آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۸۲
۰۹:۵۹

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج علي هاشم زاده (پدر معظم شهيدان؛ «غلامرضا» و «محمدعلي»)




نعمت هاي الهي
هفتاد سال قبل در نجف آباد به دنيا آمد. پدرش «غلامحسين» كارگر شهرداري بود و چهار پسر داشت. «علي» فرزند اول او بود. حقوق «غلامحسين» بسيار اندك بود. ماهي سي ريال حقوق مي گرفت كه بخشي از آن را بابت كرايه اتاق مي پرداخت. علي بزرگتر كه شد و در كارگاه سفيدكاري ظروف برنج و مس مشغول شد. روزي دو ريال مي گرفت و غروب آن را به مادر مي داد تا كمك خرج خانه باشد شبانه درس مي خواند و روزها در كارگاه كارگري مي كرد. بيست ساله بود كه به خواستگاري دختر عمويش فاطمه رفت. فاطمه كه تك دختر خانواده بود و دو برادر داشت. پدرش «حسن» در شركت نفت مسجد سليمان كار مي كرد و وضع مالي نسبتاً خوبي داشت. با اين حال «فاطمه» از كودكي كرباس بافي را آموخته بود و پابه پاي مادر كار مي كرد. «حاج حسن» فاطمه را بسيار دوست داشت.
فاطمه نزد خاله اش معصومه كه به اوستا خانم معروف بود، سواد آموخت. هركس به خواستگاري او مي آمد، «حاج حسن» نمي پذيرفت: اين دختر مال پسرعموش است.
فاطمه را به عقد علي درآوردند با مهريه پانصد تومان و پنج مثقال طلا. «علي» از پس انداز خود، خرج عروسي اش را تأمين كرد. اتاقي در خانه زني خيّر اجاره كرد و عروسش را به آن جا برد.
ـ صاحب خانه مان «فاطمه قاضي» بود. كرايه از ما نمي گرفت. مي دانست درآمد چنداني ندارم. خانه اش را همين طوري گذاشته بود در اختيار ما. پنج سال بچه دار نشديم و بعد خدا غلامرضا را به ما داد. بعد از او عزت، عصمت، عفت، محمدعلي و عليرضا به دنيا آمدند كه عليرضا و محمدعلي فوت كردند. سال 1347خدا پسري به ما داد كه به ياد پسر از دست رفته مان اسم او را «محمدعلي» گذاشتيم.
علي چند سال در كارگاه سفيدكاري مس و برنج كار كرد، ولي كسادي كار و درآمد اندك، آن چنان بود كه مخارج زندگي اش تأمين نمي شد. با كلي دوندگي در كارخانه ريسندگي نجف آباد استخدام شد. كار را ياد گرفت. روزي ده شاهي حقوق مي گرفت و با گشاده دستي همه آن را براي فرزندانش هزينه مي كرد و بچه ها پيش چشمان پدر، قد مي كشيدند. «حاج اسدالله مهديه» از خيرين به نام بود كه زمين هاي زيادي را خريد تا بين مستضعفين تقسيم كند و به صورت اقساطي پول آن را مي گرفت و با اين شيوه كمك كرد تا آنها را به نوعي صاحب خانه شوند. «علي» نيز قطعه اي زمين خريد و قسط آن را از مبالغ ناچيزي كه ته ماندة درآمدش مي ماند، پرداخت و آن را ساخت. از كارخانه ريسندگي بازنشسته شده بود. مدتي در منزل ماند و براي آنكه بيكار نماند مغازه خواروبار فروشي را نزديكي منزل تازه ساز كه در آن زندگي مي كردند، باز كرد.
غلامرضا چهارده سال از محمدعلي بزرگتر بود و الگوي او شده بود. دست برادر را مي گرفت و همه جا همراه خود مي برد. او را تشويق به تحصيل كرد تا پايان دوره راهنمايي درس خواند و در كارخانه كاشي سازي مشغول به كار شده بود. از اينكه پدر و پدربزرگ نتوانسته بودند براي خود مسكن تهيه كنند و اجاره نشين بودند، رنج مي كشيد. با پس اندازي كه از حقوق ماهيانه اش كنار گذاشته بود، زميني خريد تا در اولين فرصت آن را بسازد و «علي» كه تكاپو و تلاش او را براي زندگي مي ديد، خدا را شاكر بود.
غلامرضا ازدواج كرد و صاحب دو فرزند شد، به اسم احمد و حميدرضا. شروع كرد به ساختن زميني كه با مشقت تهيه كرده بود. درآمدش كفاف آن همه خرج و مخارج را نمي داد. با اين حال آن قدر قابل اعتماد و با ايمان بود كه دوستان و اقوام به او كمك مي كردند. از هركس مبلغي مي گرفت و با پولي كه خود داشت، بخشي از كار ساخت. خانه را پيش مي برد. با شروع جنگ داوطلبانه عازم جبهه شد. همسرش گاه گله مي كرد.
ـ نرو. بمان و ساخت خانه را تمام كن.
ـ نمي گويم كه ساختن خانه واجب نيست، ولي الان جنگ در وضعيتي نيست كه هركس بخواهد فقط به فكر خودش باشد.
دو سه ماهي مي رفت جبهه و وقتي برمي گشت، تا ساعتي كه بود، كار مي كرد. مي گفت: اين خانه بايد زودتر تمام شود و خيال مرا راحت كند.
آخرين روزهاي سال 1362 بود كه خبر شهادتش را براي خانواده آوردند او در عمليات خيبر در جزيزه مجنون هنگام پاتك نيروهاي بعثي به شهادت رسيد. همراه ساك و وصيتنامه¬اش را آوردند. علي وصيتنامه پسر را خواند: «پدر و مادر عزيزم، اينجا در جبهه به ياد شما هستم كه با ايمان بوديد. به شير حلال مادرم و رزق و روزي حلال پدرم، افتخار مي كنم پدر عزيزم را وكيل و وصي و قيم قرار مي دهم. از مال دنيا كه چيزي ندارم، به جز اين خانه و مقداري بدهكاري. تا زماني كه همسرم مي¬خواهد در اين خانه زندگي كند. اگر هم شوهر كرد نصف آن را به عنوان مهريه به همسرم و نصف ديگر را بين بچه ها تقسيم كنيد يا برايشان زمين بخريد كه بعدها بي مسكن نمانند.
فاطمه به خاطرات غلامرضا دلخوش بود و به فرزندان كوچكي كه از او به يادگار مانده بود. احمد را در آغوش مي گرفت و صورتش را تو سينه او پنهان مي كرد، مبادا نوه كوچكش اشك هاي او را ببيند و غم بي پدري بر چهره اش بنشيند. احمد و حميدرضا را مي بوييد.
ـ اين بچه ها بوي پدرشان را مي دهند، بوي غلامرضا را.
محمدعلي كه كلاس سوم نظري را مي گذراند، به جبهه رفت. گفته بود: آرزوي من شهادت است.
هربار كه از منطقه مي آمد، خاطراتي از هم سنگرانش تعريف مي كرد. بار آخر كه مي خواست برود، وصيتنامه اش را نوشت: «البته من كوچكتر از آن هستم كه بخواهم به شما امت قهرمان وصيت يا پيامي داشته باشم ولي از روي مسئوليتي كه دارم، توصيه مي كنم قدمي به عقب برنداريد و همچنان محكم و استوار در مقابل ضدانقلاب و گروهك هاي از خدا بي خبر بايستيد. از شما مي خواهم كه امام عزيزمان را تنها نگذاريد زيرا يكي از بهترين نعمت هايي است كه به ملت ايران عطا فرموده و ما بايد قدر اين نعمت الهي را بدانيم زيرا اگر اين نعمت به ما عطا نمي شد، معلوم نبود الان در چه منجلابي در حال دست و پا زدن بوديم.»
او روز ششم بهمن¬ماه 1365 در عمليات كربلاي5 به شهادت رسيد.
پيكر محمدرضا تشييع شد، اما همچنان از غلامرضا خبري نبود تا آنكه ده سال پس از شهادتش در سال 1373، از طرف بنياد شهيد تهران تماس گرفتند و به «حاج علي آقا» خبر دادند كه جسد مطهر«غلامرضا» توسط تفحص شهدا پيدا شده است. علي و فاطمه براي گرفتن بقاياي پيكر پسر، عازم سفر شدند.
تابوت غلامرضا سبك بود و در يك پارچه سفيد، بقاياي جسد غلامرضا را آورده بودند. دلش هواي كربلا كرد، يار علمدار رشيد سيدالشهداء، حضرت ابوالفضل¬العباس و بدن قطعه قطعه او.
راضي ام به رضاي خدا و اميدوارم خداوند اين دو قرباني را از من و حاج خانم بپذيرد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه