آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۶۹
۰۹:۰۵

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج رحمت الله عبداللهي (پدر معظم شهيدان؛ «داوود» و «محمود» عبداللّهي)




رحمت، آينه ي ملّافاطمه
هوا بسيار سرد بود؛ سرماي زمستان سال 1329 و او 18 سال داشت. خانم نسبتاً جواني كه نوزادي در بغل و دو بچّه كوچك همراهش بود، در راه «اميريه» صدا زد: تاكسي! و «رحمت الله» جلويش ترمز كرد. خانم تركزبان بود و به سختي رحمت الله را متوجّه كرد كه آدرس منزلش را نميداند و بايد بگردد تا خانه را پيدا كند!
چندين ساعت ـ تا حوالي ظهر ـ او را در سطح شهر چرخاند، تا اينكه بالاخره در «جواديّه» خانه اش را پيدا كرد! از ظاهر زن پيدا بود كه در فقر مالي به سر ميبرد و در خانوادهاي ضعيف زندگي ميكند. دو تومان كرايه داد!
رحمت از جواديّه به سمت ميدان انقلاب حركت كرد. بينراه، مردي خارجي تقاضاي تاكسي كرد. سوار كه شد، شكسته بسته فهماند كه قصدش «فرودگاه» است. يك ساعت و نيم در مقابل فرودگاه منتظر آن مردخارجي ايستاد، او برگشت و گفت:
«خيابان تخت جمشيد» ـ طالقاني ـ
ـ در تخت جمشيد ميخواهي به هتل بروي؟
ـ بله...! بله...
رحمت جلوي درب هتل ايستاد. خارجي مبلغ يكصد و پنجاه تومان، بعنوان كرايه پرداخت كرد! ـ برابر وحتّي بيشتر از درآمد يكماه پركار يك تاكسي ـ او پول را كه گرفت، سر تاكسي را به سمت جواديّه چرخاند. به خانهي آن زن كه رسيد، درب راكوبيد؛ همسر آن زن كه كاملاً مشخص بود آدم بيكار و وارفته اي است! در را باز كرد؛ رحمت، رحيمانه پنجاه تومان از پولي كه گرفته بود به آن مرد داد و گفت:
اين از بركت وجود همسر و فرزندان شما است...! همه خوشحال شدند و خدا را سپاس گفتند.
فرزند پنجم خانواده بود. مشهدي «محمدعبداللّهي» پدرش در منطقهي «خوريا» از شهر دامغان، خوار و بار فروشي داشت و مادرش «فاطمه قنبري» با تحصيلات قرآني، در مكتبخانه، آنقدر خوب علوم قرآني را آموخته بود و آموزش ميداد كه به «ملافاطمه» معروف شد.
مادرش «بتول» را حامله بود و او دو ساله، كه پدرش فوت كرد. در 9 سالگي از طريق شوهر خواهرش كه گاراژدار بود، در گاراژ مشغول به كار شده بود. بعنوان شاگرد راننده، روزي 5 تومان ميگرفت و به مادر ميداد. در 17 سالگي همراه خانواده راهي تهران شد. يه تاكسي در قبال روزي 15 تا 20 تومان كرايه كرد.
در سن 19 سالگي سفرهاي بين شهري را آغازكرد. يه روز در مسير دامغان، كاپوت ماشين روي دست رحمت ميافتد و موجب ميشه كه براي بخيه و درمان، به درمانگاه «شير و خورشيد» برن. اين حادثه صفحه زندگي مشتركِ رحمت را رقم زد.
«خديجه» كه 1318 در همان «خوريا»ي دامغان متولد شده و فرزند ششمِ يك خانواده پر جمعيّت است ـ12 نفره ـ دخترخالهي رحمت، در آن درمانگاه، پرستار بوده، حال زار رحمت را كه ميبيند، بينوبت او را به اتاق دكتر ميفرستد. بلافاصله همكارش به او ميگويد:
چون اين بيمار، پسرخاله تو بود بايد بينوبت ميرفت؟!
همراه و همكار رحمت، اين جمله را شنيده، پس از بيرون آمدن او، ميگويد:
آدم بايد خيلي خوش شانس باشه، كه زخمي بشه و دخترخاله اش هم پرستار! رحمت، تازه متوجّه ميشود كه پرستار راهنمايش، خديجه بوده! او به خاطر حُجب و حياي حاكم بر خانواده و فاميلشان، حتّي خبر نداشته كه دختر خاله اش پرستار شده؟!
خاله «سرو جهان» مادر خديجه هم، استاد قرآن بوده ولي به «خانم قرآئتي» مشهور بوده است! پدرش هم تا قبل از فوت، با پدر رحمت، در خوار و بار فروشي شريك بود.
خديجه هنگام تولّد، نوزادي نقاب بر چهره بوده و تولدش با بعثت پيامبر گرامي اسلام(ص) تقارن يافته، رگِ پشت دست چپش، شبيه نام «محمد»(ص) است. به همين مناسبت او را خديجه ناميدهاند. او در تكيهي «معصوم زاده» كه در حوالي تكيه خوريا است، زندگي ميكرده است.
دو خواهر، در مشورت با يكديگر، به اين نتيجه ميرسند كه، رحمت و خديجه زندگي مشترك مناسبي داشته باشند. زمانيكه رحمت 25 ساله و خديجه 18 ساله اند، آن دو نامزد ميشوند، قرار ميشود رحمت يكسال با جديّت كار كند تا سرمايهاي براي خود جمع نمايد. رحمت گمان ميكند شب خواستگاري، كارخاصّي كرده است، زيرا با خود يك گل ختمي براي خديجه برده!
مهريّه به نيّت پنجتَن پنج سكّه تعيين شده، سال بعد با يك مجلس بسيار ساده، با حضور قريب 100 تن از اقوام و آشنايان، در دامغان، زندگي مشترك آنان آغاز ميشود.
خديجه در زماني كه كار ميكرده با حقوقش براي خود، وسايل مورد نياز زندگي را، به عنوان جهيزيّه تهيه ديده، دو روز پس از جشن عروسي، جهيزيّه را در قطار گذاشته و راهي تهران ميشوند. در خيابانِ اميريه ـ شاپورـ منزلي اجاره كرده، همراه مادر و برادرِ رحمت، زندگي مشترگشان را پي ميگيرند. پس از ازدواج «نعمت» برادرش، براي يك تاكسيِ بنز 180 خريداري نموده، قرار بر آن ميشود كه به مرور زمان، پول نعمت را به او برگرداند.
هشت سال با مادر زندگي ميكنند و هيچگاه، حرمتها شكسته نميشود؛ همه به احترام با يكديگر زندگي ميكردند. تعصّبات آن زمان كه مانع كار كردن زنان بوده، موجب ترك خدمت خديجه از كارهاي درماني ميشود.
«محمدنصيري» پسردايي و شوهرخواهر رحمت، كه در اداره كشاورزي اشتغال داشته، باعث ميشود تا او نيز در ادارهي كشاورزي بعنوان راننده، مشغول به كار شود، محل خدمت او را «مريوان» تعيين ميكنند. او پيش از رفتن، تاكسي را به قيمت 6000 تومان به پسردايياش ميفروشد.
سالها از زندگي آن دو گذشته است. خديجه «داود» را باردار است، «محمود» 9 ساله است و در دوم دبستان تحصيل ميكند، دخترش 5 ساله است. آن زمان، حقوق دريافتي او از اداره كشاورزي 350 تومان بوده است.
بعد از يكسال، مجّدداً به تهران برميگردند. دو سال بعد، براي ديگر به سنندج مهاجرت ميكنند. اينبار، خديجه در بيمارستان دكتر سيدالشهدايي، با حقوق 500 تومان مشغول به كار ميشود. رفته رفته حقوقش به 700 تومان ميرسد و آنها موفق ميشوند در سنندج، با مبلغ 150 هزار تومان، خانهاي به مساحت 360 متر خريداري كنند.
رحمت و خديجه، از گذشته اي زندگيِ مشترك و حتّي قبل از ازدواج خود خاطراتي دارند كه جسته گريخته بيان ميكنند. رحمت ميگويد:
يه روز، در كلاس درس مادرم حاضر شدم. دختر بچّهي 3 سالهاي وارد كلاس شد؛ مادرم با وجود اينكه از ناحيه پا به شدّت درد ميكشيد! زير پاي آن كودك، از جا بلند شد! برايم تعجّب برانگيز بود! پرسيدم:
مادر! چرا زير پاي اين بچّه سه ساله بلند شدي و خودت رو با مشكلي كه داري به زحمت انداختي؟!
ـ آخه پسرم! اين دختر بچّه، «سيّده» است و احترام سادات لازم است!
ـ خواهرم كه خودش تجربه دو تا بچّه رو داشت، درست يكسال بعد از ازدواج، از حالات خديجه فهميده بود كه بار داره! من خيلي خوشحال شدم. به جنسيت بچّه اصلاً فكر نميكردم. چون بچّه هديه خداست و هر چه باشد رحمت است. زنان اون زمان، خيلي حُجب و حيا داشتند؛ با به دنيا اومدنش، ديد و باز ديدها شروع شد. خديجه كه خيلي خجالتي بود، وقتي پدرش اومد، رو سر خودش پتو كشيد!
پدرش، حاج «غلامحسين رجب بيگي» پيشنماز مسجد بود. تو گوش بچّه اذان گفت و مادرم ملافاطمه، اسمشو «محمود» گذاشت.
ـ موقع تولد «داود» من دنبال مادر زنم، به سنندج رفته بودم تا اونو به مريوان بيارم. خديجه دچار شدّت درد ميشه، قابله كُرد محلّي بود؛ چون پا برهنه براي وضع حمل مياد، خديجه حاضر نميشه كه اون فرزند شو به دنيا بياره! امّا بالاخره درد مجبورش ميكنه كه رضايت بده؛ وقتي ما رسيديم، قابله با شادماني از اتاق بيرون اومد و با همون لهجهي كُردي گفت:
«ميِنالت كُرَه»، يعني بچّه ات پسره. من به اون 5 تومن مژدگاني دادم. جالب اين بود كه بچّه ختنه كرده دنيا اومد!
همسايه هاخواب ديده بودند كه نام بچّه داوده، ما هم اسمشو «داود» گذاشتيم.
مادر ميگه:
آخرين بار كه محمود ميخواست برگرده جبهه، همسرش باردار بود. همه ازش خواستيم كه نرود و كنار همسرش بمونه! ولي محمود نپذيرفت و شعارش اين بود كه:
اوّل اسلام، قرآن، دفاع از وطن و ناموس! ميگفت: وقتي وطن من در خطر نابوديه و دشمن به خاكم تجاوز كرده، چطور امكان داره؟! در عمليات «فتح المبين» و در «تنگه چزابه» به آرزوش رسيد. «فاطمه» دخترش 6 روز بعد از شهادت پدر به دنيا اومد.
ـ نماز عصر را ميخوندم، داود بار و بنه اش رو بسته بود و قصد رفتن داشت. موقع خداحافظي جلوي در ايستاد صدايم زد! نزديكش رفتم، خواست دستم رو ببوسه كه نذاشتم. صورتم را بوسيد و گفت: مادر! آيا خوشبختي منو ميخواي؟!
ـ اين چه حرفيه مادر جون؟! هر مادري آرزوي خوشبختي فرزندشو داره!
ـ پس از خدا بخواه كه من شهيد بشم.
ـ چهره درهم كشيدم و گفتم: ديگه اين حرفها رو نگو!
ـ اصرار كرد... نه مادر! از خدا بخواه!
منم به خاطر اينكه، در حال سفر از من دلخور نباشه گفتم:
باشه راضي شدم، از خدا ميخوام با شهدا محشور بشي! خوبه؟!
دست به آسمان بلند كرد و گفت: به خدا كه بهترين دعا رو برام خواستي و من نيك فرجام شدم.
پدر ميگه:
در سفر آخرش، به من و مادرش گفت: من شهيد ميشم با سري از تن جدا! امّا شما هرگز ناراحت و اندوهگين نباشين، چون سرم را بر دامن حضرت زهرا(س) ميزارم. عزيزانم بدونيد جنازهي من نميياد ولي ياد من هميشه با شماست! هر وقت دلتنگم شديد، بدونيد من زير سايهي شما هستم و در كنارتان حضور دارم.
خديجه ادامه ميده:
12 سال منتظر جنازه داود موندم! سال 64 در تشرف به خونه خدا، پشت قبرستان بقيع، خيلي گريه كردم. اون شب، در خواب ديدم، از قبرستان بقيع تا حرم پيغمبر(ص)، سراسر گلهاي رزه! بين اين گلزار، تابوت شهدا به ترتيب چيده شده، به يكباره محمود و داود و«مهدي رجب» ـ فرزندخواهرم ـ نزديك شدند. داود به من گفت:
«مادر! ببين جاي ما چقدر خوبه! چقدر باصفاست! چقدر...! ما به خونه برنميگرديم.
ـ آخرين باري كه داود با خانه تماس گرفت، از من خواست تا برايش دعا كنم، در عوض او 20 روز ديگه برميگرده و هر دو به مشهد ميريم. شب قبل از عمليّات، به همه فاميل زنگ زده بود و حلاليّت طلبيده بود، به همسر برادرش هم زنگ ميزنه و از اون هم حلاليت ميخواد، فاطمه ـ برادرزاده ـ رو دورادور بوسيد. 12 سال بعد كه پيكرش تشييع شد، درست 20 روز بعد، در شب اوّل ماه رمضان، ما به مشهد مشرف شديم!
ـ محمود در وصيّت نامهاش ذكر كرده بود اگه شهيد شدم، مغازه ام رو در دامغان بفروشيد و با پول آن 70 هزار تومان مهريه «معصومه»ـ همسرش ـ رو به اون بدين تا من سبكبال پربكشم، زيرا اين تنها بدهي منه!
داود 12 آبان 62 در «پنجوين» ـ عمليات والفجر4 ـ به شهادت رسيد.
خديجه در نهايت ميگويد:
هميشه به بهشت زهرا ميرم و ميگم: اگه در كربلا يه ام ليلا بود، يه امالبنين بود، يه زينب بود؛ اينجا هزاران مادر است! هزاران مادرداغدار... و امام خميني هم وارث امامحسين(ع) بود كه شهداء به او لبيك گفتند.
رحمت الله با آن همه داغ كه برسينه دارد، آخرين كلامش آن است كه:
نان حلال، خميره بچّه را ميسازد. در مقابل فرزندانتان نماز بخوانيد تا نماز بخوانند. قرآن بخوانيد، تا قرآن بخوانند؛ كودكان از ما الگو ميگيرند. كودكان آينه ما هستند.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه