آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۱۶۷
۱۱:۱۰

۱۳۸۸/۰۱/۳۰

حاج مصطفي ملك پور (پدر معظم شهيدان؛ حيدر و عباس ملك پور)




«تكيه گاهي براي هميشه»
پسربچه اي كه شش ساله به نظر مي آمد، خودش را چسبانده بود به حاجي مصطفي و از كنار او تكان نمي خورد. حاجي هم نشسته بود نزديك بخاري و يك بالش گذاشته بود كنارش. گاهي كه خسته مي شد، چند دقيقه اي سنگيني نيم تنه ي راستش را مي انداخت روي بالش. پنج دقيقه نشده، دوباره صاف مي نشست.
غير از آن پسربچه با موهاي از ته تراشيده شده و چشمان درشت سياه، پسري با سر و چشمي شبيه برادرش، كمي بزرگ تر و درشت تر، پشت حاجي تكيه به ديوار داده بود. گاهي بلند مي شد و سيني چاي و كاسه هاي كوچك پسته و گردو و بادام را از مادرش مي گرفت و جلوي ليلا مي گذاشت. ليلا دختر همسايه ي قديميشان بود كه از آن جا رفته بودند. آمده بود شهر بابك براي ديدن حاجي.
هنوز صحبت هاي حاجي از روزهاي دور زندگي اش پا نگرفته بود كه دختربچه اي وارد اتاق شد. سلام داد و رفت در درگاهي آشپزخانه ايستاد. به نظر دوازده ساله مي آمد. آن قدر محو صحبت هاي پدر شده بود كه دقايق زيادي را همان طور آن جا ايستاد.
دختربچه، دو برادرش و برادر ديگرشان كه در آن صبح زود در خانه نبود، بچه هاي حاجي از همسر سومش بودند. همسر اول حاجي سال ها بود كه فوت كرده بود؛ در يك سانحه ي رانندگي، وقتي از مشهد برمي گشتند.
همسرش و چهار نفر ديگر از اقوامش در آن تصادف كشته شده بودند.
او چند سال بعد با زن ديگري ازدواج كرده بود. او هم بعد از نُه سال زندگي مشترك بر اثر بيماري فوت كرده بود.
اكنون سال ها است كه با همسر سومش در خانه اي با اتاق هايي تودرتو در شهر بابك زندگي مي كند.
حاجي در تمام سال هاي عمرش، از آن وقتي كه شروع كرد به كار كردن، شغلش كشاورزي بود. تا همين يك سال پيش هم كار مي كرد. جو مي كاشت، گندم، هويج، درخت ميوه.
سر زانودرد گرفتنش، دكتر به او گفت كه ديگر نبايد پا به بيل بزند.
گاهي مي رود صحرا و سري به زمين ها مي زند. اما؛ ديگر كار نمي تواند بكند. روزها مي نشيند و دعا مي خواند. دعا كه مي خواند، زياد گريه مي كند. گريه اي بي صدا؛ آرام، يواش. حرفش كه مي رود سمت پسرهايش، بغض مي كند.
بعد قطره اشكي بي صدا روي گونه اش غلت مي خورد. غلت مي خورد و همان جا لاي شكن هاي صورتش مي ماند. آن قدر مي ماند تا خشك شود. گاهي هم او با سرانگشتانش نم اشك را مي گيرد و به قدر ثانيه اي حواسش پرت مي شود به خيسي اشك روي انگشتش.
صداي او كه بغض دار مي شود، حواس همسرش مي رود پي چشمان او. نگرانش مي شود. اما حال او را مي فهمد و هيچ نمي گويد. آسان نيست؛ دو پسر داشته باشي و هر دويشان را از دست بدهي.
ليلا دل مي هد به حرف هاي او و تصوير حرف هاي او را توي ذهنش مي سازد.
او دخترعمويش، فاطمه را دوست داشت. فاطمه در چهار سالگي بي مادر شده بود. پدر او به نجابت معروف بود، فاطمه هم همين طور. گاهي كه مصطفي او را مي ديد، دوست داشت بايستد و ساعت ها با او توي كوچه حرف بزند. اما دل فاطمه شور مي زد.
كسي مصطفي را بازخواست نمي كرد، اما فاطمه را چرا. همه ا ش اين نبود؛ حيا مي كرد. يك جمله مي گفت و از كنار مصطفي رد مي شد. مي گفت: «تو خيال كرده اي من هم مثل تو هستم؟»
منظورش اين بود كه من مثل تو آزاد نيستم، بايد به چند نفر حساب پس بدهم. دل فاطمه نمي خواست كه كسي از او بپرسد؛ مصطفي چه بهت گفت و چه نگفت.
فاطمه چهارده سالش بود كه همسر مصطفي شد. يك سال بعد بچه دار شدند. بچه ها پشت سر هم به دنيا آمدند. بزرگ شدند. رفتند مدرسه. خود مصطفي مدرسه نرفته بود، اما آن ها را فرستاد.
خودش فقط رفته بود مكتبخانه. بيشتر نتوانسته بود. نه اين كه نتواند، خودش نخواسته بود. وقت درس خواندن او كه شده بود، ديده بود پدرش مريض و پير است. دلش راضي نشده بود كه دست تنها بگذاردش. اگر اين طور نبود، رفته بود يزد و درس طلبگي خوانده بود.
درس خواندن بچه ها را كه مي ديد، لذت مي برد. به ياد آن روزهايي مي افتاد كه خودش دلش مي خواست درس بخواند و نخوانده بود.
همه چيز خوب بود. سختي زندگي بود، اما نه آن قدر كه شيريني هاي آن معلوم نباشد. تا فاطمه بود، همه چيز خوب بود؛ خيلي خوب!
روزهاي شيرين او و بچه هايش با فوت فاطمه تلخ شد. هجده سال زندگي در كنار كسي كه براي مصطفي بهترين همراه بود، تمام شد.
او رفت و تنها، خاطراتش ماند. تنها، همين ماند و حس تلخ دوري.
سر درد دلش با هر كس كه باز مي شد، مي گفت: «فاطمه يك گوهر ارزشمند توي زندگي من بود!»
اين فقط حرف دل او نبود. چهلم فاطمه كه شد، برادر مصطفي به او گفت: «گوهر ارزشمندي رو از دست دادي!»
آن روزها عباس نُه ساله بود و حيدر دوازده ساله. دخترها كه بزرگتر بودند، به كارهاي خانه رسيدگي مي كردند. پسرها هم مثل قبل، توي كارهاي كشاورزي به پدرشان كمك مي كردند.
مصطفي دلش نمي خواست حالا كه بچه ها مادرشان را از دست داده اند، بيشتر از اين سختي بكشند. دلش نمي خواست آن ها براي لحظه اي از اين كه مادرشان نيست، دلشان بگيرد. محبت كه جاي خودش را داشت، تا جايي كه از دستش برمي آمد برايشان كم و كسري نمي گذاشت.
اگر دستش باز بود، برايشان كيف و كفش و لباس مي خريد. اگر هم آهي در بساط نداشت، باز نمي گذاشت به بچه ها سخت بگذرد.
يك عالمه پول خرد ريخته بود كنار پنجره، تا هر وقت بچه ها پول لازم دارند، بردارند. روزها مي آمد و مي رفت و پول ها كم نمي شد.
حيدر رفته بود هنرستان. از آن جا تا خانه راه زيادي نبود، كم هم نبود. مصطفي نگران رفت وآمدهاي او توي زمستان بود. رفت و از راننده اي پرسيد كه چه قدر مي گيرد تا حيدر را تا مدرسه ببرد و بياورد.
پول زيادي نمي شد. به حيدر گفت ولي او قبول نكرد كه با ماشين برود و بيايد. به پدرش گفت: «بابا اگه بدوني پياده رفتن چه صفايي داره!»
يك بار يكي صدوپنجاه تومن از مصطفي قرض گرفته بود، اما پس نمي داد. حيدر آمد و ديد پدرش دارد با او بحث مي كند، سر پول. پدرش را كشيد كنار و به او گفت: «صدوپنجاه تومن ارزش اين رو داره كه به خاطرش داري با اين آدم دعوا مي كني؟!»
هميشه همين طور بود؛ نه عباس و نه حيدر، دنبال مال دنيا نبودند. نه تنها نبودند، مصطفي را هم از حرص و جوش بي خود براي مال دنيا منع مي كردند.
يك بار زمينشان خشك بود. بايد آبياري اش مي كردند. شِكَر، پيرزني كه زمينش نزديك زمين آن ها بود، از مصطفي خواست كه سهم آب زمينش را به او بدهد. گفت كه پولش را هم مي دهد.
مصطفي قبول نكرد. گفت كه «زمين خودم هم خشكه، نمي تونم!»
عباس كه ديد اين طور است، آن قدر با پدرش صحبت كرد كه او را راضي كرد. هم آب را به او داد، هم بيست تومنش را پس داد.
روزهاي انقلاب كه به اوج خودش نزديك شد، فعاليت انقلابي پسرها هم بيشتر شد. حيدر بيشتر و عباس كمتر.
يك بار مصطفي به حيدر اعتراض كرد كه دست از فعاليت هايش بردارد. به او گفت: «كاري به كار انقلاب نداشته باش!»
دلش نمي خواست اتفاقي براي بچه ها بيافتد، وگرنه دل خوشي از شاه نداشت.
حيدر به او گفت: «تو كه مي دوني دين در خطره»
توي همان روزها، يكي از آشناهايشان كه توي شهرباني بود، به او و عباس گفته بود كه «از فردا قرار است كه به مردم تيراندازي شود!»
آن ها اين را كه شنيده بودند، فقط به او خنديده بودند!
انقلاب كه پيروز شد، حيدر چهارده ساله بود و عباس يازده ساله.
كمي بعد از پيروزي انقلاب، جنگ شد. مردم نمي توانستند بي خيال بنشينند و دست روي دست بگذارند. حيدر هم پسر يكي از آن خانواده ها بود. گفت كه مي خواهد برود و رفت.
قبل از آن، با كلاس هاي ورزش هاي رزمي جذب بسيج شده بود. آن كلاس هاي آموزشي را چندتا از بچه هاي سپاه به او معرفي كرده بودند. از كلاس ها كه مي آمد، مي رفت بسيج. توي همين رفتن و آمدن ها، شور و شوق جبهه رفتن او را گرفت.
پدر، حيدر را جور ديگري دوست داشت. اسمش، اسم پدرش بود. قبل از به دنيا آمدن او، خواب پدرش را ديده بود كه بره اي برايش آورده و گفته: «اين بره براي توست. يك بره ي نر!»
اما وقتي سال شصت، حيدر براي اولين بار رفت جبهه، مصطفي مي دانست كه حيدر ديگر براي او نيست.
حيدر توي اولين اعزامش به جبهه، مجروح شد. انگشتان دستش به شدت آسيب ديده بود. فرستاده بودندش بيمارستان تهران.
به خانواده اش اطلاع نداده بود. نخواسته بود كه آن ها را نگران كند. شايد هم نخواسته بود عيد نوروزشان را خراب كند!
آقاي هاشمي رفسنجاني رفته بود عيادت او و بقيه ي مجروحان، توي بيمارستاني كه او بستري بود.
از حيدر اسم و فاميلش را پرسيده بود. پرسيده بود كه مال كدام شهر است و چند سالش است.
همه را گفته بود. اين ها را كه گفته بود، كسي از شهر بابك آن جا بود كه مصطفي را مي شناخت. آمده بود و به او خبر داده بود كه پسرش توي بيمارستان است.
همان جا، آقاي هاشمي از او پرسيده بود كه «وقتي حالت خوب شد، مي خواي چه كار كني؟»
حيدر گفته بود: «تا زنده هستم و جنگ هست، مي خوام برم جبهه!»
همان كاري را كرد كه گفته بود. حتي درس و مشقش را هم نيمه كاره گذاشت و همه ي فكر و ذكرش شد جبهه. آن موقع سال سوم هنرستان بود.
هم جبهه مي رفت، هم دوره ي آموزش نظامي مي ديد. دوره اي غير از آن كه بار اول ديده بود. توي شيراز و تهران هم رفت براي آموزش نظامي. دوره ي شنا و فنون مهندسي رزمي را هم گذرانده بود.
يك بار ديگر هم مجروح شد. توي اين مدت عباس هم مي رفت جبهه. يك بار هم او مجروح شده بود كه حيدر توي بيمارستان از او پرستاري كرده بود.
بسيار شوخ بود. يك بار آمده بود خانه و ديده بود كه برايش شام نگه نداشته اند. خانواده فكر كرده بود كه چون او دير آمده، شامش را هم خورده.
كمي كه نشسته بود، گفته بود: «يك بار يك نفر رفته بود خانه ي كسي مهماني. هر چه نشسته بود، كسي برايش شام نياورده بود. وقتي ديده بود اين طور است، گفته بود: شما وقتي شام مي خوريد، كجا مي خوابيد؟»
اين را كه گفته بود، فهميده بودند شام نخورده و برايش شام آورده بودند.
حيدر تا وقتي جبهه بود كه نبود، وقتي هم بود باز نبود. بيشتر وقتش را توي بسيج بود. همه اش دنبال اين بود كه براي جبهه نيرو جذب كند.
بعد از حدود دو سال و نيم كه از حضور فعالش توي جبهه مي گذشت، خبر آوردند كه شهيد شده.
گاه مصطفي با خودش مي انديشيد كه شايد اگر فاطمه بود، راحت تر مي توانست آن روزها را تحمل كند. دوري سخت است، اما دوري از آن كس كه بدي از او نديده اي خيلي سخت تر است!
حيدر در بيست وچهارم اسفندماه سال 1362 در عمليات خيبر به شهادت رسيده بود. جزيره ي مجنون تركش خورده بود به پيشاني اش.
مصطفي آمد كه دلش را خوش كند به عباس. اما خبر آمد كه او هم در بيمارستان است. او قطع نخاع شده بود. دكترش به مصطفي گفته بود كه «او بيشتر از چهار سال زنده نمي ماند!»
دست تنهايي سخت بود. نه پسر ديگري داشت كه كمي از بار بيماري عباس را با او نصف كند، نه مادر بچه هايش بود كه به او دلداري بدهد.
چهار سال از اين بيمارستان به آن بيمارستان. بردش و آوردش. تنهاي تنها.
عباس در جبهه، در واحد تخريب بود. توي دو سالي كه توي جبهه بود حتي يك بار هم زخمي نشده بود تا بار آخر.
او در سي ام فروردين ماه سال 1367 در بيمارستاني در اصفهان به واسطه همان مجروحيت به شهادت رسيد.
مصطفي هيچ وقت آن قدر احساس تنهايي نكرده بود. توي شهر غريب، پسرت در آن غربت شهيد شود. خودت هم شانه اي پيدا نكني كه روي آن گريه كني!

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه