دوباره گفت كه قصد دارد به جبهه برگردد.
«حسين» چهره او را و كرك هاي پشت لب و رو گونه اش را پاييد. چيزي از سر دلش كنده شد.
ـ نكند آخرين ديدار من و اين پسر باشد.
قلبش فشرده شد. دلش گواهي مي داد. بعد از عروسي دخترش، علي رفت منطقه. هشت روز بعد حسين، دختر و دامادش را براي پاگشا دعوت كرده بود كه خبر شهادت «علي» را آوردند. مادر سوره تكاثر را مي خواند. اشك چشمانش خشك شده بود يا به واسطه «علي» و براي آرامش روح او اشك نمي ريخت. «حسين» زندگي كوتاه و پربار پسر را مرور كرد. از دوران راهپيمايي تا پيروزي انقلاب و عضويت او در بسيج و جهادسازندگي. روزهايي كه براي كمك به كشاورزان و درو گندم به روستاهاي اطراف مي رفت. براي زنان بي سرپرست با كمك ديگر دوستانش در جهاد، خانه مي ساختند. در روزهاي گرم و عطشناك تابستان در خوزستان همه روزه هايش را مي گرفت. پاهاش را در تشت آب مي گذاشت تا روزه را تحمل پذيرتر كند، اما افطار نمي كرد؛ هرگز. «حسين» از يادآوري او و ديدن صبوري همسرش در عزاي فرزند، گريست.
ـ فداي لبان تشنه ات علي جان.
او در چهارمين روز از سال 61 در عمليات فتح المبين به شهادت رسيد. پس از او حسين و دخترش عازم منطقه شدند. دختر در بيمارستان افشار دزفول و پدر مسئول نقاهتگاه انصارالحسين در جنگ هاي شيميايي بود.
محمد به دليل تنها فرزند ذكور بودن و نيز به علت شهادت برادر، از سربازي معاف شده بود. او در دانشگاه تربيت معلم مشغول به تحصيل شد. و نيز عضو فعال پايگاه بسيج حضرت قائم(عج) بود. در برگزاري نمازجمعه و كارهاي فرهنگي و مراسم مذهبي تلاش مي كرد. كشتي مي گرفت و در مسابقات استاني مدالهاي طلا، نقره و برنز دريافت كرده بود. غروب كه مي شد، براي برگزاري نماز به مسجد قائم(عج) مي رفت. دو هفته از شروع ترم دوم گذشته بود كه عازم جبهه شد. به واسطه درايتي كه داشت، به سمت فرماندهي يكي از گردان هاي لشكر 27 محمد رسول الله انتخاب شد. در كربلاي 4، دستش از كتف قطع شد. در بيمارستان صحرايي ماند، اما از منطقه دور نشد. نيروهايش را به مرخصي فرستاد. به شلمچه رفت و در كربلاي 5 شركت كرد. او يازدهم بهمن 65 به شهادت رسيد و شش روز بعد در شاهين شهر با حضور دانش آموزان، معلمان، سپاهيان و مردم كوچه و بازار به خاك سپرده شد.
حسين از يادآوري آن روز دچار شعف مي شود.
ـ باورمان نمي شد محمد در جمع يك ملت تشييع شود. فرزند ما نه تنها عزيز ما كه عزيز يك ملت بود و اين براي من و همسرم باعث افتخار بود. آن روزها من در نقاهتگاه ورزشگاه تختي كه جانبازان شيميايي را نگهداري مي كردند، فعال بودم. به مجروحان دارو و غذا مي داديم. آنها را حمام مي برديم. به همين خاطر از تماس با آنها دچار آسيب هايي از ناحيه ريه، دست و چشم شدم كه اين مشكلات هر روز بيشتر مي شوند و آزارم مي دهند.
«حاج حسين» كه پس از شهادت هر دو پسرش فرزند ذكوري نداشت، دست از مبارزه نكشيد و همچنان در خدمت مردم ماند. ايشان در دوره پنجم مجلس شوراي اسلامي، نماينده مردم شهرستان برخوار، ميمه و شاهين شهر بود. در همين دوره به عضويت گروه دوستي پارلمان ايران و عمان، به عضويت گروه دوستي پارلمان ايران و ارمنستان و نيز كميسيون برقي كردن موتورهاي چاه هاي كشاورزي درآمد. او تاكنون خدمات بسياري در زمينه هاي مختلف انجام داده است كه مي توان به موارد زير اشاره كرد.
ـ عضو كميسيون نفت
ـ منشي كميسيون نفت و انرژي
ـ مشاور فدراسيون هندبال كشور
ـ مشاور كميته ي ملي المپيك
ـ پيگيري در جهت اخذ مجوز و همكاري در ايجاد و راه اندازي حوزه ي علميه ي خواهران و برادران در شاهين شهر
ـ پيگيري در جهت اخذ مجوز و راه اندازي سه دانشگاه پيام نور و دو دانشگاه آزاد
ـ پيگيري در جهت اخذ مجوز و افتتاح درمانگاه تأمين اجتماعي در شاهين شهر
ـ پيگيري و افتتاح زايشگاه گز
ـ پيگيري و افتتاح گازرساني سايت شاهين شهر و هشت شهر از منطقه ي برخوار و ميمه
ـ پييگري در جهت تكميل و تجهيز و افتتاح بيمارستان گلديس
ـ دفاع از تصويب طرح بازنشستگان لشگري و كشوري در سال 75 ـ به ازاء هر سال سابقه يك ماه حقوق ـ اين طرح از سال 78 تاكنون در حال اجرا است.
ـ تدريس وصيت نامه حضرت امام(ره) و معارف اسلامي در دانشكده مديريت، اقتصاد، حسابداري و هنر و معماري وابسته به دانشگاه آزاد تهران
ـ آموزش و كنترل درس هاي آموزشي پالايشگاه در وزارت نفت به مدت 5 سال
ـ اخذ ليسانس شيمي 1372
ـ اخذ مدرك فوق ليسانس علوم سياسي از دانشگاه آزاد تهران با موضوع پايان نامه ـ نفت، تحول و توسعه ي اقتصادي و اخذ نمره ي 5/19 ـ 1378- 1376
ـ دانشجوي دوره دكتراي علوم سياسي از باكوي آذربايجان با پايان نامه the policy of oil of IT.IRAN كه هم اكنون در حال دفاع است