آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۲۳
۰۵:۵۴

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج محمد ميرمحكم (پدر معظم شهيدان «عباس»، «احمد» و«محمد» ميرمحكم)




اميدوار به فضل خدا
اين چندمين بار بود كه از مكتب فرار ميكرد. و بهانهاش اين بود كه معلم زن هيچي سرش نميشه و اصلاً بلد نيست درس بده.
بيشتر معلمهاي مكتب محلات زن بودند و اين در نظر محمد مطلب خوشايندي نبود.
پدرش رعيت ارباب بود و در زمينهاي اربابي گندم و جو ميكاشت، موقع برداشت چهار به يك سهم ارباب را ميپرداخت. دوپسر و چهار دختر داشت كه دو تا از دخترها به دليل بيماري از دنيا رفتند. محمد فرزند چهارم و در شيطنت و از زيركار در رفتن دومّي نداشت.
به جاي مكتب و تحصيل، كنار رودخانه به ماهيگيري و شكار پرندهها مشغول بود و بيسواد ماند.
هفده ساله بود كه به قصد شاگردي و يادگرفتن حرفهي بنّايي نزد دايي خود به تهران آمد. امّا حرفهي بنّايي هم در نظر او چيز جالبي نيامد و به همين خاطر چيزي هم ياد نگرفت. پس از مغازهي آهنگري آقاي «گلابچي» رفت. آهنگري هم او را راضي نكرد. بهترين فكر رفتن به سربازي بود.
به تنهايي به حوزهي نظام وظيفهي «پادگان وليعصر» رفت و بعنوان داوطلب خودش را معرفي كرد. آنها بيهيچ مقدمهايي لباس سربازي تنش كردند و گفتند:
ـ تو از امروز سربازي...!
دو سال خدمت به سلامتي تمام شد و اين درست مصادف بود با غائلهي مجلس و درگيرهاي سياسي مصدق و آيتالله كاشاني...
دوباره به كارگاه آهنگري آقاي گلابچي رفت. او اهل «كاشان» بود و مدير سرسخت آقاي كاشاني و اين آغاز آشنايي محمّد با مسائل سياسي روز بود.
آقاي گلابچي او را با خود به منزب آقاي كاشاني ميبرد، هر روز ظهر در منزل ايشان نماز جماعت بر پا بود و رفت و آمدهايش به منزل آيتالله كاشاني او را تبديل به يكي از محافظين ايشان كرد.
يكي از آقايان بنام «حدّدادزاده» توسّط تودهاييها زخمي شد آنها با كارد شكم او را پاره كرده بودند محمد و دوستانش او را به بيمارستان رساندند امّا موفق به نجات او نشدند و در بيمارستان فوت كرد. همان شب با قمّه به محمد نيز حمله شد و با پنجهبكس او را كتك زدند امّا او هيچگاه نگذاشت اهل خانه از اين ماجرا اطلاع پيدا كنند.
او حالا جزء انقلابيون بود و در مسيري غير قابل برگشت قرار گرفته امّا عليغم ميلش و با اصرار مادر او را به محلات بردند و دختر عمويش را به عقد او در آرودند.
او در شرايطي كه از لحاظ روحي آمادگي نداشت متأهل شد و در تهران ـ منزل يكي از اقوام ـ يك اطاق اجراه كرد و ماهي 12 ريال اجراه ميپرداخت. آقاي گلابچي حقوق او را از ماهي 15 ريال به ماهي 30 ريال تغيير داد و بعنوان چشم روشني يك چراغ روشنايي گرد سوز به آنها هديه كرد.
دو سال بعد، اوّلين فرزندشان«عبّاس» بدنيا آمد؛ درست در شب تاسوعاي حسيني؛ به احترام حضرت ابوالفضل او را عباس ناميدند.
حاصل اين ازدواج شش پسر و يك دختر بنام فاطمه است.
10 سال از ازدواجشان ميگذشت. در اين سالها بجز سازش و همدردي از دخترعمو چيزي نديده بود. او زن كم توقّع و آرامي بود. زندگي در كنار او آرام و بيرنجش خاطر بود.
در همان سال محمّد به ذاتالرّيه مبتلا شد. در حالي كه همسرش هشت ماه باردار بود. او سه بچّهي ديگر داشت؛ عباس هفت ساله، اصغر چهار ساله و حسن دو ساله؛ آنها را تنها ميگذاشت و از صبح تا شب پيش شوهرش در بيمارستان ميماند كه در يكي از روزها در همان بيمارستان زايمان ميكند و «محمود» بدنيا ميآيد.
در شرايطي كه دكترها از نجات محمد نااميد شده بودند، شايد دعاي همسرش در همان شرايط سخت او را شفا داد. و هر دو از بيمارستان ترخيص شدند.
شايد در همين موقعيّت بود كه او قدر و منزلت داشتن خانواده و وجود همسر مهربانش را فهيمد و خالصانه براي اين نعمت، به درگاه الهي شكر گذاشت.
شغل آهنگري درآمد كافي نداشت. پس به واسطهي يكي از اقوام به راهآهن تهران رفت و در آنجا مشغول بكار شد. و روزانه هفتتومان و پنجريال حقوق دريافت ميكرد.
در آنجا هم با تودهاييها درگير ميشد. و كتابهايي را كه براي توزيع بين كارگران ميآوردند پاره ميكرد. وقتي انقلاب به اوج خود رسيد با بچّهها به پشتبام ميرفتند و شعار ميدادند و گارديهاي ستمشاهي شليك ميكردند.
در روز حمله به نيروي هوايي با جمعي از دوستان به ژاندارمري سابق در خيابان شاهپور حملهور شده و مقداري اسلحه جمعآوري كردند و مردم را مسلّح نمودند.
در همان روز تانكها از ته فيروزه حركت كرده و به سمت پادگان ميآمدند. يك تيرآهن بزرگ را به وسط خيابان انداختند و به برق سهفاز وصل كردند. تانك كه نزديك تيرآهن شد كليد را زدند و تانك منفجر گرديد. جوانترها كوكتلمولوتف درست ميكردند و بقيّه آنها را به سمت تانكها ميانداختند...
به سمت ساختمان ساواك حركت كردند. مردم خشمگين و عصباني فرياد ميزدند روي پشتبام مسلسلها به سمت مردم شليك ميكردند و ميكشتند. يك نفر به سمت در دويد تا در را باز كند؛ آنجا مين كار گذاشته بودند كه باعث شهادت آن مرد شد. مردم شروع كردن به خراب كردن ديوارها، تيراندازها فرار كردند و مردم وارد ساختمان شدند. با لولهايي ششمتري شيشههاي زخيم بيستمتري را شكستند. كشوهاي اطاقها پر از فشنگ و دلار بود. ساختمان ساواك را گرفتند و عدّهاي آنجا مستقر شدند.
در خيابان، ماشين نيروي هوايي را به آتش كشيدند و در نتيجه تيراندازي گارديها در همان روز چندين نفر به شهادت رسيدند.
بعد از تحمّل اين همه مصائب، زحمت مردم نتيجه داد و انقلاب پيروز شد. و محمد در اين ميان سهم كمي نداشت.
در آن زمان او هم به كار كشاورزي مشغول بود و هم در راهآهن لولهكشي و آهنگري ميكرد.
با خريداري قطعه زميني در شهريار كرج، بعد از ظهرها وقت خود را صرف كشت و كار ميكرد.
با شورع جنگ، عباس به جبهه رفت و در منطقه غرب در ارتفاعات ايلام در پدافند هوايي «تپه قوچعلي» براي خلبان كشوري كه آنجا گرفتار شده و بدليل خرابي آب و هوا هليكوپترها قادر به پرواز نبودند آب و غذا ميبرد. عباس خدمهي پدافند هوايي بود؛ ششماه بعد مجروح شد؛ او از ناحيهي كليه آسيب ديده بود و در بيمارستان ارتش بستري شد.
او به مدت ششسال با انجام دياليز زنده ماند. يكسال از مجروحيّت او ميگذشت كه همسرش داوطلب ازدواج با او شد. و حاصل ازدواجشان يك دختر بود او پنجسال بعد به شهادت رسيد. تاريخ شهادت او 5/2/1366 است.
محمود در تاريخ 27/10/65 در عمليّات«كربلاي5» در «شلمچه» به شهادت رسيد.
و«احمد» در عمليات «والفجر8» در تاريخ 30/11/64 به شهادت رسيد.
محمّد در مدت 14ماه، اول احمد بعد محمود و پس از آنها عباس را تقديم اسلام و انقلاب كرد. او در ارتباط با شهادت دلاورمردانش ميگويد:
ـ من سه گل تقديم اسلام كردن. پسران ديگرم، راه برادران شيهدشون را ادامه دادن و تا حالا صحنه رو خالي نكردن...!
در ادامهي بيان خدمات سه پسر ديگر، اضافه ميكند:
ـ هيچكدوم از اين سه پسر، حاضر نشدن كه فعّاليّتها و رشادتهاشون ثبت بشه...، اونا اعتقاد دارن؛ كاري كه براي خدا بوده، نيازي به گفتن نداره...
در اثبات پايداري و اعتقاد محمّد، همين بس كه ميگويد:
ـ «اگه دوباره جنگ بشه...، نه بخاطر كسي...، به خاطر اسلام و اهل بيت، خودم و بچّههام ميريم...، از شهدا ميخوام كه از خدا بخوان، نسل صهيونسيت رو برداره...»

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه