«محمدمهدی سبحانیفرد»؛ آرزوی شهادت از کودکی تا پرواز
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «محمدمهدی سبحانیفرد» متولد ۱۵ شهریور ۱۳۸۹ در نیشابور، نوجوانی مؤمن، پرتلاش و مسئولیتپذیر بود که در دوران تحصیل، علاوه بر فعالیتهای فرهنگی و بسیجی، به مطالعه کتابهای مذهبی و زندگینامه شهدا اهتمام داشت و از کودکی آرزوی شهادت را در دل میپروراند. این نوجوان ۱۵ ساله سرانجام در ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در جریان حوادث نیشابور و هنگام تلاش برای نجات دوست مجروحش، «محمدمهدی کاویانی»، به شهادت رسید.
زهرا ابراهیمی پور مقدم مادر شهید «محمدمهدی سبحانیفرد» از زندگی و ویژگیهای فرزندش روایت میکند.

تولد در روز عید؛ آغاز قصه یک زندگی
پسرم «محمدمهدی سبحانیفرد» ۱۵ شهریور ۱۳۸۹، روز جمعه و همزمان با عید فطر، در بیمارستان قمر بنیهاشم(ع) نیشابور به دنیا آمد. از همان کودکی پسری پرشور، پرانرژی و بانشاط بود. در کنار روحیه لطیف و محبتآمیزش، غیرت و حیای خاصی داشت. از ششهفتسالگی نسبت به مسائل محرم و نامحرم حساس بود و مراقب رفتار و ارتباطاتش میشد.
محمدمهدی خیلی دلسوز بود. فرقی نمیکرد طرف مقابل آشنا باشد یا غریبه؛ نسبت به همه احساس مسئولیت و محبت داشت و همیشه دوست داشت به دیگران کمک کند.
در مسیر دانایی؛ دانشآموزی با آرزوهای بزرگ
دوران ابتدایی را در دبستان ابنسینا، واقع در شهرک بهداری نیشابور، گذراند. با اینکه منزل ما در منطقه پاستور بود، با جدیت به درس خواندن ادامه میداد و در تمام شش سال ابتدایی از دانشآموزان ممتاز مدرسه بود.
محمدمهدی در درس و برنامههای غیردرسی همیشه تلاش میکرد بهترین باشد. هر کاری را که بر عهده میگرفت، با تمام توان انجام میداد و دوست داشت در آن موفق شود. دوران متوسطه اول را در مدرسه شهید کسائیان نائینی گذراند و در این سه سال هم همان روحیه تلاش و جدیت را حفظ کرد.

نماز و ایمان؛ ریشههای باور در جان نوجوان
محمدمهدی از هفتسالگی نماز خواندن را شروع کرده بود و بهطور مرتب نمازهایش را بهجا میآورد. فضای خانواده ما بر پایه اعتقادات مذهبی و ارادت به حضرت آیتالله خامنهای شکل گرفته بود و او هم با همین روحیه رشد کرد.
از همان کودکی نسبت به مسائل اعتقادی حساس بود. اگر دوستان و همکلاسیهایش درباره نظام یا رهبری دیدگاه مخالفی داشتند، برایشان وقت میگذاشت و تلاش میکرد با صحبت و توضیح، آنها را نسبت به مسائل روز سیاسی و عقیدتی آگاه کند.
از میدان ورزش تا عرصه خدمت؛ نوجوانی پرجنبوجوش
محمدمهدی از دوران ابتدایی به باشگاه کاراته میرفت و با پشتکار فراوان تمرین میکرد. حدود دو سال پیش از شهادتش موفق به دریافت کمربند مشکی کاراته شد.
در کنار ورزش، فعالیتهای فرهنگی و تربیتی نیز بخش مهمی از زندگیاش بود. از سال هفتم تحصیلی وارد لشکر یوسف زهرا(س) شد و در برنامههای فرهنگی و تربیتی این مجموعه شرکت میکرد.
نزدیک سه سال هم در بسیج فعالیت داشت. در سال نهم تحصیلی، فرمانده بسیج مدرسه شهید کسائیان بود. با اینکه هنوز کارت بسیج نداشت و بهصورت رسمی بسیجی نشده بود، به دلیل فعالیتهای زیادش مسئول فرهنگی پایگاه بود.

جستوجوی آموختن؛ از کتابخانه مسجد تا دنیای مهارتها
محمدمهدی حدود دو تا سه سال در کتابخانه مسجد فعالیت داشت و در کنار حاجآقا ملکوتی، کارهای فرهنگی و کتابخانهای را انجام میداد.
او نوجوانی هدفمند بود و دوست داشت مهارتهای مختلفی یاد بگیرد. حدود دو سال نیز در زمینه اقتصادی و کسب درآمد فعالیت میکرد تا بتواند هزینه کلاسها و وسایل مورد نیازش را از درآمد خودش تأمین کند.
دورههای مختلفی را بهصورت مجازی گذرانده بود؛ از جمله دورههای ادمینی، دوره زبان انگلیسی، عکاسی، تندخوانی، خطاطی و خوشنویسی. حدود یک سال هم ادمینی چند گروه را انجام میداد و از این راه درآمد کسب میکرد.
خانهای به رنگ کتاب و ایمان؛ انس خانوادگی با معارف دینی
مادر شهید در ادامه میافزاید: مطالعه و کتابخوانی جایگاه ویژهای در خانواده ما داشت. بهصورت جمعی زندگینامه شهدا را میخواندیم و کتابهای مذهبی، اخلاقی و تربیتی بخش مهمی از زندگی روزمرهمان بود.
کتابهای آیتالله بهجت، «گناهان کبیره» و «مکیالالمکارم» از جمله آثاری بود که در جمع خانوادگی مطالعه میکردیم. بخش عمدهای از اوقات فراغتمان به گفتوگو، تبادل اطلاعات و کتابخوانی با صدای بلند اختصاص داشت تا همه اعضای خانواده از مطالب بهرهمند شوند.
من هم در کلاسهای تدبر و تفسیر قرآن، مهدویت و امر به معروف و نهی از منکر شرکت میکردم و آموختههایم را در جمع خانواده بازگو میکردم. محمدمهدی و دیگر اعضای خانواده با علاقه به این مطالب گوش میدادند و در فضایی سرشار از آموزههای دینی و فرهنگی رشد میکردند.
شوق پرواز؛ آرزوی شهادت از دوران کودکی
یکی از ویژگیهای خاص محمدمهدی، علاقه و آرزوی شهادت از دوران کودکی بود. از هفتهشتسالگی مرتب از اطرافیان میخواست برای شهادتش دعا کنند.
حدود یک ماه قبل از شهادتش، مادربزرگ و خالههایش به کربلا رفته بودند. محمدمهدی در روبیکا به خالهاش پیام داده و گفته بود: «زیر قبه امام حسین(ع) دعا کنید تا شهید شوم.»
این آرزو در کنار مطالعه زندگینامه شهدا و فعالیتهای فرهنگی و بسیجی، بخش مهمی از روحیات و باورهای این نوجوان را شکل داده بود.
روزهایی که دلواپسی مادر بیشتر شد
در هفته آخر زندگی محمدمهدی، حضورش در گشتهای بسیج و جلسات پایگاه بیشتر شده بود. مرتب در گشتها شرکت میکرد و وقتی آخر شب به خانه برمیگشت، درباره وضعیت شهر برایمان توضیح میداد.
تا چهارشنبه هرچه اصرار کردیم که خطرناک است و نرود، میگفت: «جای ما امن است، خیالتان راحت باشد.»
در آن روزها، نگرانی من از وضعیت فرزندانم بیشتر شده بود. پسر بزرگترم، علی، حدود سه ماه بود که به خدمت سربازی رفته بود و دوری او باعث استرس زیادی برایم شده بود. حالا حضور محمدمهدی در شرایط حساس شهر هم به نگرانیهایم اضافه شده بود و اصلاً آرام و قرار نداشتم. مرتب به ائمه متوسل میشدم و از آنها میخواستم فرزندانم را حفظ کنند.
آخرین دیدار؛ خداحافظی در صبح پنجشنبه
پنجشنبه صبح ۱۸ دیماه، وقتی متوجه شدم محمدمهدی دارد آماده میشود که مثل روزهای قبل همراه پدرش برود، به پدرش اطلاع دادم.
از نبودن علی که به سربازی رفته بود، استرس زیادی داشتم و چند هفتهای بود که حال مساعدی نداشتم. حالا نبودن محمدمهدی هم به آن اضافه شده بود و اصلاً آرام و قرار نداشتم. مرتب متوسل به ائمه میشدم که خودشان فرزندانم را حفظ کنند.
آن روز صبح برای آخرین بار محمدمهدی را دیدم. خداحافظی کرد و رفت. تا ساعت هفتونیم شب مرتب با هم در تماس بودیم.
دلی که هوای بازگشت نداشت؛ ایستادگی در میدان
تا آخرین دیدار و تماسها اصرار کردیم که به خانه برگردد؛ اما میگفت: «حضرت آقا گفتهاند بسیجیها الان باید در عرصه باشند و کشور را در برابر دشمنان حفظ کنند.»
در آخرین تماس تلفنی، پدرش به او گفته بود حالا که قرار است در شهر بماند، نیتش را خالص کند. محمدمهدی از این حرف ناراحت شده بود و گفته بود: «پدرم، من نیتم خالص است. فکر کردید برای چه چند روز مرتب میآیم و در کنار دوستانم در مقابل اغتشاشگران میایستم؟»
رفاقت تا آخرین نفس؛ بازگشت برای نجات دوست
«محمدمهدی سبحانیفرد» در روز ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در جریان حوادث نیشابور، همراه دوستش «مهدی علیآبادی» در محل درگیری حضور داشت. زمانی که دوست مجروحشان، محمدمهدی کاویانی، زیر دستوپای افراد حاضر در درگیری گرفتار شده بود، این دو برای نجات او بازگشتند و در همان حادثه به شهادت می رسند.
مادر شهید با یادآوری آخرین روزهای زندگی فرزندش، از نوجوانی سخن میگوید که با وجود سن کم، هدفهای بزرگی داشت، برای رسیدن به آنها تلاش میکرد و در مسیر اعتقادات و باورهایش قدم برمیداشت.
پایان یک زندگی کوتاه، آغاز روایتی ماندگار
زندگی شهید «محمدمهدی سبحانیفرد»، سرشار از ایمان، اخلاق نیکو و عشق به ارزشهای دینی بود.زندگی کوتاهی که اگرچه فرصت چندانی برای زیستن نیافت، اما با نام و یادش روایتی ماندگار از ایمان، ایثار و فداکاری رقم خورد. داستان زندگی او، چراغی برای نسلهای آینده است تا بدانند ارزش انسانها به طول عمرشان نیست، بلکه به اثری است که در دلها و تاریخ به یادگار میگذارند.
انتهای پیام/