رزمندهای که در محاصره سوسنگرد به اسارت بعثیها درآمد

به گزارش نوید شاهد، شهید علی ناجی پور در نهم دیماه سال ۱۳۳۶ در خانوادهای مذهبی در شهر ساوه به دنیا آمد. از همان دوران کودکی، تحت تأثیر پدرش که عمری را در راه خدمت به اسالم و اهلبیت عصمت و طهارت (علیهمالسلام) گذرانده بود، با فرهنگ مذهبی و ارزشهای اسلامی آشنا شد. پدرش که از دوران قاجار تا پایان حکومت پهلوی، شاهد ظلمها و حرکتهای ضد اسلامی و ضد مردمی سلاطین و آخوندهای درباری بود، همواره در جلسات مذهبی، مردم را به مقاومت در برابر ظلم و ستم تشویق میکرد. علی نیز این پندها را به جان و دل پذیرفت و از همان کودکی به مداحی و مرثیهخوانی اهلبیت (علیهم السلام) روی آورد.
در دوران دبیرستان، علی هیچگاه در مجالس فرمایشی رژیم پهلوی شرکت نمیکرد. همیشه از این مراسم فرار میکرد تا به خانه بازگردد. در سال ۱۳۴۹، به عضویت هیئت متوسلین به بابالحوائج موسی بن جعفر (ع) معروف به هیئت کاظمیه درآمد. در این هیئت با احکام اسلام و قرآن بیشتر آشنا شد. او عاشقانه در این هیئت به مرثیهخوانی و نوحهخوانی میپرداخت و قلبش سرشار از عشق به اهل بیت (علیهم السلام) بود.
پس از اخذ دیپلم، زمان خدمت سربازی علی فرا رسید. او که علاقهای به خدمت در ارتش رژیم پهلوی نداشت، با ا کراه به خدمت رفت. اما با شروع جرقههای انقلاب اسلامی، دیگر طاقت ماندن در پادگان را نداشت. او جای خود را در میان مبارزان انقلاب خالی میدید. زمانی که پیام امام خمینی (ره) مبنی بر فرار سربازان از پادگانها منتشر شد، علی بدون درنگ از پادگان فرار کرد و به ساوه بازگشت. خانوادهاش از او پرسیدند: «چرا فرار کردی؟ مگر مدت زیادی از خدمتت باقی نمانده بود؟» او پاسخ داد: «این دستور مرجع و امام (ره) ماست و من باید اطاعت کنم.»
علی به صف مبارزان پیوست و در تظاهرات، درگیریها و پخش اعلامیهها و نوارهای سخنرانی امام (ره) شرکت فعال داشت. یک شب، هنگامی که قصد داشت کاریکاتوری از شاه را در مسجد محله نصب کند، پلیس شهربانی به او حمله کرد. اما علی به لطف خدا از چنگ آنها گریخت و با موتور یکی از دوستانش فرار کرد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، علی با شور و اشتیاق فراوان به عضویت کمیتههای انقلاب درآمد و شبانهروز به پاسداری از دستاوردهای انقلاب پرداخت. با تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، او نیز به سپاه پیوست و با شروع جنگ تحمیلی، آرام و قرار نداشت.
علی بهعنوان معاون گروه اعزامی از ساوه به جبهههای جنوب اعزام شد. در جریان محاصرهی سوسنگرد، پس از مقاومتی دلیرانه و نبرد تن به تن، در ۲۵ آبانماه ۱۳۵۹ به اسارت نیروهای بعثی درآمد. بر اساس گواهی سپاه، اسارت او تأیید شد.
پس از پایان جنگ تحمیلی، با وجود شواهد و قرائن متعدد، شهادت علی احراز شد، اما هیچگاه اثری از پیکر مطهرش به دست نیامد. او بهعنوان شهید مفقودالجسد شناخته میشود و یاد و خاطرهی مقاومت و ایثارش برای همیشه در دلهای مردم ایران زنده خواهد ماند.
انتهای پیام/