آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۶۹
۰۹:۴۰

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج محمد زارع توتستاني (پدر معظم شهيدان؛ «حسين» و «حسن»)




خداحافظي در عرفه
پنج سال به آغاز قرن معاصر مانده در محله عرب ها كاشان چشم به دنيا گشود. پدرش «علي اكبر» كشاورزي بود و بخشي از درآمدش را صرف رسيدگي به فقرا مي كرد. مادرش «صاحب» به تربيت چهار پسر و تك دخترش مي پرداخت. در منزل نان مي پخت. محمد از ده سالگي همراه پدر به صيفي كاري مي رفت. او يك سال از دوره سربازي اش را در دوران رضاخان سپري كرد، در زندان اوين. آن روز يكي از دكمه هاي فرنچ او باز بود. سرگرد نقدي كه از همه سربازان، سان مي ديد، با تغيّر به او نگاه كرد. اشاره اش به دكمه باز لباس بود.
ـ تو بازداشتي. بايد ستاد تا زندان اوين بدوي.
محمد يك فرسنگ و نيم را دويد و يك روز زنداني شد. او حقوق ارتش را كه ماهي هفت ريال و ده شاهي بود، پس انداز مي كرد. برگه پايان خدمتش را كه گرفت، خواست به پابوس امام رضا(ع) برود كه با مخالفت خانواده اش روبه رو شد. ماند و يك سال بعد با «شوكت» كه دختر همسايه بود، ازدواج كرد.خاطرات آن روزها را كه در ذهنش تداعي مي شود.
ـ در مراسم عروسي مان، چادرشب را پر از نقل و نبات كردند وقتي عروس، «بله» را گفت، نان سنگك خشخاشي با سبزي به مهمان ها داديم. من تو مجلس مي چرخيدم. طبقي تو دستم بود كه توي آن پر از نقل گشنيزي و لقمه هاي نان و سبزي بود كه به مهمان ها مي دادم.
«محمد» در زميني كه پدر به او داده بود، صيفي كاري مي كرد و «شوكت» قالي مي بافت. سال 38 «علي» اولين فرزند خانوادة زارع به دنيا آمد. پس از او بتول، كبري، حسين و حسن به جمع خانواده اضافه شدند. حسين بزرگتر كه شد، در كارخانه ريسندگي مشغول به كار شد و حسن و علي به پدر در كشت وكار، كمك مي كردند. سال 52 محمد و همسرش به سفر حج رفتند.
ـ بين راه، ده ريال از پولم را گم كردم. مرد عربي با دستار سبز بر سر نزديك من آمد. سر را بالا گرفته بودم تا او را كه رشيد و چهار شانه بود، ببينم. از احوالم پرسيد و گفتم كه پولم را گم كرده ام. بسته پولي به من داد. عقب عقب رفتم كه نگيرم. مرد با اصرار، پول را تو مشت من گذاشت. اسكناس ها را شمردم. پنجاه تومان بود.
علي، حسين و حسن بزرگ شده بودند و با هم به جلسات مي رفتند. اعلاميه ها حضرت امام و علماي ديگر را از دوستان خود مي گرفتند و تكثير مي كردند و تو خانه هاي مردم مي انداختند. محمد از حادثه دوم شهريور 57 مي گويد: آن روز در شلوغي و راهپيمايي مردمي، علي كه در شيراز بود، تصادف كرد و از دنيا رفت. آن قدر قلبم از اين حادثه درد آمده بود كه تا سالها طاقت ديدن عكس او را نداشتم. بعد از شروع جنگ، حسن كه چهارده سال بيشتر نداشت، داوطلبانه به جبهه رفت. هربار كه مي رفت، به مادر قول مي داد بار آخرش باشد و باز هم عهد مي شكست.
ـ جبهه مرا به طرف خود مي كشاند. نمي توانم در شهر بمانم.
او در عمليات مختلفي شركت كرد تا اينكه بيست وسوم بهمن 64 در عمليات والفجر 8 به شهادت رسيد. پيكرش را به روستاي «كنگان» بوشهر بردند و او مانند مولايش امام حسن(ع) غريبانه به خاك سپرده شد. در وصيتنامه اش نوشته بود: دو ماه روزه قضا دارم. يك ديگ بزرگ نذر كرده ام كه به هيئت مسلم بن عقيل بدهيد و پنج تومان به سيد سماور ساز كه زيرگذر كار مي كند، بدهيد.
مادر و پدر صبورانه داغ پسر را تحمل كردند و حسين كه در منطقه بود و از شهادت برادر خبر نداشت، نيامد. مادر دل آن را نداشت كه پسر را از شهادت برادرش مطلع كند. مي دانست كه شانه هاي او، تاب سنگيني مصيبت را ندارد.
حاج محمد از خوش لباسي و شيك پوشي حسين تعريف مي كند.
ـ وقتي جايي بود، بوي عطر و ادكلنش تو فضا مي پيچيد. خيلي مرتب و اتو كشيده بود. از كوچه كه رد مي شد، همه به تماشايش مي ايستادند، از بس كه خوش تيپ و خوش قد و قامت بود. من و حاج خانم دلتنگ او بوديم، اما نيامد تا خبرش را آورد. سه ماه بعد از شهادت حسن، او با همرزمانش رفته بود براي گرفتن درياچه نمك در فاو، گلوله اي به او اصابت كرده و باعث شهادتش شده بود. بدنش روي خاكريز مانده بود و آن شب وقتي بولدوزر به كار مي افتد، بدن او دو تكه مي شود. كمر به بالاي او را تشييع كردند و دو ماه بعد، پاره پاره بدنش را به كاشان آوردند و آن را در دارالسلام به خاك سپرديم.
محمد و همسرش هفت بار به سفر حج رفتند كه در سفر پاياني شان (سال 84) مادر شهيدان در روز عرفه بيمار شد و عيدقربان دارفاني را وداع گفت.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه