پري خيريه (مادر شهيدان محمد علي، حسين علي و عليرضا ارجمندي)

شير پاك و لقمه ي حلال
پنجاه و نه سال دارد و از اهالي روستاي «كيخا » است. سيزده ساله بود كه او را به عقد «علي مراد ارجمندي » درآوردند. مردي كه سي و نه سال از او بزرگ تر بود، اما قلبي رئوف داشت و در دستگيري از ضعيفان و مستمندان همتا نداشت.
حاج عليمراد سال 1288 به دنيا آمده بود. خانواده سنتي و مذهبي اي داشتند. او قبل از من با زني ازدواج كرده بود كه بچه دار نمي شده. سال ها با او زندگي كرد و حتي فرزندان خواهر همسرش را نگهداري مي كرد و هزينه هاي تحصيل و زندگي آن ها را مي داد، اما او به بچه ها علاقه ي زيادي داشت. دلش مي خواست خودش صاحب فرزند شود. او ارتشي بود و وضع مالي نسبتاً مرفّهي داشت. دستگير مستمندان بود و تو روستا به خوبي از او ياد مي كردند. وقتي به خواستگاري آمد، خانواده ام بي هيچ بحث و جدلي قبول كردند. پدرم كشاورز ساده اي بود و چهار خواهر و برادر داشتم. از اول معلوم بود كه اين ازدواج براي من مناسب و مايه خوشبختي است. من به خانه ي او رفتم. اختلاف سني مان هيچ وقت باعث نشد تا از او
دلخور بشوم. مرد خداشناس، منظم و انسان دوستي بود. هر كاري از دستش برمي آمد، براي ديگران انجام مي داد. وقتي اولين پسرمان به دنيا آمد، سيدي كه همه ي روستاييان او را قبول داشتند، آمد و تو گوشش اذان گفت و به خاطر اينكه عليمراد، مراد دلش را گرفته بود و بعد از پنجاه و سه سال به آرزويش رسيده و بچه دار شده بود، اسم پسرمان را نيك مراد گذاشت.
حاج آقا چند گاو قرباني كرد. چند روز همه ي روستاييان را مهمان كرده بود و غذا مي داد. عليمراد و پري صاحب هفت فرزند شدند و حاجي هر بار خدا را شكر مي كرد.
خدا مالك دارايي و فرزندان ماست. هيچ چيز مال من نيست. هر چه هست، از آن خداست.
او به تحصيل بچّه ها بسيار اهميّت مي داد و همسر و كودكانش كه از مهر و محبّت و توجه پدر و مادر سيراب بودند، همه ي وقت خود را صرف مطالعه مي كردند. عليرضا عضو بسيج شد. نگهباني مي داد و شب ها نمي آمد. با آنكه در دبيرستان تحصيل مي كرد، اما وظيفه اش را هم خوب انجام مي داد. او شب عيد
قربان سال 1360 هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسيد. نيك مراد كه عضو سپاه شد، محمّدعلي هم ثبت نام كرد. هر دو عازم جبهه شدند و هر دو در كربلاي 4 و 5 حضور داشتند. مادر در اين باره مي گويد:
قبل از شهادت محمّدعلي، خواب ديدم كه آمده است توي حياط. لباس سبز تنش بود و درجه داشت. نگاهش كردم.
گفتم: محمّدعلي چه خوب كردي آمدي.
گفت: فراموش كرده بودم خداحافظي كنم. آمدم از شما خداحافظي كنم و بروم.
از خواب بيدار شدم. صلوات فرستادم. دلم گواهي مي داد كه او ديگر برنمي گردد. از همان شب فهميدم شهيد مي شود تا اينكه بعد از عمليات كربلاي 5 خبرش را آوردند. او را در روستاي كيخا دفن كرديم.
شهادت و فراق فرزندان همان قدر كه براي مادر دشوار بود، براي حاج عليمراد هم سنگين و طاقت فرسا بود. چقدر تاب آورده و حسرت كشيده بود تا صاحب فرزند شود و قد كشيدن و آمدن و رفتن آن ها را ببيند، اما وقتي خبر شهادت محمّدعلي را آوردند، صبور و بي هيچ حرفي براي تشييع، او هم ميان مردم حاضر شد. پري، دومين فرزندش را هم قرباني خاك وطن كرد. عليمراد يك سال پس از شهادت محمدعلي (سال1366 )
فوت كرد و از آن پس، پري مسئوليت پنج فرزندش را به تنهايي به عهده گرفت. آن ها را چنان كه وصيت پدر بود، به تحصيل و قدم برداشتن در راه اسلام و دين، تشويق مي كرد. هر قدمي كه در راه وطن برداريد، دين خودتان را به آن ادا كرد هايد. راه راست برويد كه خدا و پدر و مادر از شما راضي باشند. با همين آموزه ها بود كه هيچ يك از فرزندانش با هيچ پيشنهادي مرتكب خلاف نشدند و هر يك با ادامه ي تحصيل و تلاش به مدارج عالي رسيدند. نيك مراد مدرك پزشكي اش را اخذ كرد و برادران ديگرش نيز با پايان تحصيلاتشان مشغول به كار شدند.
حسين علي مدير كل حراست ثبت احوال زاهدان بود. اين جا افغاني ها از مرز مي آيند و چون نمي توانند در ايران سكونت داشته باشند، دنبال شناسنامه ي جعلي هستند تا هويت ايراني دروغين داشته باشند. گويا چند بار به ثبت احوال مراجعه كرده بودند. بچّه هايم را با شير حلال خودم و لقمه ي حلال پدرشان بزرگ كرده ام. من و همسرم هيچ وقت كار خلاف نكرده ايم تا بچّه ها ياد بگيرند. گويا محمّدعلي پيشنهاد افغاني ها را قبول نكرده بود. آن ها دوباره و چندباره پيشنهاد پول داده بودند. حسين علي قبول نكرده بود. اسفند 83 آمد و گفت چند نفر از كساني كه شناسنامه ي ايراني مي خواهند، مرا تهديد به قتل كرده اند. . گفتم: « مادر جان، مراقب خودت باش ».
گفت: «با لقمه ي حرام بزرگ نشده ام كه حالا لقمه ي حرام » از گلويم پايين برود. هر كاري كنند، من از مقررات تخلف نمي كنم. اجازه تخلّف را به ديگران هم نمي دهم.»
او رفت، درحالي كه من دلشوره داشتم و هميشه ترس از اين داشتم كه روزي اين افراد خلافكار و شرور او را به شهادت برسانند. روزهاي آخر فروردين گويا دوباره به او پيشنهاد رشوه داده بودند و او نپذيرفته بود. يكي از روزهاي آخر سال 1383 وقتي اداره تعطيل مي شود و او راه مي افتد تا به خانه بيايد، به طرف او تيراندازي كرده بودند. گلوله به گردن و سينه اش خورده بود و او را با تن زخمي و خونين به بيمارستان رسانده بودند؛ به تهران اعزامش كرديم، زخم ها شديد و مداوا بي فايده بود و روز چهارم ارديبهشت 1384 به شهادت رسيد.
گاهي از اينكه پسرم را به خاطر اهداف پليدشان به شهادت رساندند، ناراحت مي شوم، اما هميشه افتخار مي كنم به اينكه پسرهايم زير بار حرف زور نمي روند و كار غيرقانوني و خلاف انجام نمي دهند. اين، بزرگ ترين افتخار يك مادر است. حتي وقتي آن ها بچه بودند، هميشه آرزو داشتم، آدم هايي شريف، درستكار و راستگو باشند و جز در راه حق، به راه ديگري نروند. من از آن ها راضي ام. اميدوارم خدا هم اين قرباني هاي راه اسلام را از ما قبول كند.