زندگی و و فرازهایی از وصیت نامه طلبه عارف شهید حسین قاسمی

نوید شاهد: در کوثر زلال عشق جامه دل بشوییم آنان که در کوی معشوق قدم صدق و صفا بر میدارند، راهی را در پیش روی دارند که دشواریاش نا صادقان را از آن راه باز میدارد. آنان رشته اتصال خاک را به افلاک میبینند؛ و محو در جمال و جال حق، آوای محبت و عشق سر میدهند. در راه دوست سر از پا نمیشناسند و آتش و بهشت را یکی میبینند و تنها دیده دل به او میسپارند. تنها حریم الهی را حفظ دارند و از همه تعلقات، چون منیت بریدهاند و از هیچ هیبت و جلالی جز خدا نمیترسند و درهرحال یاور دین خدایند. اینان در باغ وجود درختی پربارند و پر ثمر و در راه وصل چیزی جز اشک دل به دعای نیمه شعبان به همراه ندارند. همگان محو تماشای اویند و زاهدان از او شیوه زهد، صابران، شکیبایی و متقیان ظرف وجود را پر از حکمت از او دارند؛ و از آن الگو خواهند گرفت. ثقه الاسلامی شهید حسین قاسمی نیز چنین بود. او به سال ۱۳۴۴ در یک خانوادهٔ مذهبی در یکی از محلات تهران به عالم عیان قدم گذارد.
دوران ابتدایی را با شکوفایی تمام فراوان استعدادی به پایان رساند و راهی دبیرستان شد. در همین اعوان عمق علاقه او به مشکوة هدایت و سفاین نجات، ائمه اطهار علیهالسلام، آشکارتر میشد. او از همان ابتدای کودکی به نیایش و دعا و نماز علاقمند بود و بنا بر گفته خانواده شهید علاقه خاص بدان داشته است. پس از طی دوره دبیرستان، در کنکور سراسری شرکت کرد، چون به رشته پزشکی علاقه وافر داشت، اما با وجود اینکه در آن امتحان سرنوشت ساز سرافراز بیرون آمد، تحصیل در دانشگاه را رها کرد و به سلک طلاب درآمد. ابتدا در حوزه علمیه چیذر به بحث پرداخته و سپس در جهت تکمیل علوم دینی به قم رفت و پس از یک سال مجدداً به حوزه علمیه ولیعصر (عج) تهران پیوست و به تعلیم و تعلم پرداخت. تا آنکه در شب هشتم اسفند سال ۱۳۶۴ در جبهههای نبرد حق علیه ظلمت و در منطقه سلیمانیه نقاب از دنیا برکشیده و بر کوثر زلال ولایت میهمان شد.
تجلیات روحی شهید: شهید عزیز، قاسمی بزرگ همانند بسیاری از شهدای معظم از روحیات و اخلاقیات خاصی برخوردار بود که او را به مقام شهید و شهادت نزدیکتر میکرد. گوشهای از این خصوصیات را با هم دستهبندی میکنیم:
-۱ نیمههای شب تهجد و شبزندهداری را پیشه خودکرده بود و به بکاء میپرداخت و در سه ماه مبارک رجب، شعبان و رمضان روزهدار بود.
-۲ به دعای کمیل و زیارت عاشورا علاقهای وافر داشت و نمازجمعه و نمازهای اعیاد را فراموش نکرده، به طور فعال در آن شرکت میکرد.
-۳ در پیوند با دوستان از اخلاقی خوش برخوردار بود؛ و تماماً سعی خود را بکار میبرد، تا مشکلات دوستانش را حل نماید.
-۴ برای اعضاء خانواده بخصوص پدر و مادر احترام خاص و عمیق قائل بود. هرگز اجازه نمیداد امور شخصی اش را خانواده بخصوص مادر انجام بدهد.
-۵ در امور خانوادگی شرکتی فعال داشت و یار و مددکار مادر بود و در همهی فعالیتهای خانوادگی خود را خدمتگذار میدانست.
-۶ در مشکلات و مسائل خانواده الگویی بود که همگان حتی بزرگترها از او درس تقوی و درستی میآموختند.
-۷ در رفتار اجتماعی هیچگاه از حدود اسلامی خارج نمیشد، از شوخی و مزاحهای بیجا پرهیز میکرد و به دوستان نیز تذکر میداد.
-۸ وی طلبگی و ساده زیستن را از امام معین خودآموخته بود و هیچگاه زرقوبرق دنیا و مادیات او را به خود جلب نکرد و همیشه خانواده را به رسیدگی به یتیمان و ضعفا توصیه مینمود.
-۹ روحی حساس و بلند داشت. به همین سبب در اولین برخوردها، مورد محبت قلبی آشنایان و دوستان و حتی نااهلان قرار میگرفت.
--۱۰ از نظر اخلاقیات و خصوصیات فردی سرشار از معنویت بود و بدین سبب از تمام حرکات و سکناتش الگوبرداری میشد؛ و بین دوستان منشأ اثر اخلاقی بود. سیاست دینی و همگامی با مردم:
مردان خدا، در تجلی روحیات معنوی هیچگاه از مردم و از دخالت در سیاست دینی دوری نمیجویند و همواره خدا را در آنها جستوجو میکنند. بدین سبب عابدان شب و شیرهای روزند. قاسمی این طلبه جوان و استوار نیز چنین بود. او در اواخر دوران تحصیلات دبیرستانی اش مصادف با اوج گیری انقلاب شکوهمند اسلامی بود. شبوروز نداشت و همه عزیزان شاهد تلاشهای بی وقفه او بودند. او در تشکیلات هستهای مقاومت و تشکیلاتی در حوزه و مسجد برای مبارزه با حق کشان نقشی اساسی داشت. با ایادی رژیم سابق، با سرسپردگان آمریکایی، با منافقان کوردل با دشمنان اسلامی و انقلاب هرگز کنار نمیآمد و استوار و ثابتقدم علیه آنان مبارزه مینمود. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در بیشتر پایگاههای فراگیری علوم اهلبیت ع دست از فعالیت سیاسی و اجتماعی بر نداشته و همواره با ناآگاهان و منحرفان جدل و بحث داشت و به راهبردی و هدایت دوستان و آشنایان همت میگمارد.

جبهه بهترین محل عبادت: حسین بزرگوار ما آثار کربلای حسینی را با تمام وجود لمس کرده بود و از مولایش حسین یافته بود که این منزلگاه جایماندن نیست و باید رفت، لذا توشه سفر بر بست و بارها به جبههها رهسپار گشت و جبهه را بهترین پایگاه عبادت میدانست و در هنگام هجوم بر خصم زبون همیشه حاضر و ناظر بود و پیشقدم و اگر احساس میکرد آنجا نبردی نیست یا باز میگشت و یا مسئولان ذیربط را مورد سؤال قرار میداد که پس عملیات کی شروع میشود. بار پنجم در عملیات غرورآفرین والفجر ۹ غمزده بود، چرا که بسیاری از دوستان طلبهاش جام عشق سرکشیده بودند. اما او حتی جراحت کوچکی برنداشته بود. به همه میگفت که در شب هشتم اسفند به لقاءالله یار خواهد پیوست و چنین نیز شد و ترکش خمپارهای او را با بدن پارهپاره به دیدار زهرا و علی و حسین (ع) فرستاد.
در جبهه نیز الگوی ایمان و تقوا بود و وقتی از عملیات باز میگشت بی آنکه خود لحظه ای استراحت نماید جهت رفع خستگی برادران تلاش میکرد.
زندگینامه شهید حسین قاسمی از نگاه پدر و مادر و برادران شهید
پدر شهید: اخلاق حسین زبانزد همگان بود. از انضباط، تربیت و سوادش از علمش و... همتا نداشت. شبها که برای خوردن آب بر میخواستم میدیدم، حسین شبزندهدار است و در حال راز و نیاز با معبود خود. تا آنجا که میتوانست نمازهای جماعت را در مسجد میخواند و در دعاهای کمیل و ندبه و... شرکت میکرد.
او در رشته پزشکی نیز قبول شد؛ ولی بهخاطر عشق و علاقهاش به حوزه و مسائل معنوی به من گفت: میخواهم به حوزه بروم. قاعدتاً خرج شهید با من بود؛ ولی حسین چون در حوزه درس میخواند دیگر از من خرجی نمیگرفت. روزی که خبر شهادت حسین را به من دادند، سر به آسمان بلند کردم و این آیه شریف را خواندم: انالله و انا الیه راجعون. در معراج شهدا چهره معصوم فرزندم را بوسیدم و در هنگام بازگشت بهخاطر مقارن شدن شهادت حسین با میلاد حضرت زهرا (س) یک جعبه شیرینی خریدم و بهجای خرما پخش کردم.
مادر شهید: بزرگترین خصوصیت شهید این بود که حرف غیر نمیزد که به غیبت کشیده شود. در هنگامی که ما ناآگاه میخواستیم غیبت کنیم، حرف ما را قطع میکرد و تذکر میداد. حسین بسیار از اسراف بدش میآمد. در بسیاری از کارهای خانه حسین در کنار من حضور داشت و به یاری من میشتافت.
وقتی به او میگفتم: شما به درسهایتان برسید میگفت: این که من به شما خدمت کنم، وظیفه من است . وقتی خبر شهادتش را شنیدم در ابتدا انالله و انا الیه راجعون گفتم و بعد خدا را شکر کردم که او به آرزوی دیرین خود که برای آن لحظهشماری میکرد، رسیده است. خاطرهای که میتوانم از این شهید برایتان بگویم، یک روز صبح که برای صبحانه خوردن از خواب بیدار شده بود، متوجه شد نماز صبح را بیدار نشده است، شروع کرد به گریهکردن و حتی صبحانهاش را نخورد. خاطرهای دیگر اینکه او شنیده بود در منزل ما دو خواهر دانشجو بهعنوان مستأجر حضور دارند که با مانتو رفت و آمد میکنند، لذا از ما خواست یا آنان با چادر رفت و آمد کنند و یا از منزل خارج شوند. در ابتدا آن خواهران قبول نکرده و ادله میخواهند که آیا مانتو اشکال دارد؟ حسین با نگارش نامه ای و ارائه ادله با کمک از کتابها و حضور در کنار برخی بزرگان دین و ارائه آن به خواهران، باعث میشود آنها قانع شده و چادر به سر کنند.
برادران شهید: شهید حسین قاسمی سرشار از معنویت بود، معاشرتی عالی و خوشرفتاری از ارکان اخلاقی او بود. رفتار او یک منبع عالی برای افراد خانواده و دیگران برای پیمودن هرچه صحیحتر طریق زندگی بود. سعی میکرد با اخلاق نیکو و پسندیدهاش آنان را متوجه اسلامی و انقلاب کند. او یک حالت مظلومانه داشت، گوشه گیر و ساکت و احساس میکنم همین حالت او اثر زیادی در رشد و شکوفاییاش داشت. تمامی حرکات شهید برای ما بعنوان درس زندگی بود. هرگاه به مسجد میآمدند برادران بسیج قلباً شاد میشدند. بسیار گریه میکرد و حالت تهجد داشت.
حسین از شوخی کردن بی جا بسیار دوری میکرد. اگر کسی هم با او شوخی میکرد با حرکات خود به او میفهماند که اهل شوخی نیست. از بسیاری از مسائل محل با توجه به عدم حضور زیاد ایشان آگاهی داشت. بسیاری از مشکلات را پیگیری میکرد. در حوزه نیز از او به نیکی یاد میکنند، از شب زنده داریهای او، از اخلاق خوب او و... حسین دررابطهبا محبت به پدر و مادر و احترامگذاشتن به آنان تأکید فراوانی داشت. بارها از سوی او به ما تذکر داده میشد. در بسیاری از مواقع به دلیل حجب و حیای او با نگارش نامه از ما تقاضا میکرد که در مقابل پدر و مادر تندی نکنیم.
انتهای گزارش