آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۶۸
۰۹:۰۴

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج احمد حيدري فرد (پدر معظم شهيدان؛ «جواد» و «حميد» حيدري فرد)




مبارزه با تفنگِ بادي
هشتادوچهار سال پيش «احمد» به دنيا آمد و با آمدنش به زندگي «حسين آقا» معمار و «صغري»خانم، گرماي بيشتري بخشيد. دو برادر در كنار پدر و مادري زحمتكش، در محله پارك شهر تهران، زندگي سخت امّا شادي داشتند.
حسين آقا، از صبح تا غروب زحمت ميكشيد و كار ميكرد تا با افتخار، لقمه اي نان حلال براي زن و بچّه در آورد. صغري روي تربيت بچّه ها خيلي حسّاس بود. ديدن رنجي كه حسين ميكشيد، تا معاش آنان را تأمين كند كافي بود كه صغري براي آينده دو پسرش، تمام تلاشش را بكار گيرد تا آنها آينده روشنتري داشته باشند.
او و همسرش از نعمت خواندن و نوشتن بي نصيب بودند ولي مقيّد بودند تا بچّهها درس بخوانند و با كسب علم و دانش، به جايي برسند و براي مملكت خويش، انسانهاي تأثيرگذاري باشند؛ امّا گاهي مشكلات و خصوصاً بيتوجهّي هاي ديگران، ناخواسته سرنوشت افراد را تغيير ميدهد.
ناتواني مالي، عليرغم زحمات بي دريغ پدر خسته و رنجور، كاري كرد كه احمد نتواند بيش از ششم ابتدائي ادامه تحصيل دهد.
او ناچار شد از دوازده سالگي، وارد بازار كار شود. و در يك دوچرخه سازي مشغول به كار شود.
4ـ5 سال به شاگردي در دوچرخه سازي ادامه داد؛ ولي سن كم و تن رنجور و نحيفش موجب شد تا تغيير شغل داده و در فروشگاه لوازم يدكي اتومبيل ـ كه متعلق به پسرعمويش بود ـ به كار بپردازد.
احمد به سنين خدمت وظيفه رسيد و به سربازي اعزام شد؛ دوران سربازي را در هنگ موتوري«عباس آباد» تهران، به پايان رساند. پايبندي خانواده به اعتقادات و سنّتهاي ديني، انديشه تشكيل زندگي مشترك را، در احمد ايجاد كرد و الا او نمي خواست با توجه به وضعيت اقتصادي پدر، به اين زودي تن به اين كار بدهد!.
حسين آقا، دخترعمويي داشت كه دخترش در سنين ازدواج بسر ميبرد. آنان نسبت خوني داشتند و پيشينه يكديگر را خوب مي شناختند؛ احمد حدوداً 28 ساله و دختر دخترعموي پدرش 20 سال داشت؛ خواستگاري انجام گرفت و پس از گفتگوها و قرار و مدارها، پس از انجام مراسم عقد و عروسي، زندگي مشترك آن دو، در خانه پدري (حسين آقا) شروع شد.
صغري تا زماني كه قيد حيات بود، در كنار آنها، مادرانه تمام فنون خانه داري وبچّهداري را به عروس خود مهربانانه آموخت و آنچنان كه بايد او را براي مقابله با سختيهاي زندگي آماده ساخت.
دو سال از زندگي مشترك آنان گذشته بود كه نوري در دل «زهرا» تابيدن گرفت؛ اين نور تنها نويد بچّه دار شدن نبود؛ هرازگاهي روح زهرا را به پرواز در مي آورد، او را سبك ميكرد. دوست داشت پر داشته باشد و بال بزند.
زهرا در اوّلين تجربه بارداري خود، هرگز سنگيني بار را حس نكرد، چه نوزاد مهرباني!
سال 1333 «جواد» پا به عرصه زندگي گذاشت و مفهوم واقعي بخشش را براي همه اطرافيان معني كرد. هشت سال پس از او، همان حس و حال براي زهرا تكرار شد؛ اينبار روح زهرا، روزبهروز به ستايش خو ميگرفت! با هر چيز به پرستش خدا مي پرداخت و بياختيار سلّولهايش را در حال ستايشگري ميديد! تا اينكه بالاخره سال 1341 «حميد» با به دنيا آمدن خود، سر بر سجده گذاشت تا به ستايش بزرگترين نعمت الهي؛ يعني زندگي بپردازد.
سال 42 كه بذر نهضت امام خميني(ره) در جايجاي ميهناسلامي، ميرفت كه شكوفه بزند،. ايّام محّرم بود و هر شيعهاي بر سنّت ديرينهي معصومين(ع) سياه ميپوشيد. روحيّهي عزاداري، سينه زني و زنجيرزني، حس خونخواهي جوانان را عليه ظلم وستم بيشتر تحريك ميكرد.
عمال شاه دستور داده بودند كه هر كس سياه پوشيد، دستگيرش كنيد!
احمد ناگهان در آن شلوغي متوجّه شد كه دستان كوچكي، دستهاي او را ميكشد و چيزي ميگويد:
ـ بابا...! بابا...! مشكيات را در نياريها...! اينا هيچ غلطي نميتونن بكنن...! شما براي امامحسين(ع) سياه پوشيدهاي، خودشم كمكت ميكنه!
جواد 8ـ9 ساله بود و روحيّه انقلابي بودن پدر را تحريك ميكرد؛مردم به هشدارهاي بي مورد مامورين شاه اهميتي ندادند و به يكباره ، عزادران مورد ضزب و شتم قرار گرفتند كوچه ها و خيابان ها مملو از جمعيت بود ؛همه ديدند كه عزاداران امام حسين(ع) مورد هدف تيراندازي قرار مي گيرند، جواد رفت و تفنگ بادي اش را برداشت و از پشت پنجره تيراندازان را نشانه گرفت... احمد خود را به او رساند.
ـ باباجان! چه كار ميكني؟!
ـ چه كار دارم بكنم؟!دارم اونايي كه عزاداران امام حسين(ع) را ميكشند با تير ميزنم...!
ـ بابا اين كار خطرناكي است! شناساييات ميكنند، تازه اين تفنگ كه كاري نميكنه...!
ـ شناسايي كنند...!ين تفنگ هم خيلي كارها ميكنه...! اگه بتونم درست بزنم...!خيلي كارها ميكنه... و با كمي عصبانيّت گفت: بابا، تو را به خدا بزار كارمو بكنم....
جواد ده ساله شده بود كه تو خيابان خبر ترور «حسنعلي منصور» را شنيد؛ ناگهان بلندبلند شروع كرد به صلوات فرستادن و «الحمدالله» گفت...!! احمد ترسيد و به او گفت:
ـ آروم باش پسرم!! آروم!!
ـ مگه دروغه؟! مگه شادي نداره؟! چيزي نگفتم، ميگم خدا رو شكر كه اين خائن رو كشتن...!! دستشون درد نكنه...!!
احمد ميگويد:
تختي كه فوت شد، جواد اومد و گفت: من ميدونم تختي رو شاه كشت؛چون اون پهلوون حواسش به مردم بود و شاه اجازه نداد، قهرمان مردم، در ميان اونا حضور داشته باشه!
ـ انقلاب به پيروزي نزديك ميشد، بچّهها روي پشتبامها ميرفتند و مرگ بر شاه ميگفتند؛ سربازها به در خانهي ما آمدند و به من گفتند:
پسرهايت شبها روي پشتبام شعار ميدهند و با سر و صدا مزاحم ميشوند؛ فردا ساعت شش صبح براي توضيح به كلانتري بيا...!
فرداش من ساعت ده رفتم، افسر كشيك عوض شده بود. موضوع را گفتم؛ افسر جديد گفت:
برو خانه و نگران نباش! اين روزها از اين گزارشات زياد مي رسه... برو نگران نباش!
انقلاب پيروز شد و با تشكيل جهادسازندگي، احمد به استخدام جهاد در آمد. و در قسمت تعميير ماشين آلات به فعّاليّت پرداخت. و مثل ديگر سنگرسازان بي سنگر، از سال 60 به جبهه ها اعزام شد. در جبهه هاي غرب، جنوب، اهواز،آبادان و... حضور فعال داشت ماشينهاي آسيبديده را به وسيله واگنهاي قطار، به شهرهاي اصفهان يايزد ميبردند و پس از تعميير به جبهه ها باز ميگرداندند.
جواد در لشگر 10 سيدالشهدا بود و حميد تازه موقع سربازيش شده بود.
ـ پسرم...! اكنون كشور نياز به سرباز دارد، تو بايد به سربازي بروي!
ـ نه بابا...! نميروم! سربازي معلوم نيست. محّل خدمت مرا كجا تعيين كنند...! من ميخواهم در جبهه باشم!
ـ اگه تو نروي، نالايقها وارد نظام ميشوندو نقاط ديگر كشور را به خطر مياندازند!!
بالاخره احمد، با اصرارهاي خود حميد را راضي كرد و او بعنوان سرباز وارد نيروي هوايي شيراز شد.
با اين حال، حميد بيطاقت بود، هيچ چيز او را جز حضور مستقيم در خطوط مقدّم و رابطهي تنگاتنگ با محبوبش، راضي نميكرد. هر شب با خانه تماس ميگرفت و با بيطاقتي بهانه جبهه را ميگرفت!
او ميگفت:
ـ اينجا هيچگونه فعّاليّتي نيست! و من نميتوانم بي خاصيّت باشم 24 ساعت بخوابم و 24 ساعت راه بروم كه چي؟!!
او به جبهه رفت، مدّتي گذشت،يكي دو هفته اي از سال 1362 گذشته بود، زنگ تلفن به صدا در آمد:
ـ مادر...! سلام...!
ـ سلام پسرم! عزيز دلم...! خوبي؟!
ـ آره مادر خوبم...! شا خوبيد...؟!
ـ شكر خدا مادر...! كجايي؟! نزديكي؟! تهراني...؟!
ـ آره مادر تهرانم...!!
ـ پس چرا خونه نمياي؟!
ـ براي اينكه نميذارن...! مادر من بيمارستانم، يه كم مجروح شدم...!جدّي نيست فقط خواستم خبر داشته باشين.
مادر، بيطاقت نمازش را خواند و راهي بيمارستان شد. ميخواست ملحفهاش را كنار بزند كه حميد گفت:
ـ من با زبانم با شما صحبت ميكنم، چرا ملحفه را كنار ميزنيد با بدنم كه كاري نداريد؟! و در ادامه گفت: ناراحتم كه ديگه نميتوانم به جبهه بروم...
احمد به دكتر «فاضل» وزير بهداشت(وقت) مراجعه كرد و از او خواست كه اگر ممكن است به خارج اعزامش كنند؛
ـ نميتونيد حركتش بديد؛فقط به مادرش بگيد به حضرت زهرا(س) متوسل بشه...
حميد، هفت ـ هشت روزي در بيمارستان شهيد مصطفي خميني بستري بود. زنگ زدند و جواد از جبهه آمد.
احمد ميگويد:
روزهاي آخر رفتم بيمارستان، ديدم تمام دوستانش جمع شدند؛ دكتر آمد و گفت:
ـ عيادت كننده هاي حميد حيدري كي ها هستن؟!
دلم شور افتاد، طاقت نداشتم! دوستانش را فرستادم تو اتاق! تركش به طحال و كليه هاش خورده بود!
ـ آب نبايد بخورد؛ حتي پنبه خيس هم رو لبانش نبايد بگذارند.
بعداً كه مادرش اومد، رفت توي اتاق، دكتر گفته بود: اگه ميخواي بهش آب بده! زهرا هم پنبه رو خيس كرد و رو لباش گذاشت؛ امّا حميد گفت: مامان نميخوام! من الان آبگوارائي خوردم كه شما نميدونيد چي بود؟!
لحظات آخر، دكتر به زهرا هم اجازهي ديدن حميد را نميداد: زهرا گفت: اين گل رو خودم آبياري كردم و خواستم كه به اسلام تقديم كنم، شما از چي نگرانيد...؟! احمد و زهرا، به داخل اتاق رفتند و براي آخرين بار صورت دُردانه ي خود را بوسيدند و از او حلاليت طلبيدند
وقتي روح حميد پر كشيد، زهرا همانجا توي بيمارستان سجده شكر كرد و گفت:
خداوندا از تو ممنونم! فرزندم را سالم دادي و صالح گرفتي!
انگار كه خداوند به احمد و زهرا، قدرت داده بود. حتي به ديگران هم اجازه گريه كردن نداند!!
احمد هم زمان با عمليات «خيبر» كه در اسفند ماه سال 62و در منطقه جزيره مجنون انجام گرفت، در پادگان الله اكبر اصفهان بود كه فرمانده آنها زنگ زد و گفت:
ـ مثل اينكه جواد مجروح شده، بيا...!
ـ اگه شهيد شده بگو، من آمادگي اش را دارم!
احمد به طرف اهواز حركت كرد و به معراج الشهدا رفت. به او گفتند:
ـ پيكر مطهر شهيد را به تهران فرستاده ايم، امّا ساكش مانده است! احمد ساك را گرفت و تا تهران، آنرا در آغوش گرفت گويا جواد را به سينه گرفته. با او حرف ميزد، از بچگّي، از شجاعتش، از عواطفش...، از...، هي گفت و اشك ريخت. تا به تهران رسيد.
با زهرا به پزشكي قانوني رفتند، همهي فاميل جمع بودند. در تابوت را كه باز كردند، ديدند كه تمام مژهها، ابروها و موهاي جواد سوخته و يك تير نيز به پيشاني او خورده است!
زهرا دوباره شكرگزاري كرد و قطرهاي اشك نريخت.
جواد متأهل بود. تازه ازدواج كرده بود و اربعين شهادتش با سالگرد حميد مصادف شد.
زهرا ، در زمان جنگ به مريوان و كردستان اعزام شد و در كمك رساني و فعاليت هاي امدادي فعّاليّت داشت. زهرا علاوه بر داغ دو پسر شهيد، داغ ديگري را تجربه كرده كه برايش كمتر از داغ شهيدانش نيست؛ او ميگويد:
دخترم فرشته، به خواهرش پروين گفته بود:
ـ دلم ميخواد مثل برادرم شهيد بشم! شب تولّد حضرت عبّاس(ع) مصادف با زايمان او بود، (سال72) هنگام تولد فرزندش، به فرشته هاي آسماني پيوست و در كنار برادرانش جاي گرفت! اكنون دختري از او به يادگار مانده است.
عقد پروين،دختر ديگر زهرا و احمد توسط امام خميني(ره)خوانده شد. امام به پروين و شوهرش كه از رزمندگان بودند،پس از عقد نصيحت مي كنند كه: يك زندگي ساده، با تقوا و مسالمتآميز و در آرامش را، در كنار هم شروع كنيد...
حاجاحمد پدر شهدا، در پايان ميگويد:
يكبار در جبهه داشتيم با لودر سنگر ميساختيم كه پايه چرخ لودر در رفت و توي فكّ من خورد، فكّم شكست ميخواستند مرا ببرند شيراز كه جراحي كنند! امّا نگذاشتم و دوباره به جبهه برگشتم. بعد از جهاد وارد سپاه شدم و الان بازنشسته سپاه هستم.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه