مريم آبتين (همسر شهيد غلامعلي مادر شهيدان محمود علي اصغر دولتي مقدم)

در مكتب پدر
سال 1321 در زابل به دنيا آمد. او خانواده اي مؤمن و متدين داشت و به همين دليل از دوران كودكي با احكام شرعي ورعايت حجاب و عفاف آشنا شد. از همان دوران پابه پاي مادر در مراسم مذهبي و مجالس سوگواري شركت مي كرد. علاقه اش به حضرت امام حسين(ع) به حدي بود كه هر جا سخن از ايشان مي شنيد، به ياد روز عاشورا مي گريست. از اين رو بعد از ازدواج نيز سخنان ائمه(ع) را به عنوان چراغي فراروي پسرانش قرار مي داد و آن ها را پيوسته به اداي حق و مقاومت در برابرظلم تشويق مي كرد.
همسرم غلامعلي دولتي مقدم هشت سال از من بزر گتر بود. او در مكتب درس خوانده بود و سواد خواندن و نوشتن داشت. كشاورزي ساده بود كه به خواندن دعا و قرآن بسيار اهميت م يداد. هنوز صداي اذا نگويي او در گوش زابل طنين انداز است. هر صبح از خواب برمي خاست « مسجد حكيم » همسايگان و با گفتن اذان همه را به نماز اول وقت در مسجد دعوت م يكرد. او هر روز سوره هايي از قرآن را تلاوت مي كرد و آموختن قرآن را ثواب بزرگي مي دانست و براي آن وقت زيادي صرف مي كرد. نماز و قرآن را به فرزندانش هم ياد داد.آنها را همراه با خود به مسجد مي برد. نماز جماعت م يخواند و هر جا كه بود، خودش را به مسجد م مي رساند. در دوران رژيم پهلوي، پاي منبر روحانيون مبارز مي نشست و سخنراني هاي حضرت امام خميني(ره) را از زبان آنان م يشنيد.
شهيد « غلامعلي دولتي مقدم » آنچه را مي شنيد، به همسرش هم انتقال مي داد. هرگز نخواست كه او در بي خبري بماند.
سال 1346 جشني از سوي محمدرضا پهلوي در زابل برگزار شد. او براي ديدن مراسم و نحوه ي برگزاري آن به محل برگزاري جشن رفت. عشق به امام و تنفر شديدش از دستگاه ستمشاهي باعث شد او عكس شاه را پاره كند. مأموران با سر و صداي بسيار و حيرت از اين عمل شجاعانه، او را دستگير كردند.
چرا اين كار را كردي؟ چطور جرأت كردي به چهره ي ملوكانه توهين كني؟
او در جواب گفته بود كه از شاه نفرت دارد و گفته بود كه روستاييان در فقر به سر مي برند و نمي توانند تحمل كنند اين همه مخارج سنگين فقط براي تبليغ رژيم پهلوي انجام شود. اين ها خزانه ي بيت المال را صرف جشن و پايكوبي براي پهلوي مي كنند و اين حرام است. اين هزينه ها بايد صرف خود ملت و رفاه آنان شود.
او را از زادگاهش زابل به شهر بابل تبعيد كردند.! او با همسرش، مريم و فرزندش جعفر عازم شمال كشور شد. علي اصغر در دوره ي تبعيد به دنيا آمد و شهيد غلامعلي همراه پسرانش تا دوران پيروزي انقلاب به مبارزات پنهاني اش ادامه داد. پس از پيروزي انقلاب، به زادگاهش برگشت و عضو بسيج شد. با سپاه پاسداران نيز همكاري مستمر داشت.
« مريم آيتن » نيز همسر و پسرانش را به شركت در بسيج و خدمت به انقلاب تشويق مي كرد. او خود پسرانش را براي حضور در جبهه، بدرقه مي كرد.
محمود كه توي شلمچه شهيد شد شوهرم و همه ي پسرانم لحظه اي صحنه ي جنگ و ياري امام را ترك نكردند، با آنان مي گفتم با حضور در هر عملياتي كه منجر به آزادي كربلا شود، حتماً اسباب تشرف مرا نيز به آن قبر باصفا و شش گوشه امام حسين(ع) فراهم كنيد.
علي اصغر تا پايان دوره ي راهنمايي ادامه تحصيل داد و سپس در كشاورزي، يار و كمك كار پدر شده بود. در سپاه پاسداران ثبت نام كرد و عازم خدمت سربازي شد. او در تيپ « سلمان فارسي زاهدان » خدمت مي كرد.
عملياتي علي اصغر بسيار رشيد و ورزيده بود. او را به منطقه ي جنوب شرق برده بودند و با نيروهاي عمل كننده ي رزمي،همكاري داشت. بعد از جنگ هم، شوهر و پسرهايم با سپاه فعاليت داشتند. مأموريت هايي را عليه اشرار و قاچاقچي هاي مرزي انجام مي دادند. در بيست و هفتم دي 71 ، خودروي حامل آن دو در جاده زاهدان به زابل، هدف شليك گلوله هاي ضد انقلاب قرار گرفت.
آتش زبانه مي كشيد. خودرو مي سوخت و جان عزيز غلامعلي و فرزندش سردار محمود دولتي مقدم در آن به خاكستر تبديل مي شد اما مادر شكرگزار خداوند براي پذيرش قربانيان مقدس خود بود. او نمي دانست اشرار، علي اصغرش را چند روز بعد به قربانگاه خواهند برد.
علي اصغر كه در اسارت اشرار و در مخفيگاه بود با شنيدن صداي چرخبال نيروهاي اطلاعاتي خودي از مخفيگاه بيرون آمد و خود را نشان داد. يكي از اشرار شروع به شليك به سمت او كرد.
پسرم با همان گلوله ها از پا درآمد، اما خون سرخش باعث آزادسازي صد نفر از نيروهاي جمعي ناجا شد. آن ها سه روز بود كه در اسارت اشرار بودند.
و باز مادر بود كه صبورانه بر اين مصيبت تاب آورد و اجازه نداد كسي قطرات اشكي را كه در فراق جگرگوشه هايش مي ريخت، ببيند.
او هم اكنون همسر شهيد و مادر دو شهيد است و پسر ارشدش جعفر با سابقه ي هفتاد ماه حضور در جنگ تحميلي، تحمل دو سال و نيم اسارت در چنگال نيروهاي بعث عراق و70 درصد جانبازي در كنار مادر زندگي مي كند.