آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۹۶۲۲۹
۱۲:۳۵

۱۳۸۷/۱۲/۱۲

قربانعلي شهبازي (پدر شهيدان كاظم و عليرضا شهبازي)




دو شمع، دو شهيد
ياد روزهاي كودك ياش كه م يافتد تا مغز استخوانش تير مي كشد. همه اش كارگري، بي خوابي، سرما، گرسنگي، بي پدري.
پدرش كه فوت كرد او دوساله بود. مادرش با كار كردن خانه ي اين و آن خرجشان را درمي آورد. خود او هم كه كمي بزرگتر شده بود، براي هر كاري رفته بود؛ بار زدن آجر به كاميون، عملگي. فصل درو كه مي شد، مي رفت سر زمين ؛ منتظر مي ماند تا بار گندم ها را ببرند. آن وقت كارگر ارباب، هرچه روي زمين مانده بود كاسه كاسه مي كرد و مي داد به او. خيلي هاي ديگر هم مثل او بودند.
پانزده سالش كه شده بود، يك روز چندتا از اهالي آمده بودند ازش خواسته بودند مسجدبان شود.
درشت هيكل بود، خوب هم مي شناختندش؛ وظيفه اش اين بود كه شب ها توروستا پاسباني بدهد.
وقت سربازي اش كه شد، مادر پول داد به كدخدا تا برود سربازي اش را بخرد. او هم به شهرباني گفته بود كه « بچه كه بوده، تنگي نفس داشته » .
دروغ هم نگفته بود.
بيست وچهار سالش كه مي شود، مادر يكي از دخترهاي محل را برايش مي گيرد.عروس پنج سال از او كوچكتر است و برايش چهار فرزند مي آورد؛ مرضيه، كاظم، عليرضا و مريم. همسر قربانعلي زني ساده و صبور است، اما روزهاي سخت قربانعلي هنوز تمام نشده. همه ي فرقي كه كرده؛ پسرها شده اند رفيق روزهاي رنج هاي پدر. با هم خشت مي زنند، با هم مي روند كارگري، با هم شب پاسباني مي د هند، با هم همان جا تو مسجد مي خوابند. براي كارگر فصلي؛ گاهي انگورچيني بود، گاهي خشت چيني. گاهي هم دانه دانه آجرها را بار كاميون مي كردند. آخرش هم با او فله اي حقوقش را حساب مي كردند.
بين كاظم و عليرضا شش سال فاصله بود. كاظم سال 1343 به دنيا آمده بود و عليرضا سال 1349 . هيچ كدامشان نتوانسته بودند بيشتر از پنجم ابتدايي بخوانند؛ قلعه هاشم خان مدرسه ي راهنمايي نداشت. پدر هم دست تنها بود؛ بايد مي ماندند و خرج خانه را درمي آوردند.
روزهاي انقلاب عليرضا كوچك بود و كاظم چهارده ساله. قربانعلي بچه ها را برمي داشت و مي برد تظاهرات. آيت الله موسوي شالي، مردم را جمع مي كرد براي راه پيمايي. اهالي هم كفن مي پوشيدند و مي رفتند. بارها با مأموران درگير شده بودند. يك بار هم افتاده بودند تو محاصره. كار خدا بود كه از آن مخمصه خلاص شده بودند.
روز عاشورا است. تعزيه خوان ها تو ميدان جمع شده اند. هر كدامشان لباس هايشان را پوشيده، منتظرند قربانعلي اسب حضرت علي اكبر را بياورد. قربانعلي اسب را مي آورد و صداي گريه ي جمعيت بالا مي رود. دوري مي زند و جايي دهانه اش را بند مي كند. زن هاي بچه به بغل يكي يكي مي آيند جلو و
بچه هايشان را مي دهند به قربانعلي كه نزديك سر اسب بچرخاند. اولين بچه را كه مي برد سمت اسب، ديگر صداي گريه ي جمعيت اوج مي گيرد. يكي يكي بچه ها را مي برد تا نزديك اسب و برمي گرداند. اشك خودش هم روان شده است و زير لب براي دانه دانه ي بچه ها دعا مي كند.
جنگ شروع مي شود و كاظم مي گويد: «مي خواهم بروم جبهه ».
هرچه پدر مي گويد: «دست تنهايم، نرو ».
زير بار نمي رود.
همه اش هفده سالت است.
راضي نمي شود.
آن قدر با پدر حرف مي زند تا عاقبت راضي اش مي كند، مادر هم چاره اي ندارد. مي گويد: «باشد، برو ».
كاظم مي رود جبهه و كمي بعد مي آيد مرخصي. مي بينند دستش باندپيچي است. اولش نمي گويد، بعد مي فهمند تو عمليات محرم، تو خرمشهر، تركش خورده به دستش.
بعدازظهر است و يكي از روزهاي بلند تابستان. مادر نشسته پاي تنور، نان مي پزد. بوي نان تازه همه ي حياط را برداشته. حواسش مي رود پي كبوتر و نقاره. دلش براي ديدن گنبد طلاي آقا ضعف مي رود. يك قطره اشك مي نشيند تو نگاهش و پايين نيامده، دستش را بالا مي كند به آسمان.
يا علي بن موسي الرضا!
همان جا نشسته تو حياط كه كاظم مي آيد.
مادر ساكت را ببند، بايد برويم مشهد.
ماه رمضان؟
ده روز مي مانيم كه روزه هايمان را هم بگيريم.
دل مادر پر از اشتياق مي شود و تو دلش قربان صدقه ي پسرش مي رود. دوباره دست ها را رو به آسمان بلند مي كند.
خدايا ممنونتم.
مادر تند تند ساك لباس ها را جمع مي كند و زود راه مي افتند. تا نرسد و گنبد طلا را نبيند، باورش نمي شود كه آمده باشد مشهد. چشمش كه مي افتد به پرچمي كه بالاي گنبد تاب مي خورد، دلش آرام مي شود. اما مثل بچه اي كه گم شده و حالا مادرش را پيدا كرده، بغضش تو دامن مادر مي شكند. كاظم هم ايستاده يك گوشه، فقط نگاه مي كند؛ با دستي كه از درد تير مي كشد.
دو روز نشده، كاظم مي گويد: «بايد برگرديم ». هرچه مادر اصرار مي كند، كاظم چيزي نمي گويد. عاقبت مادر از زير زبانش مي كشد كه آقايي آمد به خوابم. دستي به بازويم كشيد و گفت دستت خوب شده، برگرد جبهه».
برگشتند قلعه هاشم خان. مادر را گذاشت خانه و خودش رفت جبهه. باز پدر گفت «بمان، من دست تنهايم! بمان و به من كمك كن».
تا جنگ تمام نشود، نمي توانم در خانه بمانم.
به مرضيه هم سپرد كه اگر برنگشتم، سه روزي كه رفتم مشهد و برگشتم، روزه هايم را برايم قضا كن ». هفت ماه بعد، دوباره آمد زخمي. اين بار تو عين خوش تركش خورده بود به شكمش.
تا زخم هايش خوب شود، دو ماهي طول كشيد. ديگر شده بود سال 1361.
مادر نشسته پاي تنور و نان مي پزد. نمي داند چرا امروز مرضيه و مريم مدام دور او تاب مي خورند. بي دليل مي آيند تو حياط، چرخي مي زنند و مي روند. انگار دل آن ها هم مثل دل مادر آشوب است. تازه پانزده روز است كه كاظم رفته است، اما نمي داند چرا اين قدر دلش براي او تنگ شده.
كارش تو حياط تمام م يشود. م يآيد تو اتاق و هر كار مي كند، نمي تواند خودش را با چيزي سرگرم كند. قربانعلي هم آمده خانه. او هم امروز يك جور ديگر است.
زنگ در مي خورد و دل همه، مثل تنگي از سر تاقچه مي افتد رو قالي.
عليرضا نشسته گوشه اي و بقيه نگاهشان روي اوست.
مادر مي پرسد: « نگفتند كجا شهيد شده؟ »
چرا.تو عين خوش. تركش خورده بوده به سر و كتفش.
پدر منتظر است تا او وصيت نامه ي كاظم را بخواند. زل زده به او و چشمش شده پر از اشك. صداي عليرضا با صداي كاظم تو ذهن قربانعلي آميخته مي شود و انگار مي بيند كه پسرش نشسته روبه رويش وبا او حرف مي زند.
دنيا محل جدايي هاست. دنيا جويي بوده و هست، هميشه هم خواهد بود... هجرتي در پيش است، خدا كند به سوي معبود يكتاي توانا باشد. از خدا مي خواهم در اين لحظه فكري غير ازفكر خودش و ذكري جز ذكر خودش بر زبانم جاري نسازد و آني مرا به خودم وا نگذارد... پدر و مادر عزيزم، بعد از شهادت من گريه نكنيد و صبور باشيد؛ چون خودم خواستم جانم را در راه خداي يكتا فداي اسلام و قرآن كنم... ما مثل حسين وارد جنگ شده ايم، بايد مثل حسين به شهادت برسيم...
پدر همان طور زل زده، عليرضا را نگاه مي كند.
چندتا از همسايه ها آمده اند براي احوا لپرسي. ياد كاظم كه مي اندازندش، خيلي زود نگاهش تر مي شود. نمي اشك را با هم هي دستش مي گيرد. ذهنش پر مي شود از خنده هاي كاظم؛ دلش قنج مي رود. دستي روي پاي همسايه اي كه براي ديدنش آمده مي زند و با او شوخي مي كند. او هم مي خندد و شوخي او را با شوخي ديگري جواب مي دهد.
اهالي به اين اخلاقش خو گرفته اند، اصلاً او را با همين چيزهايش دوست دارند؛ تو شوخي، يكي مي شنود و دوتا مي گويد. شوخي هايش نمكين است؛ به كسي برنمي خورد.
چهار سال از شهادت كاظم گذشته، سال 1365 است. عليرضا چهارده سالش شده. نشسته، رو ديوار اتاق نقاشي مي كشد. مادر مي آيد و مي بيند و اخم مي كند.
عليرضا ريز مي شود تو صورت مادر.
يك روز مي آد كه اين نوشته ها به دردت مي خوره. هر كس هم بخواد نمي گذاريد پاكش كنه. آن روزها ديگر من نيستم و شما حسرت اين روزها را مي خوريد.
مادر مبهوت فقط نگاهش مي كند.
بيشتر اوقات، با پدر مي رود و با پدر مي آيد. گاهي كه بيكار مي شود، نقاشي مي كشد؛ هلي كوپترها و جت هاي جنگي، هلي كوپترهايي كه با آن شهيد جابه جا مي كنند. گاهي هم خواهرها مي بينند نشسته تندتند چيز مي نويسد.
يك روز قربانعلي برمي گردد خانه و عليرضا برنمي گردد.اهل خانه مي افتند به تقلا. آخر سر خبردار مي شوند عليرضا شناسنامه اش را برداشته، رفته جبهه. ترسيده بود به خاطر سن كمش، پدر نگذارد برود؛ بي خبر رفته بود.
رفته بود غرب. سه ماه آ نجا مانده بود و بعد رفته بود جنوب. تو هم هي مدتي كه تو جبهه بود، يك بار هم زخمي نشده بود. آمد مرخصي و چند وقتي ماند. دوباره كه مي خواست برود نزديك عمليات كربلاي 5 بود. قربانعلي و بقيه نمي دانستندعمليات است، فقط مي ديدند عليرضا بي تاب رفتن است. مدام تو خانه راه مي رفت و مي گفت: «مرا حلال كنيد، از همه هم حلاليت بگيريد »
اين راضي اش نكرده بود؛ راه افتاده بود از خاله و دايي و عمه و عمو، از همه حلاليت گرفته بود. خواهرها كه پاپي اش شده بودند كه چرا اين كار را مي كند؟ گفته بود: «بعد از اين مرخصي، جنازه ام به دستتان مي رسد »
مادر كه تو دلش خالي شده بود؛ نكند راست بگويد، جلويش را گرفته بود.
نرو عليرضا جان!
گفته بود: «نمي شود. بايد بروم. خون من كه از خون برادرم و بقيه رنگين تر نيست » :
مادر بغض كرد. قربانعلي، زودتر از او، اشكش چكيد روي گونه.
آخر تو تنها پسر ما هستي. كاظم كه رفت، لااقل تو بمان.
سرش را پايين انداخته بود.
بعد شهادتم گريه نكنيد. خودم خواستم كه بروم. راهي است كه خودم انتخاب كرده ام. وصيت برادرم است كه راهش را ادامه بدهم.
رفته بود و 39 روز بعد خبر آوردند شهيد شده. تو شلمچه، تركش خورده بود به سرش. دو روز بعد نامه اش آمد در خانه.
پدر حلالم كن! به خاطر من خيلي ناراحتي و سختي كشيدي... مادر تو شهد جانت را به من نوشاندي. مرا به آن شيري كه به من دادي حلالم كن... مي دانم كه دادن دو فرزند برايتان مشكل است، اما به خاطر خدا صبر داشته باشيد... مرا كنار برادرم، كاظم، دفن كنيد...
قربانعلي به كاغذي نگاه مي كند كه عليرضا روي آن عكس يك شمع را كشيده است. به شمع دست مي كشد و اشك مي ريزد. روي كاغذ نوشته شده: «. شهيد شمع ديگر است و به روشنايي ديگر مي سوزد ».
اين را به كسي نشان داده است و او برايش خوانده است.
تو خيالش عليرضا را م يبيند كه پشت خاكريز دراز كشيده و سرش از بالاي تل خاك بالا آمده. فقط صداي تيرهايي كه از اسلح هي او بيرون م يآيد، م يشنود. با صداي يك انفجار، صداي تيرها قطع م يشود و سر خوني عليرضا م يافتد رو شان هاش.
همرزم عليرضا نشسته است و دارد از روزهاي با او بودن مي گويد. قربانعلي انگار صداي او را نمي شنود، فقط عليرضا را مي بيند كه دارد تند تند به توپ ضربه مي زند. مي دود و توپ را نشانه مي رود سمت دروازه. قربانعلي ذوق مي كند.
بچه ام، فوتبالش حرف نداشت.
دوباره به همرزم عليرضا نگاه م يكند و تو فكرش عكس او را مي سازد. عليرضا دارد رو ديوار چيزي مي نويسد. رزمنده ها مي آيند و مي روند. تو بلندگو نوحه گذاشته اند. عليرضا ايستاده كنار يك سطل رنگ و روب هرويش ديواري كه رويش خط او است. باز قربانعلي نگاهش تر مي شود.
بچه ام، هنرمند بود.
تري اشكش را با همه ي دستش مي گيرد. ذهنش پر مي شود از بوي اسفند و صلوات. خبر آورده اند بعد از شهادت عليرضا، صد نفر از قلعه هاشم خاني ها رفته اند اسم نوشته اند كه اعزام شوند جبهه.
قربانعلي هفتاد و سه سالش شده است. بيست و يكم ماه رمضان چند سال پيش حاج خانم به رحمت خدا رفته است. بعد شهادت تنها پسرهايش بنيه اش را از دست داده بود. قربانعلي ياد او كه مي افتد مثل هميشه زود چشمانش به نم مي نشيند. با خودش مي گويد: «زن خوبي بود ».
همه هم همين را م يگويند: «زن خوبي بود؛ زني ساده و صبور ».
«. كه نه از كسي شكايت مي كرد، نه كسي از او شكايت داشت بنياد شهيد كه اولين سري خانواده هاي شهدا را مي خواست ببرد كربلا، آمده بودند سراغ قربانعلي.
گفته بود: «نمي آيم. تا صدام آن جا هست نمي آيم ».
گفته بودند: «خدا را چه ديدي، شايد پايت خوب بود، صدام از بين رفت »
رفته بود. همان هم شده بود.
اول محرم است. دسته هاي سينه زني از امشب راه مي افتند.
قربانعلي ايستاده تو حياط. يكي از دخترها اسفند را آماده مي كند و آن يكي شربت را ريخته تو پارچ، گذاشته رو ايوان.چندتا از همسايه ها هم آمده اند كمك.
صداي صلوات به خانه ي قربانعلي نزديك مي شود. چهار دسته ي سينه زني قلعه هاشم خان، مثل پانزده سال گذشته، به در خانه ي قربانعلي مي آيند تا وسايل تعزيه و سينه زني را بگيرند. قربانعلي مي رود جلوي در تا بهشان خوش آمد بگويد. مردهاي سياهپوش از در مي آيند تو و حياط پر مي شود. تعزيه خوان ها مي روند و لباس هايشان را از تل لباس وسط حياط برمي دارند. قربانعلي گاه كمك يكي شان مي كند تا لباسش را بپوشد.
همه آماده مي شوند. اسب حضرت علي اكبر را هم آورده اند و بيرون در نگه داشته اند. قربانعلي مي رود و افسار اسب را مي گيرد. جمعيت راه مي افتد سمت مزار شهدا.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه