مهدی تکیه گاهی برای خانواده بود که به قافله شهدا پیوست
به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، بعضی صداها هیچگاه از خاطر خانواده پاک نمیشوند؛ حتی وقتی صاحب آن صدا دیگر در میانشان نیست. برای خانواده شهید «مهدی نوذری»، یکی از همین صداهای ماندگار، پاسخ محبتآمیز پسری است که هر بار پدر صدایش میزد، میگفت: «جانم حاجی». حالا مدتها از نبودن مهدی گذشته است، اما پدر همچنان چشمانتظار تماس تلفنی اوست؛ تماسی که شاید دوباره با همان لحن همیشگی بگوید: «جانم حاجی». پدر، مادر و خواهر شهید مهدی نوذری از فرزندی میگویند که تکیهگاه خانواده، همدم خواهران و عزیز دل همه فامیل بود؛ جوانی که زندگی در کنار خانواده را دوست داشت و تلاش میکرد حتی در روزهای کوتاه مرخصی، شادی را به خانه بیاورد.

از کودکی تا جوانی؛ پسری که عزیز دل همه بود
«مهدی نوذری» سوم مردادماه سال ۱۳۷۶ دیده به جهان گشود. دوران کودکی و نوجوانی او در کنار خانواده و در فضایی سرشار از صمیمیت و محبت سپری شد. از همان سالهای نخست زندگی، پرجنبوجوش، مهربان و دوستداشتنی بود و ارتباط عمیقی با اعضای خانواده داشت.
خواهر شهید با مرور خاطرات دوران کودکی و نوجوانی برادرش میگوید: مهدی بچه بسیار پرجنبوجوشی بود. همیشه فعالیت میکرد و آرام و قرار نداشت. مادرم مرتب به ما سفارش میکرد مراقب مهدی باشیم؛ چون تنها پسر خانواده بود و همه ما نسبت به او احساس مسئولیت داشتیم.
او در ادامه از علاقه اعضای خانواده به مهدی یاد میکند و میافزاید: همه دوستش داشتند؛ چه اعضای خانواده و چه فامیل و آشنایان. مهدی عزیز دل همه بود و ما هم همیشه مراقبش بودیم تا اتفاقی برایش نیفتد.
پیوند عمیق خواهرانه؛ مرخصیهایی که بهانه شادی خانواده بود
یکی از ویژگیهای برجسته مهدی، علاقه فراوان او به خانواده بود. ارتباط صمیمانهای با خواهرانش داشت و هر فرصتی را برای بودن در کنار آنان غنیمت میشمرد. حتی روزهایی که برای استراحت و گذراندن مرخصی به خانه میآمد، بیش از هر چیز به فکر خوشحال کردن اعضای خانواده بود.
خواهر شهید در این باره میگوید: ما خواهر و برادرها خیلی به هم وابسته بودیم. وقتی مهدی چند روز مرخصی میگرفت و به خانه میآمد، تمام فکرش این بود که چطور به ما خواهرها خوش بگذرد. هر جا میرفت و هر کاری انجام میداد، ما از آن باخبر بودیم. رازها و حرفهایش را با ما در میان میگذاشت و رابطه بسیار نزدیکی با هم داشتیم.
او با حسرت از روزهایی یاد میکند که خانواده در کنار یکدیگر بودند و ادامه میدهد: با هم خیلی خوب بودیم. مهدی برای ما فقط یک برادر نبود؛ تکیهگاه و پشتوپناهمان بود. وقتی او را از دست دادیم، انگار بخشی از خوشیهای زندگیمان هم تمام شد. هنوز جای خالیاش را در تمام لحظههای زندگی احساس میکنیم.

انتخاب مسیر خدمت؛ علاقهای که از جوانی همراهش بود
مهدی پس از رسیدن به سن جوانی تصمیم گرفت وارد نظام شود. خواهر شهید درباره آغاز این مسیر میگوید: یک روز به خانه آمد و گفت میخواهد وارد نظام شود و به سربازی برود. خانواده با او صحبت کردند و سرانجام مسیر خدمت را انتخاب کرد. پس از آن، چهار سال خدمتش را به پایان رساند و در ادامه نیز به فعالیت خود ادامه داد.
به گفته خانواده، مهدی علاقه زیادی به شغلش داشت و خدمت در لباس نظامی را دوست داشت. با وجود این علاقه، کمتر پیش میآمد با لباس نظامی به خانه بیاید.

خاطرهای از لباس نظامی؛ تصویری که در ذهن مادر ماند
مادر شهید از معدود دفعاتی که مهدی را با لباس نظامی دیده بود، خاطرهای در ذهن دارد؛ خاطرهای ساده، اما ماندگار که امروز با مرور آن، دلتنگیاش بیشتر میشود.
او در روایت این خاطره میگوید: مهدی معمولاً لباس نظامیاش را در خانه نمیپوشید. یک بار که با عجله به خانه آمد و میخواست به باغ برود، لباس نظامی به تن داشت. وقتی او را دیدم، تعجب کردم و خوشحال شدم. به او گفتم ببین چه کسی با این لباس آمده است! همان یک بار بود که لباس نظامی را تنش دیدم.
مادر ادامه میدهد: حتی پوتینهایش را هم معمولاً با خودش میبرد و در محل خدمت میپوشید. علاقهاش به کارش زیاد بود و به آن اهمیت میداد.
این خاطره برای مادر، امروز به تصویری ارزشمند از روزهایی تبدیل شده است که مهدی در خانه حضور داشت و خانواده از بودن در کنارش لذت میبردند.
دلواپسیهای پسر برای پدر و مادر
با وجود مسئولیتهای کاری و مشغلههای زندگی، مهدی همواره به فکر آرامش خانواده بود. او نمیخواست پدر و مادرش نگران باشند و در مواجهه با مشکلات، تلاش میکرد با صحبتهای آرامشبخش، نگرانی آنان را برطرف کند.
خواهر شهید درباره رفتار برادرش میگوید: مهدی همیشه به فکر پدر و مادرم بود. اگر مسئلهای پیش میآمد، به ما دلداری میداد و میگفت چیزی نیست و نگران نباشید. حتی به خواهرش هم سفارش کرده بود که مراقب پدر و مادر باشد.
او اضافه میکند: مهدی با وجود همه مشغلههایش، احترام زیادی برای خانواده قائل بود و هیچوقت نمیخواست پدر و مادر ناراحت شوند.

«جانم حاجی»؛ پاسخ همیشگی که در خانه طنینانداز بود
در میان خاطرات خانواده، رابطه صمیمانه پدر و پسر جایگاه ویژهای دارد. پدر هنوز هم با یادآوری گفتوگوهای روزمره با مهدی، چشمانتظار شنیدن صدای اوست.
پدر شهید با بغض از این دلتنگی میگوید: هر وقت با مهدی صحبت میکردم و صدایش میزدم، در جواب میگفت: «جانم حاجی». این جمله برای من خیلی عزیز بود. همیشه همینطور جوابم را میداد.
او ادامه میدهد: زمان زیادی است که منتظرم تلفن زنگ بخورد و مهدی تماس بگیرد و دوباره بگوید «جانم حاجی»؛ اما دیگر تماسی نمیگیرد.
برای پدر، این دو کلمه تنها یک پاسخ ساده نبود؛ نشانهای از محبت، احترام و پیوند عمیق پدر و پسری بود که هر روز در زندگیشان جریان داشت. امروز همان پاسخ کوتاه به یکی از بزرگترین دلتنگیهای زندگی او تبدیل شده است.

در ادامه مادر شهید میگوید: دو یا سه روز قبل از شهادتش، خوابی دیدم که هرگز فراموش نمیکنم، خواب دیدم یکی از آشنایان ما که خواهر شهید «مسعود دارابی»، از شهدای شهرمان است در حالی که پارچه سفید بزرگی در دست داشت که مثل کفن بود، به خانهمان آمد. خدا شاهد است که آن خواب را دقیقاً ساعت چهار بعد از ظهر دیدم، او جلو آمد و گفت این قسمت شما شده و برای شما آوردم. من از دستش گرفتم و حتی در خواب دستش را بوسیدم. دوباره گفت این سهم شماست. تعارف کردم که حاج خانم بفرمایید بنشینید. گفت: ممنونم، کار دارم، باید بروم، فقط این سهم شما بود، برایتان آوردم. وقتی از خواب بیدار شدم، دلم آشوب بود، حس عجیبی داشتم، با خودم گفتم حتماً قرار است اتفاقی بزرگ بیافتد، آن خواب برایم نشانه بود، نشانه تقدیری که رقم خورده بود.
وقتی بیدار شدم، ناگهان از بینی من خون جاری شد. حدود یک ساعت طول کشید تا خون بند آمد، بعد گوشی را برداشتم و به مهدی زنگ زدم، او در آرامش جواب داد، اما حس میکردم اوضاع محل کارش عادی نیست. بدون اینکه ابتدا جریان خوابم را به او بگویم فقط پرسیدم وضعیت آنجا چطور است. او هم گفت نگران نباش مامان. اوضاع عادی است و در ادامه گفتم مهدی من چنین خوابی دیدم، مواظب خودت باش و پرسیدم کی به خانه میآیی که گفت صبح فردا منتظر باشید. اما شب که شد، نگرانی ما بیشتر شد. ساعت حدود ۸ شب، خواهرش با او صحبت کرد، من دیگر با او حرف نزدم، خواهرش هم پرسید وضعیت چطور است؟ صبح میآیی یا نه که او گفت معلوم نیست و سفارش کرد مامان را که خون از بینی او آمده، به دکتر ببرید.

روزهای نبودن مهدی؛ خانهای که جای خالیاش را احساس میکند
نبودن مهدی تنها یک فقدان برای پدر و مادر نیست؛ خواهران و دیگر اعضای خانواده نیز هر روز با خاطرات او زندگی میکنند. خاطراتی که گاهی با مرور یک تصویر، شنیدن یک صدا یا یادآوری یک رفتار ساده دوباره زنده میشوند.
خواهر شهید با اشاره به وابستگی اعضای خانواده به یکدیگر میگوید: ما خیلی به هم وابسته بودیم. مهدی پشتوپناه ما بود و همیشه میدانستیم میتوانیم روی او حساب کنیم. حالا نبودنش برای همه ما سخت است. هنوز باورمان نمیشود که دیگر نمیتوانیم مثل گذشته کنارش باشیم و با او صحبت کنیم.
او از دلتنگی پدر و مادر نیز میگوید و تأکید میکند که تحمل این روزها برای خانواده آسان نیست. با این حال، همه تلاش میکنند با تکیه بر یاد و خاطره مهدی و امید به لطف خداوند، این روزهای دشوار را پشت سر بگذارند.

«مهدی را به خدا سپردیم»؛ روایت خواهر از آخرین امید خانواده
خواهر شهید مهدی نوذری در بخشی از صحبتهایش، با اشاره به دلتنگی عمیق خانواده و روزهای سخت پس از شهادت برادرش، میگوید: ما مهدی را به خدا سپردیم. حتماً خداوند او را بیشتر از ما دوست داشته که نزد خودش برده است. فقط خدا میداند چقدر دلتنگش هستیم.
او ادامه میدهد: گاهی هنوز با خودمان فکر میکنیم مهدی برمیگردد و میگوید همه این اتفاقات شوخی بوده است. دلمان به همین امید خوش است. نبودنش برای ما بسیار سخت است، اما به خدا توکل کردهایم.
این جملات، روایت خانوادهای است که در کنار پذیرش تقدیر الهی، هنوز با خاطرات عزیز ازدسترفته خود زندگی میکند؛ خانوادهای که هر روز جای خالی مهدی را در خانه احساس میکند و صدای خندهها و مهربانیهایش را به یاد میآورد.
شاید هیچکدام از این خاطرات نتواند جای خالی مهدی را پر کند، اما یادآوری آنها نشان میدهد که او در زندگی خانوادهاش چه جایگاه ارزشمندی داشته است؛ پسری که شادی خانواده را دوست داشت، به پدر و مادر احترام میگذاشت و برای خواهرانش تکیهگاهی مهربان بود.
نام مهدی نوذری برای خانوادهاش تنها یادآور یک فقدان نیست؛ یادآور سالهایی از محبت، صمیمیت و لحظات مشترکی است که هیچگاه از خاطرشان پاک نخواهد شد.
گفتنی است، بامداد ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، در حالیکه دشمن آسمان ایران را هدف گرفته بود، مهدی در لحظات سخت و پرخطر نبرد با روحیهای شجاعانه به همرزمانش گفت: «میخواهم با روحیه شهید شوم.» دقایقی بعد، او بالهای پرواز گرفت و نامش در دفتر افتخار این سرزمین جاودانه شد.



انتهای پیام/