آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۵۵۸۳
۱۹:۵۶

۱۴۰۵/۰۸/۱۸
بخش نخست/ روایت پدر شهید «امیرمحمد احمدی کوهبنانی» از ویژگی‌های فرزندش

دلم برای همان سلام و لبخند همیشگی امیرمحمد تنگ شده است

احترام به پدر و مادر، محبت به خانواده و لبخندی که همیشه بر لب داشت، از ویژگی‌های برجسته شهید امیرمحمد احمدی کوهبنانی بود؛ نوجوانی که در کنار فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی، برای آینده خود نیز آرزوها و برنامه‌هایی داشت. پدر این شهید ۱۷ ساله، از مهربانی‌های فرزندش، رابطه صمیمانه پدر و پسری و آخرین گفت‌وگویی می‌گوید که تنها دو ساعت و نیم پیش از شهادت او انجام شد.


بعضی خاطرات با گذشت زمان نه‌تنها کمرنگ نمی‌شوند، بلکه ارزش بیشتری پیدا می‌کنند؛ خاطراتی از لحظه‌های ساده زندگی که شاید در روزهای عادی چندان به چشم نیایند، اما پس از فراق عزیزان، به گران‌بهاترین دارایی انسان تبدیل می‌شوند. پدر شهید امیرمحمد احمدی کوهبنانی از شهدای جنگ رمضان در گفتگو با نوید شاهد کرمان، وقتی از فرزندش صحبت می‌کند، پیش از هر چیز به احترام و محبت او نسبت به خانواده اشاره دارد؛ پسری که همیشه به فکر آسایش پدر و مادر بود و تلاش می‌کرد باری از دوش آن‌ها بردارد.

دلم برای همان سلام و لبخند همیشگی امیرمحمد تنگ شده است

او یکی از خاطرات ماندگارش را این‌گونه روایت می‌کند: گاهی به دلیل کار و فعالیت، خسته به خانه برمی‌گشتم. امیرمحمد می‌آمد و پاهایم را ماساژ می‌داد تا خستگی‌ام برطرف شود. هر وقت به او می‌گفتم: «پسرم، این کار را نکن؛ خودت را به زحمت نینداز»، در جواب می‌گفت: «بابا، شما برای ما زحمت می‌کشید و کار می‌کنید. اگر من این کار را برای شما انجام ندهم، پس چه کسی باید خستگی را از تن شما در کند؟»

حتی برای تهیه دارو و وسایل موردنیاز پدر نیز خودش پیگیری می‌کرد. پدر شهید به یاد دارد که یک روز جمعه، با وجود بسته بودن چند داروخانه، دست‌بردار نشد و سرانجام داروخانه‌ای پیدا کرد تا داروهای مورد نیاز را تهیه کند. محبت امیرمحمد به مادرش نیز همین‌گونه بود. کارهای مادر را انجام می‌داد و بعد با خیال راحت به فعالیت‌های دیگرش می‌رسید. گاهی می‌گفت: «من کارهای مامان را انجام داده‌ام و خیالم راحت است.»

رابطه‌ای صمیمی‌تر از پدر و پسری

پدر شهید درباره رابطه خود با امیرمحمد می‌گوید: ارتباط ما فقط رابطه پدر و فرزندی نبود؛ با هم رابطه‌ای دوستانه و صمیمی داشتیم. در بسیاری از مسائل با یکدیگر مشورت می‌کردیم و از نظرات هم استفاده می‌کردیم. من به نظر و تصمیم‌های او اعتقاد داشتم و برای انتخاب‌ها و دیدگاه‌هایش احترام زیادی قائل بودم.

اگر موضوعی ذهن امیرمحمد را مشغول می‌کرد یا حرف و درد دلی داشت، با من در میان می‌گذاشت. من هم تلاش می‌کردم با گفت‌وگو و مشورت، مسائل را با او بررسی کنم. این صمیمیت باعث شده بود امیرمحمد در بیان دغدغه‌ها و موضوعات مختلف احساس راحتی کند و بسیاری از مسائلش را با پدر در میان بگذارد.

آرزوی معلم شدن و برنامه‌هایی که ناتمام ماند

امیرمحمد برای آینده خود آرزوها و برنامه‌های زیادی داشت. پدرش می‌گوید: ما دوست داشتیم در دانشگاه فرهنگیان تحصیل کند و معلم شود. خودش هم به این موضوع علاقه داشت و هر وقت درباره آینده صحبت می‌کردیم، می‌گفت: «من معلمی را دوست دارم؛ به یاد دادن و آموزش دادن علاقه دارم.»

حتی برای ورود به دانشگاه فرهنگیان ثبت‌نام کرده بود و این مسیر را برای آینده خود در نظر داشت. در کنار آن، به فعالیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای نیز علاقه زیادی داشت و دوست داشت پس از پایان دوران دبیرستان به قم برود تا هم ادامه تحصیل دهد و هم فعالیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای خود را دنبال کند. اما فرصت نرسید تمام آرزوهایش را به سرانجام برساند.

آخرین تماس؛ دو ساعت و نیم پیش از شهادت

یکی از تلخ‌ترین خاطرات پدر، آخرین گفت‌وگوی تلفنی با فرزندش است؛ تماسی که حدود دو ساعت و نیم پیش از شهادت امیرمحمد انجام شد.

پدر شهید روایت می‌کند: آن روز قرار بود امیرمحمد برای جلسات محلی و هیئت محل ما پوستری طراحی و چاپ کند. از صبح با او تماس گرفته بودم، اما تلفنش را جواب نمی‌داد. کمی نگران شده بودم تا اینکه سرانجام توانستم با او صحبت کنم و علت جواب ندادن تماس‌هایم را پرسیدم.

امیرمحمد در پاسخ گفت: «بابا، در این شرایطی که اوضاع شلوغ است، چرا نگران می‌شوید؟ من تا همین الان مشغول آماده کردن پوستر بودم و کار داشتم. تازه کارم تمام شده و الان آزاد شدم تا با شما صحبت کنم و پوستر را برایتان بفرستم.»

صحبت‌های معمول پدر و پسری انجام شد و قرار شد پوستر را برای خانواده بفرستد؛ اما دیگر فرصتی نشد آن پوستر به دست پدر برسد. همان تماس ساده و صمیمی، آخرین گفت‌وگوی آن‌ها شد.

دلتنگی برای لبخندی که همیشه همراهش بود

پدر شهید می‌گوید: امیرمحمد معمولاً با لبخند وارد خانه می‌شد و حضورش به خانواده آرامش می‌داد. تا جایی که به یاد دارم، هیچ‌وقت در خانه عصبانیتش را به ما نشان نمی‌داد. حتی اگر ناراحت بود، سعی می‌کرد آن را بروز ندهد و با همان لبخند همیشگی با ما برخورد کند.

اگر قرار باشد از میان تمام خاطراتم، لحظه‌ای را انتخاب کنم که دوست داشته باشم دوباره تکرار شود، بی‌تردید لحظه بازگشت امیرمحمد به خانه است؛ همان لحظه‌ای که در را باز می‌کرد، وارد خانه می‌شد و با لبخند سلام می‌داد.

دلم می‌خواهد فقط یک بار دیگر آن صحنه را تجربه کنم؛ در خانه باز شود، امیرمحمد وارد شود، سلام کند و ما دوباره صدای او را بشنویم. دلم برای همان لحظه‌های ساده و دوست‌داشتنی تنگ شده است؛ لحظه‌هایی که شاید آن روزها عادی به نظر می‌رسیدند، اما امروز به گران‌بهاترین خاطرات زندگی‌ام تبدیل شده‌اند.

روایت از این پدر شهید ادامه دارد....

بخش دوم گفتگو را بیشتر بخوانید: برای من همین یک ساعت حضور نوجوانان در هیئت، ارزشمند است 

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه