آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۶۷
۰۹:۳۷

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج سيدتقي ثابت (پدر معظم شهيدان؛ «محمدخليل» و «علي»)




پسرانم نمردند تا شهيد شوند
هفتادوهشت سال قبل در «پشت گذر محتشم» از محله هاي كاشان به دنيا آمد. پدرش سيدحسن در محله محتشم كارگاه بزرگ قالي بافي داشت. وسايل و مواد اوليه براي قالي بافي را به زنان هنرمند كاشاني مي داد تا برايش ببافند.
مادر «سيدتقي» در منزل به شش فرزندش رسيدگي مي كرد و به آنها قرآن مي آموخت و نماز خواندن را نيز.
حشمت خانم هر روز ساعتي براي فرزندانش دعاهاي مفاتيح را مي خواند تا از حفظ شوند. قرآن و دعا را چنان با صوت خوش مي خواند كه صدا از كسي در نمي آمد. همه به آواي خوش او گوش فرا مي دادند و گاه با اشاره دست هايش تكرار مي كردند. سيدتقي در مدرسه سليمي تا كلاس ششم درس خواند. در كارگاه پدر كار هم مي كرد. هجده ساله بود كه عازم خدمت سربازي شد. مسئوليتش در طول دوران سربازي، دفترداري و رسيدگي به امور سربازان بود. مادر براي او كه فرزند پنجم خانواده بود، آرزوها در سر داشت. دختران بسياري را معرفي كرد تا آن كه «طاهره موسويان» را پسنديد كه فرزند كوچك «سيدعلي» بود. عروسي مختصري براي آن دو برگزار كردند. «طاهره» دل به سيدتقي سپرده بود و با كم و كاست زندگي او مي ساخت. خم به ابرو نمي آورد.
ـ ما صاحب چهار بچه شديم، فاطمه، محمد، علي و زهرا. مادرشان درست مانند مادر خودم زني مؤمن و نجيب بود كه به جلسات مذهبي و روضه و احكام خيلي اهميت مي داد. خانم ها را به منزل دعوت مي كرد. روحاني برايشان مسئله مي گفت و روضه مي خواند. بعد، «طاهره» اعلاميه هاي امام و عكس ايشان را به خانم ها مي داد. دوستان مبارز و فعالي داشت.
«طاهره» فرزندانش را كه كوچك بودند، در جلسات مي آورد. اگر معني جمله اي را متوجه نمي شدند، توضيح مي داد. علي و محمد كه بزرگ تر شدند، بيشتر به او كمك مي كردند، در تكثير و پخش اعلاميه ها.
سيدتقي آن روز را به ياد مي آورد كه حاج آقا «كريمي» كه روحاني و از دوستان او بود براي ناهار به خانه شان آمد. «طاهره» با حوصله آشپزي كرد. مثل هميشه بعد از ناهار، از سيد خواست تا از سرداب، هندوانه بياورد. او بلند شد و علي جلوتر دويد. توي حياط پايش سر خورد و با سر افتاد توي سرداب. سيد از صداي جيغ او وحشت زده سرك كشيد در سرداب. حاج آقا كريمي پابرهنه به حياط آمد. طاهره با رنگ پريده به علي نگاه مي كرد كه شياري از خون رو صورتش راه باز كرده بود و پلكش از هم باز نمي شد. سيدتقي او را روي دست ها بلند كرد. دل به بهبود يافتن او بسته بود، اما خودش هم باور نداشت. خدا را صدا مي زد و كمك مي خواست. هر پزشكي علي را معاينه مي كرد و زير پلكش را مي ديد، مي گفت: «نخاعش آسيب ديده. معلوم نيست به هوش بيايد. دعا كنيد.»
«طاهره» بي صدا مي گريست و اشك رو گونه هايش مي¬نشست. «سيدتقي» پلك بر هم گذاشت. به علي پنج ساله اش انديشيد كه بي آنكه بداند يا بخواهد، داشت طعمه مرگ مي شد.
ـ يا علي(ع) پسرم را شفا بده. شفايش را فقط از خودت مي خواهم. من به خاطر دوستي تو اسم اين بچه را علي گذاشتم. شفاي او را از خدا بخواه آقاجان.
تيم پزشكان مشورت كردند. تصميم گرفتند نخاع علي را جراحي كنند. اما به يكباره او چشم باز كرد. سيدتقي سر و روي او را كه پرستار، ساعتي پيش آن را پانسمان كرده بود، بوسيد و دست ها را رو به آسمان گرفت.
خدايا شكرت.
طاهره مدام او را مي بوييد و دست به سرش مي كشيد.
ـ اين پسر، نظركرده حضرت علي(ع) است.
انقلاب كه پيروز شد، علي سيزده ساله بود.
به عضويت سپاه پاسداران در آمد. دوره آموزش نظامي را در كاشان و اصفهان طي كرد. هر بار كه به خانه مي آمد، با آب و تاب از اتفاقاتي كه پشت سر گذاشته بود، تعريف مي كرد. مادر به قد و قامت او و محاسن تازه روييده اش نگاه مي كرد.
قربان قدت بروم. برايت زود است كه از الان رفته اي و استخدام سپاه شده اي!
مي خواست بگويد. نمي گفت. زبان به كام مي گرفت، مبادا غرور پسرش را زير پا بگذارد. به محض شروع جنگ، علي عازم جنوب شد. او در دهم مردادماه سال 1362 در منطقه حاج عمران و در عمليات والفجر 2 به شهادت رسيد.
در وصيتنامه اش نوشته بود: «پدرجان، اگر موجب ناراحتي شما شده ام، من را حلال كن. زيرا نمي خواهم عاق والدين شوم. اي مادرم، اگر بلند صحبت كردم يا شما را ناراحت كردم، خدا شاهد است كه ناراحت بودم و خجل. مي خواستم بيايم اعتراف كنم. اين كارها از روي ناداني بوده و به خدا قسم كه تو را بيشتر از همه دوست دارم، البته به غير از خدا. اميدوارم مرا حلال كني و اگر شهيد شدم گريه نكني و ناراحت نباشي.»
محمد كه از شانزده سالگي به سيستان و بلوچستان رفته بود، در آن جا پايگاه بسيج تشكيل داد. هم درس مي خواند و هم فعاليت مي كرد تا آن كه پايگاه را به تثبيت رساند و به «دلگان» كه دويست كيلومتر از شهر دور بود، رفت. در آن جا هم پايگاه بسيج تشكيل داد. او چهار سال در منطقه تلاش مي كرد. جوانان با ديدن او و تلاش و رفتارش، جذب بسيج مي شدند و داوطلبانه به جبهه مي رفتند. «محمدخليل» حتي حقوقش را صرف فقرا و خانواده هاي نيازمند مي كرد. او ديپلم گرفته بود و فرصت پرداختن به ادامه تحصيل را نداشت. شش روز از سال 1363 مي گذشت كه تصميم گرفت با عده اي از برادران پايگاه به خانواده شهدا سركشي كند. اشرار منطقه كه او را مانع راه خود مي ديدند، به سمت او شليك كردند و «محمدخليل» به تير جفاي ظالمان به خاك و خون غلتيد.
طاهره خبر را كه شنيد، سخت گريست. هر دو پسرش را از دست داده بود. حالا همه رزمنده ها پسر او بودند. كمك هاي مردمي را جمع مي كرد. مربا مي پخت، كنسرو لوبيا و تن ماهي مي خريد و با كاميون كمك هاي مردمي را به جبهه مي فرستاد. به فقرا و نيازمندان كمك مي كرد. انگار جاي محمدخليل را هم پر مي كرد. يك هفته قبل از مرگش خواب محمد و علي را ديد كه در امامزاده اي به ديدنش آمده اند و مي گويند: «مادر بيا. وقت رفتن است.»
سيدتقي به ياد او كه مي افتد، قلبش فشرده مي شود. مي گويد: «سال هفتادوسه بود. همسرم غذاي زيادي پخت و گفت: آن را براي چند خانواده فقير مي برم.»
رفت و ديگر برنگشت. او تصادف كرد. سيدتقي هفت سال بعد با «ربابه شيعه» كه زني پاك و مهربان بود، ازدواج كرد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه