حليمه لاله (مادر شهيدان حسين و محمد چمني شيشوان)

با عشق، به قد و بالاي جوانش مينگرد. بر پهناي صورتش، اشك جاري است. آرزوها يكييكي از ذهنش عبور ميكند و او همچنان به قامت رعناي محمدش مينگرد.
محمد به اشكهاي مادر نگاه ميكند. مادر، حرفهاي محمد را از نگاهش ميخواند.
ـ باشه مادر، ديگه گريه نميكنم! آخه عزيزدلم، همة عمرم و هستيام! گرية من كه به خاطر رفتن تو نيست. كدام مادر، سعادت و عاقبتبهخيري فرزندش رو نميخواد؟ جان دلم! شهادت رو جز سعادت نميدونم، اما چه كنم با اين دل وامونده؟
«شيشوان»، محل تولد حليمه، از آباديهاي تابعة عجبشير است. او عضو خانوادهاي محروم، اما متدين و پارسا است. با سختيهاي فراواني دست و پنجه نرم كرده و روزهاي تلخ را بارها تجربه كرده است.
پدرش، كشاورزي و دامداري ميكرد. او نيز همراه خواهران و تنها برادرش، كمكحال پدر بودند. حليمه، دختر باعاطفه، مهربان و سختكوشي بود. خميرة وجودش در كورة ناملايمات شكل گرفته بود. وقتهايي كه براي كمك به پدر نميرفت، به مادر كمك ميكرد تا خانهداري را نيز بياموزد.
حليمه، بزرگ و بزرگتر شده بود و به قول مادر، وقت شوهر دادنش بود. متولد سال 1315 و اكنون بيستساله بود.
وليالله چمني كه جواني كشاورز و زارع است، خواستگار او است. مادر و خواهرش را براي خواستگاري حليمه فرستاده است. مادر وليالله هديهاي از طرف پسرش به او ميدهد و حليمه قضية خواستگاري را ميفهمد. ازدواج آنها، پس از توافق خانوادهها، خيلي ساده و بيآلايش انجام ميگيرد. خيلي زود مقدمات عروسي فراهم ميشود و او با مراسمي بسيار مختصر، راهي خانة بخت ميشود.
حليمه با شرم و حيايي مخصوص به خودش، از مادر شوهرش ميخواهد تا باردارياش را به وليالله خبر دهد.
سالها گذشته و حالا حليمه و وليالله، با داشتن پنج پسر و چهار دختر، خانوادهاي يازدهنفره را تشكيل دادهاند. قلب حليمه و فرزندانش، مالامال از عشق به امام امت و كينه و نفرت از نظام ستمشاهي شده است. آنان با اين عشق و نفرت، به صفوف راهپيمايان انقلاب ميپيوندند و در تظاهرات مردمي و درگيريهاي خياباني شركت ميكنند. انقلاب كه به پيروزي ميرسد، او به منظور حفظ دستاوردهاي ارزشمند انقلاب اسلامي، فرزندانش را به عضويت بسيج در ميآورد.
دشمن، به خاك ميهن اسلامي تجاوز كرده و نبردي خونين در تمامي مرزهاي مشترك ايران و عراق، در گرفته است. حليمه، مثل بسياري از پاكبازان، در برابر اين تجاوز نميتواند بيتفاوت بنشيند. گر چه زن است، اما شيرمرداني را براي دفاع از ناموس و كيان دين و ميهن در دامان پاك خود پرورانده است. با خودش كنار ميآيد و محمدش را روانة جبهه ميكند.
اينجا خرمشهر است؛ خونين شهر. شهري است كه در راه آزادسازي آن، خون پاك صدها جوان شيفته و جانبركف به زمين ريخته. نقطه نقطهاش، جاي جايش، كوچه پس كوچههايش، شاهد پاكبازي جوانمرداني بوده است كه از دار و ندار خويش گذشتهاند و به آزادي آن انديشيدهاند.
هجدهم ارديبهشتماه سال 1361 است و عمليات فتحالمبين در راه. معلمي گمنام كه كمتر از بيستوچهار سال سن دارد، با عشق به لقاي يار، در اين عمليات حضور دارد. او با جانفشاني خود، جسد نازنينش را فرش راه ديگر همرزمانش ميسازد و به ديدار دوست ميشتابد. او همان محمدي است كه حليمه با دل خود كنار آمد و او را با چشماني گريان روانة جبهه كرد.
او در وصيتنامة خود آورده بود: «ايمان دارم كه مرگ باعزت، بهتر از زندگي با ذلت است. به همين جهت، هرگز تن به اسارت نميدهم و با عزت و افتخار به ميدان نبرد ميشتابم. مبارزه ميكنم و شهادت، افتخار هر دو جهان را برميگزينم.»
محمد رفته است و حسين بيقرار.
بغض گلوي حليمه را ميفشارد. تمام توان خود را به كار ميگيرد و بهسختي ميگويد: «حسينجان! حالا نرو!»
ـ نگو مادر! وقتِ رفتن است.
ـ حالا نه مادر!
ـ مادرجان، درنگ جايز نيست. دشمن هجوم آورده. حجت بر همه تمام است. بيا و بزرگي به خرج بده و من را به ميل خودت راهي كن؛ مثل محمد! بگذار آسودهخاطر بروم. بگذار بدانم كه دعاي تو بدرقة راه من است.
حليمه ميداند كه تلاشش براي منصرف كردن حسين بينتيجه است.
ـ حسينجان! ميوة دلم! عزيز مادر! باشد برو. دست خدا به همراهت. شيرم حلالت. جان همة ما فداي اسلام، ولي اي كاش...
حسين رضايت مادر را كه جلب كرد، ديگر با خاطري آسوده، كولهبارش را بست و رفت.
حليمه ميگويد: «او كه ميرفت، خوب ميدانستم كه هواي برگشتن در سر ندارد. نسيمي بود كه آرام وزيد و مدتي ما را نوازش كرد و شتابان رفت!»
28 ارديبهشتماه سال 1367، زماني كه حسين تازه داشت بيستودومين بهار زندگي خود را آغاز ميكرد، در منطقة شلمچه حضور يافت. خمپارهاي از سوي دشمن شليك شد و با انفجارش در نزديكي حسين، تركش بر پيشاني و چشم راست او نشست. او بهشدت مجروح شد.
حسين يك سال تمام با درد مجروحيت سر كرد و در نهايت با تسليم جان به جانآفرين به كاروان شهيدان پيوست.
او در وصيتنامهاش نوشته است: «من با امام خميني(ره) ميثاق بستهام و به او وفادارم؛ زيرا كه او به اسلام و قرآن وفادار است. اگر چندين بار من را بكشند و زندهام كنند، دست از او نخواهم كشيد. راه سعادتبخش حسين را ادامه دهيد و زينبوار زندگي كنيد.»
حليمه اكنون با داغهايي كه بر دل دارد، در بستر بيماري، چشم به در دوخته تا با آنكه جوياي حال اوست، ديدار كند. ديدارش كه ميكني، خيره نگاه ميكند. انگار قصد گفتن چيزي دارد اما تو نميداني كه او چه ميخواهد بگويد.
كارش شده دعا؛ دعا براي اسلام، رهبر، پايداري حق و حقيقت.
حليمه كم حرف ميزند. بيماري امانش را بريده است. فرزندانش دور او حلقه زدهاند و او به آنطرفتر مينگرد. بهيقين، محمد و حسينش آنطرفتر ايستادهاند.
اكنون، سلامتي همة مريضها، سلامتي خودش، از آرزوهايي است كه در دل ميپروراند. دلي بيكينه دارد. اهل گلايه نيست. همه را بخشيده است؛ حتي خطاكاران را.
دارد چيزي ميگويد.
ـ آخ كه چه ميشود اگر آقا، مقام معظم رهبري، ما را قابل بدانند و به خانة ما تشريف بياورند!
اشك در چشمانش حلقه ميزند. با گرية او گريهات ميگيرد. مادري كه اكنون...
نميدانم! فقط بايد سلامتي او را آرزو كرد. از آقا امام زمان (عج) بهبودش را طلب كنيم.