آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۷۱
۰۹:۴۳

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج علي دقيقي (پدر معظم شهيدان؛ «حميد»، «مجيد»، «مجتبي»)




ثابت و استوار، اما تنها
هفتاد و چهار سال قبل در كاشان به دنيا آمد. پدرش «عباس» رستوران بزرگ و پر درآمدي در منطقه «فرحزاد» داشت كه همه وقتش را به آن اختصاص داده بود. ماهي يكبار به خانه برمي گشت. همسر و فرزندانش را مي ديد و چند روز بعد، دوباره به تهران مي رفت. علي با مادر و دو خواهر مي ماندند و مادرش «كشور» مسئوليت فرزندان را به دوش مي كشيد.
ـ خانه مان در محله پشت مسجد آقابزرگ بود. در نبود پدر، دلتنگش مي شديم، اما مادر سعي مي كرد آن قدر محبت كند كه جاي خالي پدر را متوجه نشويم. به نظافت، تربيت، درس و مشقمان مي رسيد. آبروداري مي كرد كه كسي بهمان حرفي نزند.
علي از اول ابتدايي تا كلاس چهارم را در مدرسه معارفي خواند. به واسطه وجود پدر و مادر زحمتكش، در رفاه كامل درس مي خواند، اما دوستاني داشت كه روزها براي كمك به معاش خانواده، سركار مي رفتند و شبانه درس مي خواندند. شب ها مي نشستند زير نور چراغ موشي كه از سقف تيرچوبي اتاق، آويخته بود.
ـ با چند تا از دوستانم مي نشستيم زيركرسي خانه ما و مشغول درس خواندن مي شديم. من همان سر شب خوابم مي برد و مي رفتم زير لحاف كرسي. دوستانم هم يكي يكي چشمشان سنگين مي شد، ولي «مستوري» كه از دوستان صميمي ام بود، تا صبح درس مي خواند.
صبح كه از خواب بيدار مي شدند، با ديدن خستگي چشم هاي پف آلود «مستوري» و دوده اي كه از سوختن چراغ موشي بر صورتش نشسته بود، مي خنديدند و صداشان زير سقف اتاق مي پيچيد.
ـ از بين ما چند نفر، همان «مستوري» بود كه خوب درس مي خواند و عاقبت هم موفق شد دانشگاه قبول شود. ايشان در حال حاضر، در اصفهان دادستان است. من در همان دوره ابتدايي درس را رها كردم و رفتم دنبال كار. يك آقاي شيرازي بود كه خياطي اش، حرف نداشت. شدم شاگرد ايشان. با علاقه، كار را شروع كردم و زود ياد گرفتم.
علي به مرور زمان در دل استاد، جا باز كرد و دستمزدش بيشتر شد. «عباس» آن قدر پول مي آورد كه نيازي به دستمزد «علي» نبود و او پولهايش را پس انداز مي كرد. دو خواهرش ازدواج كردند و رفتند.
ارديبهشت ماه سال 1330 در امامزاده داوود سيل آمد و باعث ويراني خانه ها و مغازه هاي بسياري شد.
ـ صدها نفر جانشان را از دست دادند. مادرم براي پدرم نگران بود و مدام سراغ او را مي گرفت.
مي گفت: «چرا نيامد؟ نكند طوري شده باشد!»
اما باز به خودش دلداري مي داد كه «نه. رستوران او خيلي با امامزاده داوود فاصله دارد.»
يك روز صبح يكي از دوستان عباس به خانه آنها آمد. چيزي به «كشور» گفت كه او را در خود شكست و صداي هق هق گريه او، زير سقف خانه پيچيد. علي نشست رو به رويش.
ـ براي پدرم اتفاقي افتاده؟
كشور با چشمي پر اشك و قلبي پردرد، سر پسر را در آغوش فشرد.
ـ عزيز دلم، خانه خراب شديم. پدرت در سيل امامزاده داوود از بين رفته.
علي شانزده ساله بود كه داغ بي پدري بر قلبش نشست. مادر با قالي بافي مخارج زندگي را تأمين مي كرد.
ـ وقت سربازي ام كه رسيد، به خاطر تك پسر بودنم و اينكه سرپرست مادرم بودم، معاف شدم.
«علي» بيست ويك ساله بود كه مادر، دختر همسايه را برايش پسنديد، به منزل آقاي «صالحي» رفت و دخترش «كبري» را خواستگاري كرد و طي جشني ساده، عروسش را به خانه آورد.
ـ در سال 1336 «حسين» به دنيا آمد و دو سال بعد «فاطمه». سعيد، مسعود، مجيد، حميد و مجتبي هم به ترتيب به دنيا آمدند. من و همسرم از همان ابتدا با هم سازش نداشتيم تا اينكه «كبري» طلاق گرفت و رفت. مادرم هم از دنيا رفته بود. به تنهايي بچه ها را بزرگ كردم.
علي يك تنه به مغازه و بچه ها رسيدگي مي كرد. بزرگترين فرزند او سيزده ساله بود و كوچكترين آنها سه ماه بيشتر نداشت. علي اكثر شب ها غذاي آماده مي خريد و به خانه مي آورد. مجتباي سه ماهه و حميد يك ساله اش براي مادرشان بي تابي مي كردند. او با دو شيشه شيرخشك كه از سر شب آماده كرده بود، سعي مي كرد آن دو را آرام كند.
مغازه. در حال كار با حاج آقا زجاجي كه صاحب مغازه اش بود، درددل مي كرد و غم دل را سبك مي كرد. روزگار، بي رحمانه و سخت مي گذشت.
ـ فاطمه يازده سال بيشتر نداشت كه مادرش رفت. با اين حال سعي مي كرد به بهترين نحو از پس كارهاي خانه بربيايد. در هر فرصتي كه پيش مي آمد، به درس بچه ها مي رسيدم تا اينكه بعدها متوجه شدم حسين فعاليت مبارزاتي دارد.
چهار سال به پيروزي انقلاب مانده بود. حسين رفته بود قمصر. علي سرتاسر بازار را قدم زنان مي رفت و برمي گشت. نگران پسرش بود. او هفده سال بيشتر نداشت و هر غروب، سر موقع به مغازه مي آمد و همراه پدرش به خانه برمي گشت.
ـ ساعت از نُه شب گذشته بود كه حسين آمد. دويدم طرفش.
آن قدر اضطراب از دست دادن او را تحمل كرده بود كه فريادزنان، به طرف او رفت. سيلي اش كه تو صورت حسين خورد. قطره اشكي توي چشمش لرزيد.
ـ پسر الان وقت آمدن است؟
گونه حسين برافروخت. سر به زير انداخت. به مردهايي كه سر از مغازه ها و حجره ها بيرون آورده بودند و آن دو را تماشا مي كردند، نگاه كرد.
ـ پدر جان، اين سيلي را تو مغازه ات مي زدي، نه تو دهانه بازار.
«علي» كارتن بزرگي را كه در دست پسر بود، از دست او كشيد و روي زمين انداخت. توي آن را كاويد. عمامه سفيدي در آن بود و عبايي قهوه اي. حسين سر فرو افكنده بود و هيچ نگفت.
علي كمي بعد، متوجه شد كه پسرش در حوزه تحصيل مي كند. رفتار و جملات او را در ذهن مرور كرد. حسين هرگاه فرصتي مي يافت، برادرانش را هم نسبت به مسائل ديني آگاه مي كرد.
ـ حميد و مجيد خيلي علاقه داشتند با بچه هاي مذهبي باشند. من هر وقت حسين را همراه آنها مي ديدم، خيالم راحت بود.
پدر كارهاي خانه را به فاطمه و پسرانش را به حسين سپرده بود و زندگي روي بهتري به او نشان مي داد. هر صبح به مغازه مي رفت و غروب با دست پر به خانه برمي گشت. بعد از پيروزي انقلاب و با آغاز جنگ تحميلي، متوجه علاقه حسين براي رفتن به جبهه شد.
ـ همان وقت ها فهميدم كه بقيه پسرها هم يكي يكي به جبهه خواهند رفت. براي همه كارهاشان از حسين الگو مي گرفتند. بعد از حسين، حميد هم رضايتنامه آورد. كه من امضا كنم. آن موقع كلاس سوم دبيرستان بود. گفتم: پس درس هات چه مي شود؟
گفت: تو منطقه مي خوانم.
حرفي براي اعتراض نداشتم. پسرهام خيلي پخته تر از سنشان بودند. اول زمستان بود. در مغازه بودم كه مجتبي آمد. در چشم هاش نگراني و غم ديدم. زل زد به من. با سر اشاره كردم كه بيا تو. گفتم: بيرون سرد است. مريض مي شوي بابا.
رنگش مثل گچ ديوار بود. فهميدم كه طوري شده. پرسيدم: پسر چرا قيافه ات اين طور است؟
سرش را پايين انداخت و گفت: بابا، حميد شهيد شده.
علي آهسته به ديوار تكيه داد. تكيه گاهي مي خواست تا رنج فقدان پسر را تاب بياورد.
پشت به ديوار، سر خورد و نشست روي زمين. قطرات اشك آرام آرام صورتش را شست. به ياد كودكي پررنج و بي مادري بچه هايش كه مي افتاد، دلش آتش مي گرفت.
ـ حميد از اولين شهيدان كاشاني در جنگ تحميلي بود كه روز چهارم دي ماه سال 1359در فياضيه آبادان به شهادت رسيد. وقتي وسايلش را آوردند، وصيتنامه اش را خوانديم. نوشته بود: من توسط برادرم حسين انقلاب را شناختم و با مرجعيت امام خميني(ره) با راه انبياء آشنا شدم.
او را طبق وصيت خودش در «شيخان قم» به خاك سپردند. گويا قبل از آنكه به جبهه برود، وقتي همراه حسين به قم رفته بود، دستش شكسته بود و «حاج سيدجواد» شكسته بند معروف، او را مداوا كرده بود. او در وصيتنامه اش از پدر خواسته بود تا حق الزحمه پيرمرد را بپردازد.
ـ پدرجان از قول من از حاج سيدجواد معذرت بخواهيد كه بعد از آن به قم برنگشتم تا مزد ايشان را به موقع بپردازم. ايشان براي مداواي دستم، بر گردن من حق دارد.
حالا حسين و مجيد بودند كه هرازگاه به منطقه مي رفتند. چند ماهي مي ماندند و دوباره براي مرخصي برمي گشتند. مجتبي سال 1365 در رشته پزشكي دانشگاه تهران پذيرفته شد. علي از شوق، پر در آورده بود. او را در دانشگاه ثبت نام كردند. چند ماه بعد، خواست كه به جبهه برود. پدر به قد و بالاي او نگريست. پيشاني اش را بوسيد و او را بدرقه كرد. خبر زخمي شدنش را چند روز بعد شنيد. او را به تهران برده بودند. رفت به بيمارستان، براي عيادت او. حالش وخيم بود. عمل جراحي را همان روز انجام دادند و خطر رفع شد.
ـ هنوز زخم هاش كاملاً خوب نشده بود كه دوباره رفت جبهه. در عمليات كربلاي 5 شركت كرد و روز دهم اسفندماه سال 1365 در شلمچه به شهادت رسيد. پيكر جوان بيست ساله ام را از منطقه آوردند و همه محله كه نه، همه كاشان براي او عزاداري مي كردند. تو وصتينامه اش نوشته بود: «اي برادرم و اي خواهرم، هشدار به شما كه مبادا مرگ من كه آرزويم فدا شدن در راه خداست، شما را به ناسپاسي نسبت به خدا و انقلاب، وادار نمايد.» علي طبق وصيت پسر، عمل كرد. دلش خون بود، اما چهره را صبور و آرام مي نمود كه باعث شادي منافقين نباشد. مجتبي روز اول سال 1350 به دنيا آمده بودو بعد از رفتن مجيد، مدام حرف از جبهه و عازم شدن به منطقه مي زد. مجتباي شانزده ساله كه دردانه پدر بود و هنگام رفتن مادر، سه ماه بيشتر نداشت. علي براي او هم مادر بود و هم پدر.
گفته بود: «نميذارم بروي. تو چشم و چراغ خانه مني! دوري تو برايم قابل تحمل نيست.» اشك تو چشم هاش غلتيده بود و مجتبي سر پايين انداخته و دوباره كلام خود را تكرار كرده و سر آخر رضايتنامه اي آورده بود تا پدر امضا كند. به صورت او كه اصرار براي رفتن داشت، نگاه كرد. مي دانست كه براي ماندن، قرار ندارد. رضايت داد كه برود.
ـ بيستم فروردين ماه سال 1366 در عمليات كربلاي 8 – شلمچه- شهيد شده بود. برادران سپاه خبرش را آوردند. خدا را شكر مي كنم كه توانستم با نان حلال و يكه و تنها، چنين فرزنداني را تربيت كنم. حاج علي امروز به اين نتيجه رسيده كه اگرچه زندگي پررنجي را پشت سر گذاشته، اما بهترين سود، داشتن فرزند نيك است و او خود را سودمندترين انسان مي داند.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه