حاج محمدحسين صادقي (پدر معظم شهيدان؛ «احمد»، «محمود»و «ناصر» صادقي)

سه سيب سرخ
هفتساله بود كه غبار يتيمي بر چهرهاش نشست و داغ آن نشاط كودكي را از او گرفت. سرنوشت به او فرصت نداد كه پدرش را خوب بشناسد، آقا«يدالله» مرد بزرگي بود، تو اصفهان و خصوصاً بين جماعت كشاورز و زارع و علّاف، از احترام ويژهاي برخوردار بود. «محمّدحسين» پسر سوّم او به ذهنش فشار ميآورد تا توي چند سالي كه از بركت وجود پدر برخوردار بوده، خاطراتي را به ياد آورد.
ـ ميديديم پدر فوقالعاده به خانواده علاقمنده! چقدر به تربيّت حساس بود! به حجاب مادرم! درآمد حلال! رعايت شئونات ديني و اخلاقي! خيلي تأكيد داشت.
«حبيبهسلطاني» مادرش، راجعبه علت فوت پدر ميگه:
محمد و پدر، هر دو با هم دچار«حصبه» شدند؛ ولي اونوقتا ميگفتند: حصبهي محمّد از نوع سنگين بوده و حصبهي پدر سبك! كه تو نوع سبكش، دماي بدن پائين ميآد و بيمار هيچ شانسي براي زنده موندن نداره! ولي محمد پس از آنكه پدر مقاومتش رو از دست ميده و به رحمت ايزدي ميپيونده، به «كما» ميره و بعد از يك هفته ـ درست هفتم پدر ـ به هوش ميآد.
سال1315 چهار پسر از مرحوم آقا يدالله به يادگار ماند. بچّهها نسبت بهم مهربان و وفادار بودند، مشكل مالي هم نداشتند؛ زمينهاي زيادي به ارث مانده بود، كه«علياكبر و رضا» روي آنها كار ميكردند؛ مغازهاي هم داشتند كه رضا جنس تهيّه ميكرد و مادر و علي ميچرخوندن.
محمدحسين نه ساله شد و تصميم گرفت كاري را شروع كند. به واسطهي يه آشنا، در بيمارستان دروازهدولت اصفهان، مشغول كار شد؛ حادثهاي باعث شد كه او بعد از سهسال، از بيمارستان بيرون بيايد.
ور دست دكتر، مردي بسيار مهربان و بزرگوار؛ مثل يك پدر مهربان، شرايط محمد را درك كرد و از لحاظ عاطفي و مالي، حسابي هواي او را داشت؛ به خاطر اطميناني كه به او پيدا كرده بود؛ امور خريد خانه و كارهاي داخلي منزلش را به او سپرد.
همسر دكتر 22ـ23 ساله بود. محمد تصور ميكرد،دكتر پدرشه و خانم دكتر هم مادرش! با اينكه فاصلهي خانه تا بيمارستان خيلي كم بود، خانم براي محمد درشكه ميگرفت؛ او را با خودش به گردش ميبرد؛ براش هديه ميخريد... كمكم يه وابستگي عاطفي ايجاد كرده بود! كه يه روز درخواستي غير اخلاقي از محمّد كرد! محمّد به خودش گفت:
من وضعيّت بد و ناهنجار بيمارستان رو بخاطر وجود محبتهاي پدرانهي دكتر تحمّل ميكردم، حالا اگه قرار باشه به اون خيانت بكنم... نهنه...! استغفرالله...
آمد بيمارستان و يكراست رفت و تو اتاق دكتر و بعد از سلام و عرض احترام، گفت:
دكتر! من از شما غير از خوبي چيزي نديدم؛ ولي از دست خانمت ناراحتم! اگه اجازهبدين، من براي هميشه بيمارستان رو ترك كنم...!
15 ساله بود كه بيمارستان را ترك كرد و به كشاورزي روي آورد؛ 17 ساله كه شد، همراه مادر راهي تهران گرديد و در خانهي علياكبر(برادر بزرگتر) ساكن شد. و استقرار، شروع كرد به كار، مدّتي دستفروشي كرد و بعد پيش علياكبر به بنايي پرداخت. به خاطر علاقه و استعدادي كه داشت، به سرعت استاد كار شد.
كارهاي مهمّ و سنگيني را بعدها گرفت و به پايان برد كه باور كردني نبود؛ مسجد سپهسالار (شهيد مطهري)؛ چهارصد دستگاه و سدّ لتيان؛ و بالاخره به خاطر دقّت و ظرافت و ابتكاري كه در بنايي و گچبري از خود نشان داده بود، موفق به دريافت كارتي شد، كه با وجود آن، حتّي در مناقصههاي سنگين و دولتي هم دعوت ميشد و صاحب امتياز بود؛ مثل مناقصهي 9 بلوك در افسريه؛ بيش از صد دستگاه ساختمان يك طبقهاي براي نيروي دريايي در منطقهي«كوهدشت» ما بين آبادان و خرمشهر و...
اين پروژه كه به پايان رسيد، مهندس ناظر آن به نام آقاي«كريميان» بسيار راضي بود و بدون هيچ وقفهاي تمام دستمزد او را در يك فقره چك 900 توماني به وي تحويل داد و گفت: برو و از شعبهي پاركشهر بانك مسكن نقدش كن.
محمد، شاد و شنگول وارد شعبه شد و چك را جلوي باجه گذاشت. متصدّي چك را برداشته و سپس 9هزار تومان پول روبروي او گذاشت! محمدحسين در كمال ناباوري، سرش را نزديك باجه برد و گفت: آقا كمي دقت كن! مبلغ چك اينقدر نيست. كارمند حواسپرت عصباني داد زد! انتظار داري 90 هزار تومان بذارم جلويت آقا...؟! محمّد نيز با عصبانيّت گفت:
تلفن رو بده يه زنگ بزنم به صاحب چك...؛ و او هم با عصبانيّت تلفن را جلوي گذاشت.
محمّد با مهندس كريميان ارتباط گرفته و خواهش كرد كه مبلغ چك را، پشت تلفن براي متصّدي بانك بخواند. و بعد گوشي را به آقاي كارمند داد؛ چند لحظه بعد، رنگ از صورت متصّدي پريده بود و گوشي را زمين گذاشت!
نگاهي به محمّد كرد و گفت: بذار پاهاتو ببوسم! آقا من فداي شما بشم! من حواسم نبود و داشتم بجاي 900 تومان، نه هزار تومان به شما ميدادم. بخدا خيلي مردي! خيلي آقايي... و همين داستان موجب شد كه آقا«ذبيح» كارمند حواسپرت، از دوستان خوب محمّد شود و با او رابطهي خانوادگي برقرار كند.
كار محمّدحسين حسابي گرفته بود و او از مرز 22 سالگي ميگذشت. محمّد به رونق كار و شهرتش فكر ميكرد و مادرش، در به در دنبال دختري ميگشت كه پسرش را داماد كند!
رابطهي عاطفي محمّد و مادرش، بيشتر از برادرهاي ديگر بود؛ خيلي همديگر را دوست داشتند؛ محمّد روي حرف مادرش حرف نميزد. آن وقتها، خواستگاري رسم و رسوم خاصي داشت؛ مادر به محمّد آموخته بود، هر خونهاي كه ميريم، دختر يه كاسه آب مياره جلويِ خواستگار، اگر پسنديدي آب ور ميگيري و گرنه ميگي:«آبشوره»؛ خونههاي متعدّدي رفتند و به نظر محمّد، آبشور بود!
سال 1330، براي ساخت يه كارخانهي چاي، با تعدادي از همكاران، به رشت رفتند و در آنجا خانهاي اجاره كردند. چند روزي گذشت، محمّدحسين دچار بيماري سختي شد، طوري كه قدرت حركت نداشت. يك هفته بعد از بيماري، همسر صاحبخانه فهميد و به ديدار او رفت. بعد از مقداري گفتگو، با مشاهدهي وضعيّت محمّد، چند روزي از او مراقبت كرد تا حالش خوبخوب شد. يه روز رفت پيش آنها و رو به روي محمّد نشست و بعد از مكثي گفت:
«قصد زن گرفتن نداري»؟! محمّدحسين با زهر خندي پاسخ داد: اي خانم! كي به يه بنّايي كه هميشه گچ و خاكيه زن ميده؟! خانم صاحبخانه، نگاهي عميق و پرمعني به او انداخت و دوباره يه مكثي كرد و گفت: خواهر من حاضره زن تو بشه، ولي به شرط اينكه يه كمي به سر و وضعت برسي! البتّه اينرو هم بدون كه خواهرم با سنّ كمي كه داره، از ثروتمنداي شهرِ رشته شصت هكتار باغ چايي داره... فردا مياد ببيندت!
به نظر محمّدحسين، رسم دنيا برعكس شده بود! به خودش گفت: مادر كجايي كه اومدن خواستگاري پسرت! روز بعد يكدفعه سرو كلهي «ناهيد» خانم پيدا شد؛ محمّد هول كرده بود، از جايش بلند شد و دست و پا شكسته، سلام و احوالپرسي كرد؛ ناهيد در كمال خونسردي؛ مثل يك آشناي چندين ساله، حال و احوال كرد و به سخن گفتن پرداخت؛ از هر دري سخن گفتند؛ تأكيد ناهيد فقط روي سر و وضع و شيكپوشي محمّد بود و بس! قرار بر اين شد كه محمد به تهران رفته، مادر را در جريان بگذارد و كارها را رديف كند!
يك كيسه برنج 50كيلويي و 2جعبه پرتقال، سوغاتي ناهيد بود كه خواهرش زمان حركت محمد به تهران، در اختيارش گذاشت و از جانب ناهيد گفت كه: صادقي قول بده زود برگردي! محمّد سوغاتي ناهيد را به تهران برد، قضيّه را با مادر و بقيّه در ميان گذاشت و همه قبول كردند! ديگه آبشور نبود! حسب ظاهر، محمّد كاسهي آب ناهيد را گرفته بود، آمادهي رفتن به رشت ميشد كه به صورت اتفّاقي در خيابان«علي آقا گلپايگاني» استاد كارش را ديد. عليآقا، گرم و تنگ محمّد را در آغوش فشرد و گفت:
پسر! تو آسمونا دنبالت ميگشتم! كجايي تو؟!
ـ خيرهانشاءالله؟! چطور مگه؟! چي شده كه تو آسمونا دنبال من ميگردي؟!
ـ يه كار سنگين و درستحسابي، برامون پيدا شده، بايد بنّايي كار رو تو بگيري.
محمّد هر چي قسم خورد كه كار دارم و بايد به رشت برم و... نتيجه نداشت. عليآقا با سماجت تمام، جلويِ محمّد را گرفت و در همان تهران مشغول به كار كرد؛
يه روز مادر گفت:
دختري از اصفهان برات در نظر گرفتم؛ «سكينه»... هماني بود كه سرنوشت برايش رقم زده بود. سكينه معيني دختر «حسنعلي و صغري» سال 1313 در «كلبهكنِ» اصفهان، كه بعدها «بلخار» ناميده شد، به دنيا آمده و از خانوادههاي مذهبي و متدّين بودند. دايي محمدحسين واسطه شد و سال 1334، محمدحسين و سكينه نديده به عقد يكديگر در آمدند! بهترين مشخصّهاي كه سكينه از خانوادهاش ارائه ميدهد آن استكه:
خيلي منظم و اهل نظافت بودهاند. هميشه ميگويد: از كودكي تا به امروز، از دو چيز اصلاً خوشم نمياد! يكي فحش دادن به مردهي ديگري و ديگر بياحترامي به ناموس جامعه. حاصل اين زندگي مشترك پنجپسر و دو دختر شد.
ترتيب بچّهها بيشتر به دوش مادر بود؛ چون دربارهي مقدار زماني كه محمّدحسين ميتوانست صرف بچّهها كند، سكينه ميگويد:
پدرشان، ستاره تو آسمون بود كه ميرفت و ستارهها كه تو آسمون پيداشون ميشد، اونم مياومد خونه! و البّته پدر بيشتر به فكر يه لقمه نون حلال بود كه در سلامت رواني بچّهها تأثير معنوي خودش رو داره!
«محمّد» اوّلين بچّه در سال 1336 به دنيا آمد و در جزيرهي مجنون جانباز شد؛ مدّتي هم از محافظان مقام معظم رهبري بود.
دو سال بعد «احمد» متولّد شد. او در زمان تولّد، قسمتي از سرش تراشيده بود! آرام و با وقار رفتار ميكرد؛ با شروع جنگ، در خط مقدم نبرد حضور يافته، حسين عمليّات«فتحالمبين» در تاريخ 2/1/61 به شهادت رسيد.
«محمود» در ششماهگي، براثر برگشتن ظرف غذا از روي گاز بر سر و رويش، دچار تشنج شده سپس، بدنش ورم ميكند، پس از چند روز مداوا او در بيمارستان فوت ميكند؛ در حاليكه همه بسيار دلشكسته شدهاند، نوزاده ششماهه را آمادهي دفن ميكنند، كه محمّدحسين، سكينه را مورد سرزنش قرار ميدهد؛ مادر بيتاب، رو به قبله ميايستد و خدا را به «موسي بن جعفر(ع)» قسم ميدهد كه محمود را به آنان برگرداند! انگار معجزهاي رخ داده! محمود دست و پايش به حركت در ميآيد؛ با ديدن اين حالت، ناباورانه و خوشحال، او را به بيمارستان برميگردانند؛ پس از 15 روز، حالش كاملاً خوب شده و به زندگي ادامه ميدهد؛ و تقدير بر آن بود كه محمود پس از 21 سال، با شور و شعف فراوان، هنگام عمليّات والفجر مقدّماتي،21/11/61در«فكّه» به خيل شهيدان ملحق شود.
«قاسم» نيز پس از حضور در ميادين نبرد، و قبل از شهادت احمد و محمود، جانباز ميشود.
«ناصر» آخرين پسر و پنجمين فرزند خانواده، در سال1346 به دنيا ميآيد، ناصر هنگام تولّد در ميان نقاب قرار داشته، او نيز مانند ديگر برادران، به عضويّت بسيج در آمده، به جبهه رفت و دهم اسفند ماه 65 در كربلاي شلمچه به شهادت رسيد.
محمّدحسين، كه عمري است داغ سه شهيد و غم دو جانباز را، با خود دارد، خوابي را كه قبل از شهادت فرزندانش ديده، اكنون تعبير شده ميداند و ميگويد:
خواب ديدم، يه سيّد بزرگوار سهسيب سرخ به من داد و گفت: از اين 3 سيب مواظبت كن و آنها را تخوريد(كه مايهي خوشبختي شما هستند) بعد ها آن سهسيب سرخ شدند؛ احمد و محمود و ناصر.