آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۶۶۲
۰۹:۲۴

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج سيدمهدي صديقي (پدر معظم شهيدان؛ «سيدمحمدعلي»، «سيدابوالفضل» و «سيداكبر»)




از تبار حسين (ع)
او زاده اصفهان است. پدرش مردي متشرّع بود كه در دوره رضاخان پهلوي در دربار، تجارت تنباكو مي كرد. وي با مراجع تقليد قم رفت وآمد داشت و از آن رو كه تجارت دخانيات و تنباكو فقط از طريق اعضاء دربار انجام مي شد، «سيدعبدالكريم» به ناچار با دربار رابطه تجاري برقرار مي كرد. او چهار پسر و يك دختر داشت و خيلي زود همسرش را از دست داد و ناچار به ازدواج مجدد شد.
ـ من يازده ساله بودم كه مادرم از دنيا رفت. ايشان ازدواج كرد و از بخت بد وضعيت تجارتش وخيم شد و ورشكست شد، براي اينكه دولت اموالش را مصادره نكند، همه را به نام عموهايم سند زد. خودش براي كار و تجارت دائم از تهران به مشهد در سفر بود و برادرانش مدتي بعد، همه چيز را به فراموشي سپردند و هرگز نپذيرفتند كه سيدعبدالكريم اموالي داشته و به واسطه مشكلاتي كه داشته، به نام آنها سند زده است و من اون موقع در خانه عمويم كه با خاله ام ازدواج كرده بود، بودم. بابام و عمويم باجناق بودند.
عمو رفتار مناسبي با «سيدمهدي» نداشت. او را وا مي داشت تا طويله را تميز كند. به حيوانات علوفه بدهد و تنشان را نظافت كند. به محض آنكه اندكي تعلّل مي كرد، به جانش مي افتاد و او را به باد كتك مي گرفت. «سيدمهدي» كه به تحصيل علاقه وافري داشت، از آن محروم بود. او سماور و قوري حلبي مي ساخت و به شكل دوره گردي مي فروخت. مبلغي را پس انداز كرده بود. آن را به سرايدار مدرسه محل داد.
ـ كمكم كن مشهدي و اين را بده به يك پاسباني كه بيايد از عمو زهرچشم بگيرد. مانده ام بي سواد و من دلم مي خواهد تحصيل كنم.
مشهدي دستي رو سر او كشيد. دانست «سيدمهدي» بين آنها چه ها مي كشد.
ـ مي دانم. كمكت مي كنم پسرجان. زود برو كه كسي تو را با من نبيند.
«سيدمهدي» به خانه برگشت و روز بعد پاسباني جلو در آمد. آقا عمو را خواست.
ـ شما بايد بياييد كلانتري.
عمو خيره خيره او را نگاه كرد.
ـ چرا؟ مگر چه خبطي سر زده!؟
گفت كه شما يك برادرزاده داريد كه نمي گذاريد برود مدرسه.
عمو كه اوضاع را بر وفق مراد نمي د يد، جلو در تعهد داد كه فردا سيدمهدي را ثبت نام كند و همان كار را كرد.
مدير مدرسه «مرتضوي» بود كه ورد زبانش نام خدا و روايات ائمه بود. قرآن را خارج از ساعات درسي به شاگردان مي آموخت. مي دانست كه اگر مأموران رضاشاه بدانند، او را توبيخ خواهند كرد. «سيدمهدي» همچنان به دوره گردي و كمك به كارهاي خانه عمو مي پرداخت و ساعات پاياني شب را درس مي خواند. او بعدها به حوزه علميه رفت و ادامه تحصيل داد. آن روز مأمورها حمله كردند به حوزه. چند تا از طلبه ها را كت بسته بردند كلانتري.
ـ بايد برويد سربازي تا اين كارها يادتان برود.
«سيدمهدي» به رغم معافيت تحصيلي به اجبار دوره خدمت را گذراند. بيست وپنج ساله بود كه زن عمو براي او «صغري» را پسنديد.
ـ دختر همسايه است. پدر و مادرش را هم مي شناسيم. اين بهتر از هركسي ديگر مي تواند براي تو همسر خوبي باشد.
«سيدمهدي» پدر همسرش را مي شناخت، اما نمي دانست كه برادرزاده او نيز خواستگار دختر است و دختر هيچ علاقه اي به او ندارد.
اين اطلاعات را روز عقد به دست آورد.
ـ روز عقدمان دعوا شد. پسرعمو به اجبار قصد داشت حاج خانم را راضي به ازدواج كند و ايشان يك كلام ايستاده و گفته بودند من آقا سيدمهدي را مي خواهم.
«صغري» سه ماه در عقد «سيدمهدي» بود و حتي يك بار همديگر را نديدند. آن دو طي مراسم ساده اي زندگي مشترك را شروع كردند. «سيدكاظم» اولين فرزند آنها بود. سيدمهدي همچنان درس مي خواند. به كربلا، نجف و قم مي رفت. شاگرد بسياري از مجتهدين بود و بيشتر از محضر استاد ابوالحسن اصفهاني و حاج آقا بروجردي بهره مي برد. وقتي در كربلا بود، سر كلاس آيت الله سيستاني مي نشست. او به هر شهر كه مي رفت، برنامه اي براي سخنراني تدارك مي ديد. پرشور سخن مي گفت و مسجدي كه در آن بود، مملو از جمعيت مي شد. با حرف هايش شوري به پا مي كرد. حاضران با مشت هاي گره كرده شعار مي دادند و او از مجلسي كه بيرون مي رفت، از آن شهر نيز خارج مي شد، مي دانست كه گير ساواك خواهد افتاد. وقتي در مسجد بهبهاني اهواز سخنراني كرد، مأمورها آمدند توي مسجد. او را ديده بودند و انتظار پايان سخنراني را مي كشيدند. مردم با چاي و شيريني جلو مأمورها آمدند سيدمهدي آرام و بي صدا از بين مردم گذشت و گريخت. به شوش رفت. شب را كنار جوي آب خوابيد و سحر با صداي اذان از خواب پريد و سوار بر اتوبوس، راهي خانه شد. نامه هاي امام خميني را از نجف با خود مي آورد تكثير مي كرد. آنها را لابه لاي سماورها و قوري هايي كه همراه داشت، جاسازي مي كرد تا كسي مشكوك نشود. تو كوله پشتي اش مي گذاشت و از اين به اين شهر و آن شهر مي رفت. هرگاه متوجه مي شد كه مأمورها در پي او هستند، كوله پشتي را جا مي گذاشت و دست خالي راه مي افتاد.
ـ دو بار دستگير شدم، اما هرچه گفتند زيربار نمي رفتم. بازجويي مي كردند و وقتي چيزي عايدشان نمي شد، آزادم مي كردند.
شايد به واسطه همين آزادمردي ها بود كه فرزندانش «ابوالفضل»، «محمدعلي» و «اكبر» از او درس رادمردي آموخته بودند و بي هيچ هراسي به همان راهي مي رفتند كه او با ايمان كامل در آن گام نهاده بود. سيدابوالفضل دستگاه تكثير خريده بود. اعلاميه ها را تو منزل تكثير مي كرد و در كلاس هاي آموزش نهج البلاغه كه براي دوستانش برگزار كرده بود، بين آنها توزيع مي كرد. در مدرسه شعار جاويدشاه را كه مي دادند، او فرياد مي زد: مرگ بر شاه.
مدير مدرسه زده بود زير گوشش.
ـ بار آخرت باشد.
جاي انگشت هاي او سرخ و متورم رو گونه سيدابوالفضل مانده بود كه ديدنش جگر سيدمهدي و همسرش را به آتش مي كشيد.
ـ الهي دستش بشكند كه بچه ام را اين طور زده.
بعد از انقلاب و با شروع جنگ، «سيدمهدي» عازم جبهه شد تا در واحد تبليغات فعاليت كند. پسرانش نيز در منطقه بودند. سيدمحمدعلي عضو بسيج شده و داوطلبانه به منطقه رفته بود. «سيدابوالفضل» به عضويت رسمي سپاه در آمد و به جبهه جنوب رفت. با درايتي كه از خود نشان داد، به سرعت سمت فرماندهي گردان را از آن خود كرد.
سيدمهدي از جبهه جنوب به غرب مي رفت و سخنراني مي كرد. نفوذ كلامش بر رزمنده ها بسيار اثرگذار بود.
ـ خالصانه بجنگيد. بكشيد تا كشته نشويد. اگر شهيد شويد، بهتر است تا اين كه به اسارت اهريمن درآييد.
او در جزيره مجنون مجروح شد و مدتي در بيمارستان بستري بود.
ـ حاج خانم پيراهن خوني من را تا چند سال پيش نگه داشته بود. آن وقت ها سرپرستي چندين خانواده بي سرپرست را به عهده داشتم. همسرم خواب ديده بود كه دو ديگ غذا روي اجاق است. كسي مي خواهد كاه در اجاق بريزد. يكي گفته بود: زير اينها هنوز گندم هست. نبايد بسوزند.
همسرم تعبير اين خواب را جويا شدند و دانستند كه تعبيرش بچه هاي يتيمي است كه هنوز به من احتياج دارند و خدا نخواسته كه من به شهادت برسم.
«سيدمهدي» درباره اولين پسر شهيدش مي گويد: «اسلحه شناسي درس مي داد. كوهنوردي مي رفت. يك لحظه ساكن و راكد نبود. مدام در تلاش و تكاپو بود. او ابتدا به زاهدان رفت. آن جا در درگيري با اشرار، مجروح شد. هنوز بهبود نيافته بود كه به جبهه جنوب رفت. مادرش مي گفت: قبل از رفتنش، دورش گشتم. ناراحت شد. تنه اش را به ديوار چسباند تا من نتونم دورش بگردم! بعد با آب حوض وضو گرفت. نماز خواند و رفت. پسرم علي محمد خبر برادرش را براي ما آورد. گفت كه شهادت برادرش را در آبادان ديده است. اما نگفت كه دست او قطع شده. ما بعدها فهميديم. ابوالفضل بيست وهشتم ارديبهشت ماه سال 1360 در محور آبادان شهيد شد. موقع تشييع او عده زيادي از بچه هاي بي سرپرست آمده بودند. تازه فهميديم كه ابوالفضل با حقوقش، سرپرستي سي كودك يتيم را بر عهده گرفته بوده است.
مدير مدرسه كه به خاطر شعار «مرگ بر شاه» زير گوش او زده بود، در مراسم شركت كرد و از روح او حلاليت طلبيد. او با بي قراري بر سر و صورت خود مي زد و سيدابوالفضل را صدا مي زد. پس از او سيدمحمدعلي كه يك پسر دوساله و دختر دو ماهه داشت، مي خواست عازم جبهه شود. صغري ايستاد مقابل او.
ـ تو نرو. بمان عزيز مادر. زن داري. بچه هات پدر مي خواهند.
بغضش شكست و گريست. محمدعلي كه او را از كودكي در خانه «كريم» صدا مي زدند، سر بر شانه مادر گذاشت. شانه هايش لرزيد.
ـ باشد. مي روم و زود برمي گردم.
از مادر جدا شد. در گفتن «زود برمي گردم» ترديد داشت و مادر اين را از آهنگ كلامش دانست. رفتنش را و پر كشيدنش را به چشم مي ديد. در خواب ديده بود كه كسي ظرفي نبات به او داد. لابد اين هديه، همان پسرش بود كه شهيد مي شد و كفن پيچ شده نزد او برمي گشت. وقت رفتن «محمدعلي» او را از زير قرآن رد كرد و آب پشت سرش ريخت. حال آن كه مي دانست او ديگر بر نخواهد گشت. محمدعلي در عمليات فتح المبين شركت كرد و دوم فروردين ماه سال 1361 در عين خوش به شهادت رسيد. «سيداكبر» بيست ودو ساله بود و از مدتها قبل در جبهه جنوب مي جنگيد. او با لبان تشنه در عمليات رمضان حضور يافت و بيست وسوم تيرماه سال 1361 در شلمچه مفقودالاثر شد.
«سيدمهدي» هنوز در حال آموختن است. كتاب مي خواند و معتقد است آن زمان كه دار فاني را وداع گويد، موقع فراغت او از آموختن است. او اكنون هم درس مي دهد و هم خود درس مي خواند. هر آنچه بتواند و در استطاعتش باشد، براي كار خير انجام مي دهد. او چندي قبل خانه اش را فروخت و مسجد محله را ساخت.
«رهنان» جايي است كه او در آن زندگي مي كند. مي گويد: «اين آبادي، قبل از انقلاب آب و برق نداشت. من براي آباداني اين جا خيلي زحمت كشيدم. هر كاري از دستم برمي آمد، انجام دادم. اكنون، آب و برق و تلفن و همه امكانات را دارد.»

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه