آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۶۸
۰۹:۳۸

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج فتح الله خيامي (پدر معظم شهيدان؛ «محمد» و «مهدي»)




خوشحال از هديه پسران
فتح الله خيامي هفتاد و شش سال قبل در كاشان به دنيا آمد. پدرش «اسدالله» روي زمين هاي ارباب «حاج عباس كوچي» كار مي كرد و مادرش «بتول» قالي، گليم و زيلو مي بافت. چهار ساله بود كه شناسنامه او را با برادر كوچكترش در يك روز گرفتند تا يكي شان از خدمت سربازي معاف شود. پدر او را به كارگاه «حاج غلامرضا زيلوچيان» در محله «گذر سرزيره» برد.
ـ خيلي كم سن بودم. به همين خاطر از زيركار در مي رفتم. از كارگاه بيرون مي آمدم. پدرم دوباره مرا برمي گرداند و باز فرار مي كردم تا اينكه برادرم را با من به كارگاه فرستاد. هر روز مي رفتيم و با هم برمي گشتيم. كم كم در كارم مهارت پيدا كردم. روزي يك تومان دستمزد مي گرفتم. تا هفده سالگي در همان كارگاه كار مي كردم.
يك شب شام را كه كدو با خوراك گوشت بود، خورديم. پدرم تكيه داد به پشتي و به مادرم گفت:
ـ خانم من امشب مي ميرم. نه كسي از من چيزي طلبكار است و نه من، ديني به گردن كسي دارم.
بتول وحشت زده نگاه به او كرد.
ـ چرا اين حرف ها را مي زني؟
مرد خنديد و آسوده پلك برهم گذاشت.
ـ مي خواهم بخوابم.
بتول و بچه ها حيران به همديگر نگاه كردند، اسدالله به خوابي عميق فرو رفت و صبح فردا ديگر از خواب بيدار نشد.
مادر براي نگهداري فرزندانش تمام روز كار مي كرد و با اين حال، قادر به اداره زندگي نبود. كارگاه زيلوبافي اي بود كه زنداني هاي تبعيدي در آن كار مي كردند و همين كارگاه، باعث كسادي زيلوبافي در كاشان شده بود. «شاطرحسين» كه از دوستان فتح الله بود، به فتح الله پيشنهاد كرد كه در نانوايي او مشغول به كار شود. او نپذيرفت و در همان زيلوبافي به كارش ادامه داد. هزينه هاي زندگي مادش ر را هم تأمين مي كرد. برادرش را به سربازي فرستاد تا با فرصتي كارگاه زيلوبافي را داير كند. مدتي بعد، مادرش به او پيشنهاد داد تا با فاطمه كه در چهارسالگي پدر و مادرش را از دست داده بود و خاله اش «نصرت خانم» او را بزرگ كرده بود ازدواج كند. چندبار به خواستگاري فاطمه رفتند تا خاله نصرت قبول كرد تا او را براي «فتح الله» نامزد كنند.
گفت وگو و قرارها گذاشته شد و «آقاعلي آقا» آن دو را به عقد هم درآورد. با مهريه هزار و پانصد تومان.
ـ دو ماه عقد كرده مانديم و با مراسم ساده اي «فاطمه» را به خانه ام آوردم. در خيابان «شاه عباس كبير» خانه اي اجاره كردم و زندگيمان را شروع كرديم. بچه اولمان سال 1337 به دنيا آمد و چند روز بعد مرد. محمد دو سال بعد متولد شد و پس از او اعظم، اكرم، مهدي و اشرف بودند.
فتح الله به ياد فرزند كوچكش مي افتد. آه مي كشد.
ـ اشرف چهار ساله بود كه موقع بازي تو حوض خانه افتاد و خفه شد.
فتح الله تا سال 49 در همان كارگاه زيلوبافي كار مي كرد و همسرش نخ ها را مي تابيد.
ـ هر عدل زيلو را پانصد تومان مي فروختم، كيلويي هشت تومان.
يك روز زني به كارگاه آمد. چهره اي مضطرب و نگراني داشت. تقاضاي پول كرد. خواست طلاهايش را گرو بگذارد. «فتح الله» نپذيرفت. هفتصد و پنجاه تومان از دوستش قرض گرفت و به زن جوان داد و او پسر يازده ساله اش را براي شاگردي به او سپرد. «حسن» چند روز براي او كار كرد و ديگر نيامد.
ـ بعدها فهميدم كه اين كار، نقشه اي براي گرفتن پول بوده. پولي را كه از دوستم گرفته بودم، به او برگرداندم و كارگاه را فروختم و مغازه را جمع كردم. «ولي الله سالم» شوهرخاله فاطمه مسئول كارخانه ريسندگي بود، پيشنهاد كار تو كارخانه را داد و من قبول كردم.
«فتح الله» خيلي زود به كارش را ياد گرفت. روزي پانزده تومان حقوق مي گرفت، بيش از ديگر كارگران. بعد از مدتي، مشتاق درس خواندن شد. چند نفر از كارگران جمع شدند و در سرداب كارخانه، كلاسي تشكيل دادند و معلمي از سپاه دانش آمده بود به آنها درس مي داد. «فتح الله» مدرك ششم ابتدايي را كه گرفت، حقوقش بالاتر رفت.
از خريدن تلويزيون امتناع مي كرد. براي بچه ها كتاب مي خريد و براي آنها داستان مي خواند تا به مطالعه علاقه پيدا كنند. محمد و مهدي را با خود به كارخانه مي برد. در جلسات و سخنراني هاي آيت الله يثربي و حاج آقا موسوي و آنها را با خود برد. محمد اعلاميه و عكس هاي امام خميني را از همكلاسي هايش مي گرفت و زير دولابچه زيرزمين مي گذاشت. با عده اي از جوان ها تو خيابان «شاه عباس كبير» راهپيمايي ها را سازماندهي مي كردند، هر دو پسر، پا به پاي پدر. درس مي خواند و در جلسات مذهبي و سياسي شركت مي كرد. دانشگاه قبول شد وقتي مدرك كارشناسي اش را گرفت، جنگ تحميلي آغاز شد. او براي تدريس به سنندج و مريوان رفت. مدتي در جبهه خدمت كرد. «مهدي» مدرك پايان دوره راهنمايي تحصيلي را كه گرفت، در جوشكاري مشغول به كار شد.
مادر اصرار داشت محمد ازدواج كند تا شايد پايبند شود و بماند. محمد ازدواج كرد، اما دل از جبهه نبريد. اين بار، همزمان با محمد، مهدي خواست به منطقه برود. گفته بودند: سن تو كم است. «مهدي» شناسنامه پسرعمويش را آورد كه دو سال از او بزرگتر بود. اين بار ثبت نام كرد و عازم سيستان شد. نگهباني مي داد. با اين حال راضي نبود.
ـ مال بيت المال را مي خورم، و روزي دو ساعت نگهباني مي دهم. اين كار من حرام است. مهدي از سيستان به مريوان اعزام شد و سي ام مهر سال 1362، در عمليات والفجر4 به شهادت رسيد. محمد براي مراسم ختم برادر آمد. اما خيلي كم حرف مي زد. وقتي كه بود، كمتر حرف مي زد و وقتي به منطقه مي رفت، كمتر به مرخصي مي آمد. صاحب فرزند شده بود، اما تاب ماندن در شهر را نداشت و اغلب در جبهه به سر مي برد.
او هم دربيست وپنجم دي ماه سال 1365 در شلمچه و در عمليات كربلاي 5 به شهادت رسيد.
ـ ما از دوري پسران خود شكايتي نداريم و خوشحاليم كه چنين جواناني را به اسلام تقديم كرده ايم.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه