آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۹۱۳
۰۷:۳۱

۱۳۸۸/۰۱/۲۹

حاج يدالله چاووشي (پدر معظم شهيدان؛ «نعمت الله» و «عزيزالله»)




به خدا مي سپارمت
از توي حياط قديمي كه رد مي شوي، ايواني جلو هر اتاق قرار دارد. ما را به اتاق پذيرايي بزرگي مي برند كه به سبك قديم كرسي در آن گذاشته اند.
حاج آقا مشغول نماز است. سلام را كه مي گويد، بعد از خوش آمدگويي صميمانه، شروع مي كند به بيان خاطرات. او هفتادوسه سال قبل در نجف آباد به دنيا آمده است. پدرش اسدالله و مادرش خديجه با كشاورزي، چوپاني و گله داري امورات خود را مي گذراندند. گاهي هم خديجه كرباس مي بافت.
«يدالله» از همان كودكي به چوپاني پرداخت. او اولين فرزند «اسدالله» بود و بخشي از بار سنگين امرار معاش خانواده هشت نفره شان را تقبل مي كرد. بعدها اندك اندك صاحب گوسفنداني شد كه آنها را به «فريدون سفلي» مي برد. ماهي يك بار به خانه برمي گشت. هجده ساله كه شد، با صد توماني كه جمع كرده بود، سربازي اش را خريد. عمو «نعمت الله» كه چوپاني آبرومند بود و يك دختر داشت، خيلي زود دار فاني را وداع گفت. پدر كه به برادرزاده اش «عزت» علاقه خاصي داشت، از يدالله خواست تا در آينده با دختر او ازدواج كند. «عزت» تنها فرزند عمو بود و سه سال بيشتر نداشت كه پدر را از دست داد. مادرش «خديجه» با قالي بافي زندگي خود و دخترش را اداره مي كرد. پدر چنان براي زن و فرزند برادر مرحومش دل مي سوزاند كه گاه وقتي صحبت از آنها به ميان مي آمد، اخم هايش تو هم مي رفت و اشك در چشم هايش جمع مي شد.
ـ يدالله، اگر دختر عمويت را نگيري، حلالت نمي كنم.
عزت با مادرش در اتاقي، آن سوي حياط زندگي مي كردند.
يدالله به روزهاي خواستگاري مي انديشد، به ايام خوب جواني.
ـ با مادرم از اين سوي حياط، رفتيم آن سوي حياط، براي خواستگاري. موافقت زن عمو را بي هيچ حرف و حديثي گرفتيم. عزت چهارده ساله بود و من بيست ودوساله. نيم دانگ از خانه قديمي و نيم ربع مزرعه در علي آباد را هم به عنوان مهريه پشت قباله حاج خانم انداختيم. جشن مختصري گرفتيم و دختر عمو را به اين سوي حياط آورديم!
«يدالله» عروسش را كه به خانه آورد، با او نشست به گفت وگو. با آن كه دختر عمويش بود و با آن كه در يك خانه زندگي مي كردند، هرگز كنارش ننشسته بود. گفت: «من همه تلاشم را مي كنم كه تو زندگي خوبي داشته باشي.»
«عزت» از شرم سر فرو افكند و نگاه از نگاه همسرش برگرفت.
ـ من توقع زيادي ندارم.
گفت كه مي داند ولي آرزو دارد بهترين ها را براي او و فرزندانشان در آينده بسازد. اما فقط يك توقع دارد.
ـ اين كه مال حرام وارد زندگيمان نشود. تو هم بايد مواظب باشي. در آينده اگر قرار باشد پول يا وسيله حرام وارد زندگي ما بشود، نمي توانيم بچه هاي خوبي تحويل جامعه بدهيم.
عزت سر تكان داد و يدالله قامت بست براي نماز شكر.
دو سال بعد اولين فرزندشان به دنيا آمد و «يدالله» به خواسته پدر و همسرش و به ياد عموي مرحومش او را «نعمت الله» ناميد. نوزاد همچون جان شيرين براي عزت عزيز بود و ياد پدر را در ذهنش زنده مي كرد.
پس از او زهرا به دنيا آمد و پس از او «عزيزالله» بود كه چراغ خانه شد و عصمت كه آخرين فرزند خانواده بود نيز.
«يدالله» اغلب ماههاي سال را در ييلاق ـ قشلاق بود. آن روز الاغ او گم شد. هر چه گشت، اثري از آن نبود. هوا گرگ و ميش شده بود كه دورتر از گله، سياهي تنه حيواني را ديد. گامي به پيش نهاد. جلوتر كه رفت، تنه گرگ را شناخت و نگاه براق و خيره اش، تن «يدالله» را لرزاند. شروع كرد به فرياد زدن. آن سوتر سگ گله، عقب گوسفندان، به طرف آبادي مي رفت. با صداي فرياد او دويد طرف تپه. گرگ كه آرام آرام به طرف يدالله مي آمد، با ديدن سگ درشت گله، پا به فرار گذاشت. گرگ هراسناك به طرف گله ديگري رفت و وحشيانه به جان بزها افتاد. يكي را دريد و گيج و حيران گريخت. بز گله، فداي «يدالله» شده بود.
او با همه دشواري ها مي جنگيد و اخم به ابرو نمي آورد. ماهي يك بار به خانه برمي گشت و هر آن چه را به دست آورده بود، به عزت مي سپرد تا خرج فرزندانشان كند. نعمت الله از كودكي با پدربزرگش «اسدالله» به زراعت مي رفت. گاه هم با «يدالله» به ييلاق ـ قشلاق مي رفت و در دامداري به او كمك مي كرد. آن قدر مستقل بود كه پدر از وقتي كه كودكي بيش نبود، خانه و مادربزرگ و مادر و خواهر و برادر را به او مي سپرد و به مناطق ديگر مي رفت. مي دانست در نبودش، با وجود «نعمت» هيچ خللي به زندگي وارد نخواهد شد. او بسيار خوش خلق و خنده رو بود. وقتي بود، غم از خانه پر مي كشيد. مي گفت و مي خنديد و همه را مي خنداند.
بعدها در صافكاري اتومبيل حاج «اسدالله» مشغول به كار شد و در مدت كوتاهي، چم و خم كار را آموخت. يدالله در اين باره مي گويد: «تا سال 1360 در صافكاري كار مي كرد. يك سال دامداري كرد. همزمان به شكل داوطلبانه به جبهه رفت. به خاطر مهارتي كه در تعمير و صافكاري ماشين به دست آورده بود، او را در واحد موتوري لشكر نجف اشرف به كار گرفتند. البته طوري بود كه هر كاري از دستش بر مي آمد، انجام مي داد. موقع انتقال نيرو و مهمات به خط يا وقتي مي خواستند اسرا، مجروحان و شهدا را به عقب برگردانند، براي كمك مي رفت.»
بار آخر كه آمده بود، از ازدواج و تشكيل خانواده حرف مي زد.
ـ اين بار كه برگشتم، برويم خواستگاري.
پدر مي خنديد. حيرتش از اين بود كه تا كنون پسرش اين گونه نبود و به يك باره از ازدواج مي گويد. خنديد.
ـ حتماً.
او به جبهه رفت و پدر و مادر چشم انتظار بازگشت او بودند.
«نعمت الله» از جان و دل مي كوشيد و هر آن چه در توان داشت، خالصانه به كار مي برد تا وجودش در جبهه مفيد باشد. اما باز هم تمايل داشت جزو نيروي پياده در خط مقدم باشد. هربار به فرمانده گفته بود و «احمد كاظمي» نمي پذيرفت.
ـ وجود شما در واحد موتوري براي ما غنيمت است. نيروهاي رزمنده هستند. شما بفرماييد.
اخم هايش تو هم مي رفت. از اين كه نمي توانست اسلحه به دست بگيرد و بجنگد، حس خوبي نداشت. نزد پسر عموي پدر رفت كه فرمانده گردان بود.
ـ اجازه نمي دهند بروم جلو. الان مي دانم كه اگر تو خط باشم، مفيدتر خواهد بود.
پسر عمو دست رو شانه اش زد.
ـ بيا با گردان ما برويم.
پيش از آن «نعمت الله» با خودرو افتاده بود ته دره. خودرو مچاله شده بود، اما او بي هيچ آسيبي از آن جا نجات پيدا كرده بود. گفت: «ديدي كه تا خدا نخواهد، برگ از درخت نمي افتد.»
پسرعمو خنديد.
ـ بله. توكل به خدا.
يدالله، پسرش را توي تابوت مي ديد. سر و رويش خون آلود بود. از بالا او را نگاه مي كرد و وحشت، درونش را مي خليد. از خواب كه بيدار شد، ساعت دوازده شب بود. دلشوره اي عميق به جانش افتاد. روزها بود كه از پسر خبر نداشت. فكر كرد برود منطقه و از او سراغي بگيرد. پلك بر هم گذاشت و سعي كرد بخوابد. پلك هايش كه سنگين شد، صورت غرق در خون «نعمت» قاب ذهنش شد. او را توي تابوت گذاشته بودند و گويي در خوابي عميق به سر مي برد. بيدار شد و تا سحر خواب به چشمانش نيامد. وضو گرفت و ايستاد به نماز.
«نعمت» با نيروهاي گردان عملياتي جلو مي رفت. انفجارهاي پي در پي بود كه نيروها را درو مي كرد و يكي پس از ديگري به شهادت مي رساند. انفجار پاياني كه رخ داد، تركش آن، دست پسر عمو را با خود برد و نعمت پر كشيد. او در عمليات والفجر2 تيرماه سال 1362 در پيرانشهر به شهادت رسيد.
«يدالله» آمد خانه. عزت در خانه نبود. گفتند كه رفته خانه مادربزرگ. رفته بود خانه مادر يدالله. شوهر خواهرش آمد و خبرداد كه پسر عمو قطع عضو شده و در بيمارستان بستري است.
خوابي كه يدالله ديده بود، پيش چشمش جان گرفت.
ـ نعمت الله چطور است؟
پسرعمو كه نگاهش از بغض بسياري كه فرو خورده بود، سرخ و تبدار مي نمود، سر فرو افكند.
ـ شهيد شده.
يدالله هيچ نگفت. بعد از تشييع پيكر نعمت، عزيزالله عزم رفتن كرد. مادر گفته بود: «تو حالا كلاس اول نظري هستي. بمان درست را بخوان.»
ـ مي خواهم اسلحه بر زمين افتاده برادرم را بر دوش بگيرم.
خواهرانش گفتند: «نرو. پدر و مادر به تو احتياج دارند. بايد عصاي پيريشان باشي. اگر شهيد شوي، ديگر برادري نداريم.»
دست و دلش لرزيد. قدري انديشيد، اما ساكش را برداشت.
ـ پدر ومادرم، خدا را دارند. جبهه رفتن من هم به فرمان خداست.
مي دانست يدالله و عزت راضي نيستند؛ بي خداحافظي رفت. شب تماس گرفت و خبر داد كه در منطقه است.
دوستش هم آمد و خبر داد كه عزيز رفته جبهه.
ـ به من گفت به شما خبر بدهم.
او ماهها در منطقه ماند و عاقبت با شركت در عمليات حماسه آفرين كربلاي5 در پنجم بهمن ماه سال 1365 در شلمچه به شهادت رسيد.
يدالله حتي پس از شهادت بچه¬ها بارها عازم جبهه شد.
ـ آتش از هر سو مي باريد. حتي موشك هم نزديكمان خورد، اما مجروح نشدم. به ياد هر دو پسرم اشك مي ريختم و از خدا مي خواستم كه فرزندان ملت را حفظ كند تا بمانند و بجنگند.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه