آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۱۶۲
۱۱:۰۷

۱۳۸۸/۰۱/۳۰

حاج اكبر بي غم (پدر معظم شهيدان؛ حسين، علي و مهدي بي غم)




«يك دنيا حرف براي گفتن»
غم نگاه سمانه مي گيردش. جلو مي رود و به او لبخند مي زند. اين لبخند مي شود شروع دوستي شان.
نشسته اند كنار نخل هاي باغ. دوتا كانكس گوشه اي از باغ، محل زندگي آن ها است. سمانه بلند مي شود و مي رود تا براي پدرش چاي بريزد.
وقتي برمي گردد، سر حرف را باز مي كند.
ـ سمانه، تو چند سالته؟
ـ هجده سال.
ـ فاصله ي سني تو و پدرت خيلي زياده، نه؟
ـ آره. مادر من همسر دوم پدرمه. همسر اول پدرم فوت كرده.
ـ پس خواهر و برادر ديگه اي هم داري.
ـ بله. چندتا خواهر و برادر دارم.
ـ براي پدرت مشكلي پيش اومده؟
ـ چطور مگه؟
ـ آخه سكوت هاش خيلي سنگينه.
ـ آره. پدرم بعد از زلزله ي بم حافظه ش رو از دست داده.
ـ مگه از خانواده ي شما هم توي زلزله ي بم از بين رفتن؟
ـ آره.
ـ تو كجا بودي؟
ـ من اون موقع سيزده سالم بود. يك روز قبل از زلزله، با مادرم رفته بوديم ديدن مادربزرگم. توي روستا زندگي مي كنه. وقتي زلزله شد، اون جا هم تكون خورد. اما نه خيلي زياد.
ـ از كجا فهميديد بم زلزله شده؟
ـ از بم خبر آوردن.
ـ پدرت همراهتون نبود؟
ـ نه. بابا توي خونه تنها بود.
ـ طوريش شده بود؟
ـ نه. بابا طوريش نشده بود. وقتي رسيديم بم، دونه دونه رفتيم سراغ خواهرها و برادرهام. پيدا كردنِ خونه هاشون خيلي سخت بود. آوار ريخته بود وسط خيابون ها و اصلاً معلوم نبود اين محل كدوم محله و كوچه هست.
ـ اون ها طوريشون شده بود؟
ـ بله. اول رفتيم خونه ي احمد. ما كه رسيديم، هنوز از زير آوار در نياورده بودندشون. جاهاي ديگه هم سر زديم. بچه هاي مهدي جراحت سختي برنداشته بودند. اما چندتا از بچه هاي محمود و داوود و احمد و محمد زير آوار از بين رفته بودند.
ـ شب اول شما كجا بوديد؟
ـ همين جا، توي باغ. ساختمان ويران شده بود.
ـ چادر زديد؟
ـ نه. هنوز چادر نداده بودند. همين طوري توي باغ مونديم.
ـ چند نفر از خانواده ي شما از بين رفته بودن؟
ـ پانزده تومان.
ـ پدرت چيكار مي كرد؟
ـ خيلي بي تابي مي كرد!
اصلاًً براي دفنشون نيومد! نمي تونست تحمل كنه.
تا يك سال حالش بد بود ولي هنوز نه اون قدر كه حافظه ش رو از دست بده. ما چادر زده بوديم و پهلوي خاله م زندگي مي كرديم. بابا هم بود. بعد از يك سال ديگه كم كم حالش بدتر شد و حافظه ش رو از دست داد.
آفتاب از لاي برگ هاي بلند نخل هاي باغ دارد به وسط آسمان نزديك مي شود. گاهي نور آفتاب روي صورتشان مي افتد، داخل كانكس مي رود.
به پدر سمانه نگاه مي كند كه روي تخت نشسته است و همان طور او را نگاه مي كند. به او لبخند مي زند. او هم لبخند او را با لبخندي پاسخ مي دهد. سمانه با يك ظرف پر از پرتقال مي آيد و كنار او مي نشيند. توي پيش دستي هم يكي از آن ها را براي پدرش پوست مي كند.
سمانه كه مي نشيند، او آرام مي گويد: «چه قدر هيكل پدرت تنومنده!»
ـ خب آره. بابام آهنگر بوده.
پدر سمانه اين را مي شنود. لبخندي مي زند و سرش را تكان مي دهد.
ـ اولين ازدواج پدرت چه سالي بوده؟
ـ سال1323.
ـ اون موقع خود پدرت چند سالش بوده؟
ـ بيست وپنج سال.
ـ خانمش چند سالش بوده؟
ـ همسن بودن.
ـ اسمش چي بوده؟
ـ بي بي جان دامغاني.
پدر سمانه با شنيدن اسم همسرش، سرش را تكان مي دهد. انگار چيزي ته قلبش را فشار مي دهد. ته چشمانش برق مي زند، اين يعني همسرش را بسيار دوست داشته. اين را با تمام وجود مي شود فهميد.
ـ «خانمش چه طوري فوت شد؟»
ـ بيماري قلبي داشته.
ـ چندتا بچه داشتند؟
ـ هشت تا.
سه تاشون شهيد شدن. چندتاشون هم فوت كردن.
ـ اولين شهيدشون اسمش چي بوده؟
ـ حسين.
پدر سمانه با شنيدن اسم حسين، سري تكان مي دهد و آرام و زير لب چيزي مي گويد. اين ذكر زير لبش را تا دقايقي ادامه مي دهد و نمي داند كه او چه مي گويد. ليلا باز مي پرسد: «متولد چه سالي بود؟»
ـ سال 1341. چهاردهم فروردين ماه.(عمليات كربلاي5)
سال 1365. دي ماه. توي شلمچه، تركش خورده بود به شكمش. شهيد شد.
ـ مهدي هم.
سال 1344. اول آذرماه متولد شد. خودش فاميليش رو عوض كرده بود و گذاشته بود؛ مغفوري. توي «بيدران» بم به دنيا اومده بود. درس حوزوي خونده بود و معاون اداره ي اطلاعات بود. توي درگيري با اشرار، سال هفتادوهشت شهيد شد. نوزدهم فروردين در منطقه ي «زهكلوت» مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود و دو روز بعد توي بيمارستان بندرعباس به شهادت رسيده بود.
ـ جبهه هم رفته بود؟
ـ هشت بار اعزام شده بود.
حدود چهارده سالش بوده. تا پايان جنگ هم در عمليات هاي زيادي شركت داشته. همزمان با جبهه رفتنش، درس حوزوي هم مي خونده. سال هفتادويك استخدام وزارت اطلاعات شد.
ـ توي جبهه هم مجروح شده بود؟
ـ مهدي از رزمندگان لشكر ثارالله بوده. واحد تخريب. چهل ماه در جبهه حضور داشته. يك كليه ش در والفجر هشت از بين رفته بود. شيميايي هم شده بود.
ـ شهيد ديگه تون اسمش چي بود؟
ـ علي.
ـ متولد چه سالي بود؟
ـ سال 1348. بيست وهشتم فروردين ماه.
ـ ازش برام مي گي؟
ـ مثل اين كه خيلي جبهه رو دوست داشته. وقتي هنرستان مي رفته، مدام پيگير خبرهاي جبهه بوده. رفتن به جبهه رو لبيك ياري به امام مي دونسته. بدون اين كه به خانواده چيزي بگه، رفته بوده و توي بسيج ثبت نام كرده بوده. بي خبر هم رفته بوده جبهه.
ـ خانواده از كجا فهميده بودند كه رفته جبهه؟
ـ بابام از مدرسه ش سراغش رو گرفته بود. فهميده بود كه رفته جبهه.
پدر سمانه سر تكان مي دهد و اين حرف سمانه را تكرار مي كند. جمله هاي او را توي ذهن جا مي دهد و سؤال بعدي اش را مي پرسد.
مي پرسد: «فقط علي رفته بود؟»
اين را مي پرسد و مردد نگاهش را بين سمانه و پدرش تقسيم مي كند. نمي داند كدام جوابش را خواهند داد. سمانه جواب مي دهد.
ـ نه. همه ي داداش هام؛ حسين، مهدي، محمود، محمد و رضا. همه با هم رفته بودند. علي توي همان عملياتي شهيد شد كه حسين شهيد شده بود. كربلاي پنج، شلمچه، نوزدهم دي ماه سال 1365. دوتايي با هم!
ـ همون يك بار رفته بود جبهه؟
ـ نه. چند بار ديگه هم رفته بود. توي چندتا عمليات شركت داشت.
ـ پدرت از اخلاق هاي علي برات گفته؟
ـ بابا قبلاً گفته بود كه علي خيلي مؤدب و مهربون بوده. اهل معاشرت بوده. با همسايه ها ارتباط خوبي داشته. هر كاري بهش محول مي شده، درست انجام مي داده. در امور خير شركت داشته. متواضع بوده. كارهاي شخصيش رو خودش انجام مي داده. دستور نمي داده. امر و نهي نمي كرده. وقتي چهارده سالش بوده، مادرش فوت مي كنه. براي همين توي كارهاي خونه به دوتا خواهرش خيلي كمك مي كرده.
پدر سمانه لبخند مي زند و به او نگاه مي كند. سر تكان مي دهد كه يعني علي همه ي اين كارها را مي كرده.
خيلي به كارهاي فني علاقه داشته. ابتكاراتي هم داشته كه دقيقاً نمي دونم چيكار مي كرده. مي دونم نقاشي هم مي كشيده. كلاً وقتش رو به بطالت نمي گذرونده.»
به پدر نگاه مي كند. باز از دنياي آن ها جدا شده است. رفته است توي سكوت خودش. انگار ديگر صداي او و سمانه را نمي شنود. دارد زير لب با خودش چيزي مي گويد؛ چيزي شبيه ذكر.
سمانه مي گويد: «علي حرف مي زده و بيشتر اهل تفكر و عمل بوده. به بقيه هم مي گفته سعي كنيد كمتر حرف بزنيد و بيشتر عمل كنيد. عملتون هم عمل صالح باشه.» مدام تأكيد مي كرده به اطرافيانش كه امام رو تنها نگذاريد. نماز رو سبك نشماريد. مراقب حجابتون هم باشيد.
علي خيلي مظلوم بوده. مظلوم هم شهيد شده. ولي همرزم هاش بعد از شهادت اون مصمم تر شده بودند كه به پيروزي برسند.
ـ چه جوري شهيد شده بود؟
ـ تركش خورده بود توي سرش.
ـ سمتش توي جبهه چي بوده؟
ـ آرپي جي زن.
ـ چند ماه توي جبهه بوده؟
ـ هفت ماه.
ـ توي خانواده تون جانباز هم داشتيد؟
ـ بله. احمد جانباز شصت درصد بود. چشمش توي جنگ آسيب ديده بود. توي زلزله ي بم فوت شد.
ـ متأهل بود؟
ـ بله. شش تا بچه داشت. سال 1382 توي زلزله ي بم، خودش و همسرش و سه تا از بچه هاش دوتا دختر از اون ها مونده و يه پسر. يكي از دخترها ناشنواست و الان دانشجوي تربيت بدنيه. برادرش هم كم شنواست و پهلوي خواهر بزرگترش است. خواهر بزرگشان هم دارد درس حوزوي مي خواند.
ـ از بچه هاي حسين بگو.
ـ از حسين دوتا دختر مانده و يك پسر. فاطمه، زينب و محمد. الان ساكن قم هستند. مادرشان درس حوزوي مي خواند.
ـ علي هم متأهل بود؟
ـ نه. اون مجرد بود.
ـ بچه هاي مهدي چه كار مي كنند؟
ـ عاطفه و فاطمه دانش آموز هستند و از شاگرد زرنگ هاي مدرسه.
مادر سمانه مي آيد داخل و يك سيني چاي مي آورد. سمانه بلند مي شود و از كانكس بيرون مي رود. بايد آماده شود و برود دانشگاه. چاي را مي خورد و مي رود توي باغ. آن جا مي ايستد منتظر كه او حاضر شود.
به نخل هاي بلند نگاه مي كند. به نخل هاي زيبايي كه جلوي صورت آبي آسمان را گرفته است. هنوز سؤال هاي زيادي توي ذهن دارد كه از سمانه نپرسيده است. مي داند كه هيچ وقت هم از او نمي پرسد.
خيلي دوست دارد بداند چرا بعد از گذشت چند سال از زلزله ي بم هنوز آن ها توي كانكس زندگي مي كنند. دوست دارد بداند آيا سمانه براي خرج تحصيلش مشكلي دارد يا نه. دوست دارد بداند آن پيرمرد تنومند اما خميده اي كه روي تخت فلزي داخل كانكس نشسته است، چه روزهايي را گذرانده است.
صداي اذان ظهر توي آسمان بم مي پيچد. مي رود سمت شير آب توي باغ كه وضو بگيرد. پيچ آن را مي پيچاند و خبري از آب نمي شود. مادر سمانه مي آيد و متوجه اين موضوع مي شود. از او مي خواهد كه آن يكي شير آب را باز كند. آن يكي پيچ را مي پيچاند. اما از وضو گرفتن پشيمان مي شود و فقط دست هايش را مي شويد.
تا جلوي در كانكس مي آيد براي خداحافظي از پدر سمانه. او همان طور نشسته روي تخت فلزي و به روبه رو خيره شده است. رويش را برمي گرداند سمت او. با لبخندي جواب خداحافظي او را مي دهد. لبخندي مهربان كه پشت نگاه نافذ و بدن تنومندش از ياد آينه ها رفته است.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه