صدایش را ضبط کرد تا بعد از شهادتش به یادگار بماند
به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید طلبه محمد خائفی، یکم مهرماه سال ۱۳۵۱ در روستای جامخانه از توابع شهرستان ساری و در خانوادهای مذهبی دیده به جهان گشود. پدرش به عشق پیامبر اکرم (ص)، نام محمد را برای او انتخاب کرد. وی پس از گذراندن دوران ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان، تحصیلات حوزوی خود را در مدرسه امام صادق (ع) شهرستان نکا آغاز کرد و سپس در مدرسه علمیه امام خمینی (ره) گرگان تا پایان دوره مقدمات علوم اسلامی به تحصیل پرداخت.

شهید طلبه محمد خائفی سرانجام در سیزدهم اردیبهشتماه سال ۱۳۶۷، در منطقه شلمچه به شهادت رسید و پیکر مطهرش در گلزار شهدای روستای جامخانه به خاک سپرده شد.
زینب خائفی، مادر شهید محمد خائفی در روایت شهادت فرزند خود در گفتوگویی با نوید شاهد مازندران، اظهار کرد: محمد اهل نماز و عبادت بود. صبحها او را برای نماز بیدار میکردم، اما میگفت شما خواب بودید و من نماز صبحم را خواندهام. اهل نماز شب بود و از همان دوران نوجوانی، پاکی و معنویت در رفتارش دیده میشد.
اصرار برای بازگشت به جبهه
مادر شهید با اشاره به نخستین حضور فرزندش در جبهه گفت: یک بار به مدت ۱۰ تا ۱۲ روز به جبهه رفت، اما دستش مجروح شد و به خانه برگشت. حدود ۴۰ روز در خانه ماند تا دستش بهبود پیدا کند.
وی افزود: پدرش به او گفت تو را به ساری میبرم تا گچ دستت را باز کنند و دیگر نیازی نیست به جبهه بروی؛ وظیفهات را انجام دادهای. اما محمد قبول نمیکرد و میگفت: من در اندیمشک دستم را گچ گرفتم و باید همانجا گچ دستم را باز کنم.
یادگاری پس از شهادت
خائفی با اشاره به آخرین روزهایی که فرزندش در خانه حضور داشت، اظهار کرد: فصل بهار بود و ما برای کشاورزی سر زمین بودیم که محمد به خانه آمد. صدای خودش را ضبط کرد و گفت: من راهی را میروم که امام حسین (ع) رفت.
مادر شهید ادامه داد: محمد گفته بود شناسنامه برادرش را گرفته است، چون با شناسنامه خودش او را ثبتنام نمیکردند. همچنین صدای خود را ضبط کرده بود تا بعد از شهادتش به یادگار بماند.
آخرین خداحافظی
مادر شهید درباره آخرین اعزام فرزندش گفت: آخرین باری که میخواست به جبهه برود، من گریه میکردم. یک طرف دستش هنوز گچ داشت. روز قبل از رفتنش نان گردو درست کردم و پدرش آن را داخل کیفش گذاشت تا با خود ببرد.
وی بیان کرد: محمد برای خداحافظی پیش من نیامد. سه روز بعد نامهاش به دستم رسید. در نامه نوشته بود: «مامان، تو گریه میکردی و من دلم نمیآمد پیشت بیایم. میترسیدم همدیگر را بغل کنیم و ماشین منتظر بماند و من به ماشین نرسم و جا بمانم. مامان من را ببخش، برمیگردم.»
خائفی با بیان اینکه آن خداحافظی، آخرین دیدار او با فرزندش بود، اظهار کرد: محمد دیگر به خانه برنگشت و در منطقه شلمچه به شهادت رسید.
میدانستم فرزندم شهید شده است
مادر شهید درباره روزی که خبر شهادت محمد را به خانواده رساندند، اظهار کرد: زمانی که خبر شهادتش را آوردند، من و پدرش سر زمین بودیم. آمدند و به پدرش گفتند محمد دارد میآید، مجروح شده و باید برای رفتن به خانه آماده شوید؛ اما من همان موقع فهمیده بودم که فرزندم شهید شده است.
وی با اشاره به سن کم فرزندش هنگام شهادت خاطرنشان کرد: محمد فقط ۱۵ سال داشت و من آن زمان ۳۵ ساله بودم که مادر شهید شدم.
فرزندم در راه خدا و اسلام رفت
خائفی در پایان با بیان اینکه به راه و انتخاب فرزندش افتخار میکند، گفت: فرزندم در راه خدا و اسلام رفت و من از او بسیار راضی هستم.