حاج احمد شاداب( پدر معظم شهيدان؛ «محمّد» و «مجيد» شاداب)

سنگفرش هاي رنگي
نيمه هاي روز بود و هرم كرماي خورشيد كلافه اش ميكرد، گامهايش را به سمت بازار، سريعتر كرد، شايد بتواند اجناس مورد نظرش را خريداري كند و براي فروش به تهران ببرد، ناگهان صدايي از پشتسر، متوقّفش كرد، سرش را به سمت صدا برگرداند.
- با من هستيد قربان؟!
مرد آمد و مچ دستش را به آرمي فشرد و با نگاهي كه مخصوص پاسبانهاست، دورن چشمانش خيره شد و پرسيد:
ـ سربازي رفتي؟!
آنقدر ساده و صادق بود كه لبخند زنان، طوري كه تمام دندانهايش نمايان شد، گفت: نه...!
وارد اتاق كه شد، مردي ميانسال و جاافتاده را ديد كه خودش را روي صندلي جابه جا ميكرد گفت:
اسمت چيه؟!
ـ احمد جناب...، احمد شاداب...!
ـ بهت نمياد بچّهي آبادان باشي؟!
ـ نه قربان! اهل«ارنگه»ام از روستاهاي سرسبز و خوش آب وهواي جاده چالوس كرج.
ـ پس تو جنوب چي ميكني؟!
ـ راستش از خونه زدم بيرون، براي كار
سال31هجده داشت كه از خانه فرار كرد.
ـ پدر و مادرت؟!
ـ مادرم؟! دو ساله بودم كه عمرشو داد به شما، پدرم رو هم 7سالگي از دست دادم!! خدا بيامرز آشپز بود؛ يعني اوّل تو مجالس اهل بيت آشپزي ميكرد امّا بعد شد شغلش، خيلي مؤمن بود...
و به اين ترتيب، دو سال سربازي را، در خدمت تيمسار«اردلان»گذراند و مسئوليت برخي كارهاي شخصي او را هم به عهده داشت. بعد از سربازي هم، به واسطه تيمسار، رفت تو اداره كلّ بنادر و كشتيراني بندر خرمشهر و مشغول به كار شد.
احمد، در خرمشهر ماندگار شد، ازدواج كرد وبعد به علّت اختلافات شديد، با اينكه بچّه اي بنام«محمود» داشت. از همسرش جدا شد و بچّه را فاطمه ـ مادرش ـ برد.
روزگار تنهايي احمد دوباره از سرگرفته شد، توسط يكي از همسايگانش، با خانوادهي«سيّد موسي بحرالعلومي»آشنا شد و دخترشان را به همسري گرفت.«سكينه»14سال در دامان پدر و مادري مؤمن و مقيّد پرورش يافته بود. با آمدنش به خانه احمد، آرامش از دست رفته احمد را به او بازگرداند.
پس از يكسال، «محمّد»و مدّتي بعد، تولّد«مجيد» خوشبختي آنها را دو چندان كرد. در آن سالها كوچه ها و نخلستانهاي خرمشهر، مكان امن بازي كودكان بود و احمد و سكينه شاهد بزرگ شدن و باليدن فرزندانشان، تولد دخترشان «مرضيّه» و «مريم» كانون زندگيشان را گرمتر كرد.
روزها از پي هم سپري ميشد و با تغيير فصلها و گذر سالها، شرايط و اوضاع كشور نيز دگرگون ميشد. مجيد و محمّد نيز، همگام با ديگران در راه پيروزيِ انقلاب فعاليت مي كردند. با پيروزي انقلاب ، همه به ثمر رسيدن انقلاب را به جشن نشسته بودند. امّا اين شاد كامي ديري نپاييد...!
احمد بسم الله گفت و اتومبيلش را روشن كرد تا درون شهر چرخي بزند. باد گرمي كه رطوبت دريا را با خود ميآورد، از پنجره ماشين، صورتش را نوازش مي داد. غرق در افكارش به مسير خيره بود كه ناگاه، عدهاي جلو حركتش را گرفتند، فرياد زنان و عصباني بالهجهي عربي، چيزهايي ميگفتند! يكي از آنها جلو آمد و گالني كه در دست داشت روي ماشين خالي كرد! بوي بنزين تمام فضا را پر كرده بود! احمد مبهوت، نگاه هراسانش بر هيكلهاي درشت و چهره هاي برافروختهِ مهاجمان ميلغزيد. اجازهي خروج به او نميدادند و مدام فرياد ميزدند...
آنكه از همه عصبانيتر به نظر ميرسيد، دست در جيبش كرد و كبريتي بيرون آورد، دل احمد ميلرزيد، همينكه خواست كبريت را بكشد، عده اي از عربهاي آشنا سر رسيدند و با مهاجمان شروع به بحث كردند:
ـ اين بندهي خدا، زنش عربه... آشناست و... نهايت با پنچر كردن لاستيكها، حرص خود را خالي كردند و رفتند...
شهر ديگر آرامش سابق را نداشت، توطئه خلق عرب بود كه با شعار عرب و عجم، جرقه هاي شعلهور شدن آتشي بزرگتر را اعلام ميكرد! آتشي كه يك ماه بعد، حمله عراق به خرمشهر را در پي داشت .
اكنون ديگر به جاي صداي بازي كودكان، صداي توپ و خمپاره بود كه مدام گوش مردم را ميآزرد! سرخي خون بود كه سنگفرشها را رنگين ميكرد و بجاي چمنزارها مينشست! ديگر جاي ماندن نبود، عراقيها تا شهر پيش آمده بودند.. بيم آن ميرفت كه زنها و دخترها به اسارت روند...
احمد، زن و بچّه اش را به آبادان فرستاد تا پيش پدر و مادرش بمانند، امّا آنجا نيز وضعيّت مناسبي نداشت. درگير و دار بارش تير و خمپاره، به شادگان رفتند، اما با محاصرهي آبادان، آنجا را نيز به قصد شيراز ترك كردند. در اين روزهاي دربه دري و سرگشتگي، پسرانش همراهيشان نميكردند، آنها براي دفاع از شهر در خرمشهر مانده بودند.
هشت ماهي را به سختي در شيراز سپري كردند و بار ديگر مثل بسياري از خانواده هاي مهاجر جنوبي، به سمت كرج حركت كردند و پي از مدّتي راهي تهران شدند...
مقابل درب منزلي ايستاد، از ظاهر خانه پيدا بود كه صاحبش آدم ثروتمندي است. زنگ را فشرد و پس از باز شدن در وارد شد. شوق ديدار برادر كه سالها دورياش را به تلخي تجربه كرده بود، تمام وجودش را فرا گرفت. به ياد كودكيشان افتاد و ياد روزهاي سختي كه به همراه برادر و دو خواهرش، نامهربانيهاي زن پدرشان را تاب ميآوردند...
برادر را به آغوش كشيد، گويي ميخواست دلتنگيهاي چندين ساله را، در همان لحظات جبران كند.
امّا برخلاف او «محمدعلي» چندان استقبال گرمي از آنان نكرد و احمد و خانوادهاش را پناه نداد! همهمه و سر و صدا، تمام فضا را پر كرده بود، كودكان گريه ميكردند و ناله و نفرين مادران بلند... پيرمردي با صداي لرزان گفت:
ـ خدا لعنت كنه صدام و بانيان جنگ رو... ببين كارمون به كجا رسيده! كه بايد تو اصطبل زندگي كنيم! زن و بچّهمون بايد اين جاي كثيف و بوي گند رو تحمّل كنن؟!
سكينه امّا دخترش را به آغوش گرفته بود و زيرلب زمزمه ميكرد:
يا فاطمه زهرا(س)! به حقّ حسين شهيدت، خودت بچّه ها مو حفظ كن! پسرامو در امان نگهدار!... زني كه كنارش نشسته بود، مدام ناله ميكرد! رو به سكينه كرد و گفت:
ـ سيّده خانم! سر جدّت، ما رو هم از دعاي خيرت فراموش نكن! دعا كن همه نجات پيدا كنن همه از اين وضعيّت خلاص بشيم...
احمد پس از مدّتي سپاه شد و توانست با اندك حقوقي كه دريافت ميكند، در جنوب تهران، خانهاي اجاره كند.«منصوره»كه كودكانه«صوري»صداش ميكردند خيلي مورد لطف و توجّه برادرانش بود، امّا از اين لطف و محبّتها، نميتوانست بهرهمند باشد، چرا كه برادرها دائماً جبهه بودند، آخرين باري كه«محمّد»را ديد،از ناحيه كتف زخمي شده و در تهران بستري بود! تقريباً در همان روزها، خبر رسيد كه«مجيد»از ناحيه چشم آسيب ديده و در بيمارستان شيراز بستري است!
هيچيك از جراحات و اتفّاقات، بچّه ها را از ادامه مبارزه و دفاع باز نداشت، تا اينكه در عمليّات كربلاي5 با فاصله يك روز، هر دو به شهادت رسيدند، مجيد9/11/65و محمّد10/11/65به آسمانيان پيوستند، امّا غم از دست دادن آنان، با مفقود شدن پيكر محمد، دو چندان شد، احمد و سكينه توانستند، تنها آخرين لبخند مجيد را، بر چهره بيجانش ببيند و تن سرد و مطهّرش را به خاك بسپارند.
فراق پسران، احمد را براي نوشيدن شربت شهادت تشويق كرد. به اميّد دست يافتن به آرزو، در اكثر عمليّاتها شركت ميكرد و هر بار، گريان از بي نصيب به خانه برميگشت!
اكنون و پس از گذار سالهايي ديگر از عمرش، او يك دلخوشي دارد و يك افتخار...
افتخارش داشتن فرزندان شهيد است و از مردم و مسئولين، يك انتظار دارد:
«هركس در جايگاه خود، وضعيّت شهدا و خانواده هايشان را در يابند».