آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۵۱۱
۱۱:۲۹

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

حاج علي اصغر آتشبار(پدر شهيدان انور و فريد آتشبار)




ميهماني مجلل و شلوغي است؛ در باغي وسيع و آباد. عروس در كنار داماد بهنرمي از پلهها پايين ميآيد. سكههاي طلايي و نُقل همچون باران بر سر آنان ميبارد. دختربچهها با هلهله و شادي، سكهها را از روي زمين جمع ميكنند. پدر داماد با دستهگل بزرگي به استقبال عروس و داماد ميرود. پيشاني عروسش را ميبوسد و پسرش را به آغوش ميكشد.
ـ حاج علياصغر آتشبار... حاج علياصغر...
اين صداي پدر داماد است كه حاج علياصغر را صدا ميزند.
ـ حاجآقا! تشريف بياوريد عكس بگيريم.
حاجي، سرد و بيميل، از جايش بلند ميشود و به سمت رفيق قديمياش، آقاي محمدي، ميرود. كنار او و داماد ميايستد و عكاس ازشان عكس ميگيرد. حاج علياصغر با داماد دست ميدهد. تبريك ميگويد. روبوسي ميكند. هديهاش را ميدهد و عكاس همچنان عكس ميگيرد.
گيج و منگ به سر جايش برميگردد. بشقاب ميوه و شيريني او دستنخورده مانده است. آقاي محمدي كنار او مينشيند.
ـ حالت خوب نيست حاجي؟
ـ نه خوبم! خوبم! فقط يادم رفته قرص فشارم رو بخورم.
ـ سر و صدا اذيتت ميكنه؟
ـ نه... نه!
با خودش ميگويد: «خدايا! شهريار، درست همسنوسال فريد من است. شهريار در لباس دامادي و فريد...»
با اصرار آقاي محمدي، سيبي پوست ميكند. دهانش خشك است و احساس ميكند كه گلويش متورم شده.
آقاي محمدي، عذرخواهي ميكند و ميرود. او از همكاران قديمي حاج علياصغر است؛ دوستي مهربان و همكاري موقر و خوب. مرد شريفي است. در سالهاي دلتنگي و غربت، آقاي محمدي و همسرش همراهان خوبي براي او بودند.
سال 1329 بود كه هر دو به استخدام لشكر 92 خوزستان درآمدند و براي آموزش گروهباني به اهواز رفتند. سه سال تمام در غربت ماندند؛ بدون آنكه فرصت كنند يا اجازه داشته باشند مرخصي بروند. تنها با نامه از احوال خانواده باخبر ميشدند.
اولين مرخصي، مصادف شد با خواستگاري از حاجيه خانم، مادر فريد و انور. جشن عروسياي در كار نبود. عروس با مختصري اثاثيه و يك چمدان با او به بهبهان رفتند. در تمام سالهايي كه آنجا بودند، حاج خانم حتي يك بار هم اظهار دلتنگي نكرد و از غم غربت و دوري خانوادهاش شكايتي نداشت. اما حاج علياصغر، به صد زبان، اظهار شرمندگي ميكرد.
خبر بارداري عروس جوان، شاديآفرين بود؛ آنقدر كه حاج علياصغر را از شوق به گريه انداخت! از زمان شنيدن خبر تا به دنيا آمدن نوزاد، پدر بينهايت از همسر مراقبت و مواظبت ميكرد.
تولد انور در تابستان سال 1335، خانه را نورباران كرده بود. آقاي محمدي هم انتظار تولد فرزندش را ميكشيد. خدا به او دختري زيبا عطا كرد؛ شهرزاد. هر دو پدر بيآنكه مادرها چيزي بفهمند، قول ازدواج اين دو را به هم داده بودند.
درست پانزده ماه بعد يعني اواخر پاييز سال 1336 فريد به دنيا آمد. دو پسر، مثل دستة گل، پرجنبوجوش و سالم، هر دو چشم و چراغ اهل خانه بودند.
همان سال بود كه از بهبهان، به لشكر «آذرشهر» منتقل شد و شش سال در آذرشهر خدمت كرد. بعد از شش سال، به هنگ سراب منتقل شد. سال 1350 هم به عجبشير انتقال يافت. در همان سال، طي درگيري ارتش با مردم مسير زندگي او عوض شد. او تاب و تحمل بيرحمي ارتش نسبت به مردم را نداشت و در مقابل مبلغ ناچيزي خودش را بازخريد كرد.
در همان سالها، به دوستاني كه عليه رژيم پهلوي فعاليت ميكردند، پيوست. او در راهپيماييها حضور داشت و با جديت، اعلاميههاي امام را به دست اقشار مختلف مردم ميرساند.
در روزهاي پرجوشوخروش انقلاب، فعاليتش بيشتر ميشود. با آمدن امام و پيروزي نهضت شكوهمندش، شادي همه جا را فرا ميگيرد. شهرها و روستاها، رنگ و روي خوشي و آرامش را به خود ميديدند كه...
با شروع جنگ تحميلي، او با گروهي از همكارانش در امور صنفي، بنابر دستور امام(ره) كه فرموده بود: «جبههها را خالي نگذاريد»، طي گزارشي كتبي، آمادگي خود را براي حضور در خط مقدم جبهه اعلام كردند.
انور كه آن زمان، در پليس راه جلفا خدمت ميكرد، به رييس پاسگاه، كتباً اعلام كرده بود ميخواهد به جبهه برود.
مادر از اين خبر آشفته شد. او راضي به رفتن انور نبود. ميخواست تلاش كند تا او را از اين تصميم منصرف كند، اما انور گفت: «من تصميمم را گرفتهام.»
مادر گفته بود: «ميخوام برات برم خواستگاري شهرزاد؛ دختر آقاي محمدي. دختر كه نيست؛ فرشتة آسمونه، عروسكه!»
ـ حالا وقت اين حرفا نيست. وقتي دشمن خاك ما رو اشغال كنه، صدها و هزاران فرشتة آسموني و عروسكاي زيباروي، بيامنيت ميمانند. ميدوني توي آبادان و خرمشهر و قصرشيرين چندتا از اين فرشتهها به خاك و خون كشيده شدهان؟ چندتا به اسارت رفتهان و چندتا بيسرپرست موندهان؟
حرفهاي مادر، هيچ تأثيري بر انور نداشت. او به كردستان رفت و در رويارويي با حزب دموكرات به اسارت درآمد.
فريد، بيقرار بود. لحظهاي از فكر انور بيرون نميآمد. بالأخره او نيز تصميم خود را گرفت و به منطقة «سردشت» رفت. چند هفته بعد، خبر آوردند كه فريد هم اسير شده است.
فريد و انور، سه سال در اسارت بودند؛ سالهاي غم و انتظار، سالهاي دلشوره و خوابهاي پريشان، سالهاي چشمبهراهي و بيخبري، سالهاي دربهدري در كوههاي كردستان و جستوجوهاي بيحاصل.
قاصدي آمده بود و با خود خبر آورده بود. حاج علياصغر با دستهاي سرد و لرزان با او دست داد. از چهرة قاصد پيدا بود كه حامل خبر خوشي نيست. دست او هم سرد بود و صدايش ميلرزيد. از گفتن خبر منصرف شد، اما با اصرار حاج علياصغر به زبان آمد.
ـ حاجي! فريد و انور...
ـ فريد و انور چي؟
ـ فريد و انور... شهيد شدهاند! دموكراتها، هر دوي آنها را به شهادت رساندهاند. بايد به سردخانه بيايي و جسدهاي مطهرشان را تحويل بگيري...
انگار همين ديروز بود كه فرزندانش را به خاك ميسپرد. غرق در افكار دردآلود خود بود كه صداي لطيفي او را به خود آورد.
ـ عمو علياصغر... عمو علياصغر!
مبهوت و منگ، سرش را بالا آورد. فرشتهاي از آسمان، عروسكي زيبا، روبهروي او ايستاده بود.
ـ عمو علياصغر، نشناختي؟ منم شهرزاد!
توان حرف زدن نداشت. شهرزاد روبهروي او نشست و با لبخندي مهربان پرسيد: «دختر عموهام كجا هستن؟»
ـ نيومدن بابا. اينجا نبودن. رفتن روستا، خونة پدريِ مادرشون. خبر نداشتن شما عروسي داريد.
ـ انشاءالله بهزودي برا ديدنشون ميآم.
ـ نه... نه!
ـ چرا عمو؟ از مهمان خوششون نميآد؟
ـ نه... قدمت روي چشم عموجان!
شهرزاد آهي كشيد و گفت: «نكند شما هم خبر داشتيد!»
ـ از چي عزيزم؟
خندة تلخي كرد. بغض كرد و سرش را پايين انداخت.
ـ اينكه من و انور به هم قول ازدواج داده بوديم!...
ـ يعني دوست نداشتي زنش بشي؟
با خجالت و اشارة سر، جواب مثبت داد.
ـ عمو ميترسي زن عمو از ديدنم ناراحت بشه؟
ـ نه... عمو... نه! سالها گذشته و او به اين غم و درد عادت كرده!
ـ خودت چي عمو؟ خودت هم عادت كردي؟
ـ نه... عمو... نه!
برگشته است به خانه. به آرزوهايش فكر ميكند. دلش ميخواهد يك بار ديگر به سفر حج برود، رهبر به خانة او بيايد و كلبة محقرانهاش را روشن كند.
در دلش براي آنها كه از سر دلسوزي براي مردم و انقلاب كار ميكنند، دعا ميكند و از خدا ميخواهد كه انقلاب ايران اسلامي به فرج آقا امام زمان(عج) پيوند بخورد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه