آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۵۰۷
۱۱:۲۶

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

الله وردي محمدي درخشي (پدر شهيدان حميد و علي محمدي درخشي)




توي كوپة قطار نشسته و به بيرون خيره شده است. آسمان، آبي، صاف و درخشان است. توي سينهاش شادي آرامشبخشي را حس ميكند. از خوشحالي صلوات ميفرستد و با خودش ميگويد: «زيارت آقا امام رضا است، شوخي كه نيست! تا سه، چهار ماه همينطوري سرمست و سبكي! يا عليبنموسيالرضا!»
از وقتي همسفرش را روي صندلي ديده، با آن دستهاي خشخشي و بريدگي روي مچ، ناخواسته به او فكر ميكند. سنگي به شيشة قطار ميخورد و او از خواب ميپرد. اللهوردي بلند ميشود و با عجله شيشة كوپه را ميبندد. آه ميكشد و مينشيند سر جايش.
همسفرش ميپرسد: «صداي چه بود؟»
ـ سنگ! چندتا بچه اونور ريل به طرف قطار سنگ پرتاب ميكردن. ميخنديدن و فرياد ميزدن.
ـ تفريح ميكنن!
ـ تفريح؟! تفريح خطرناكيه! ميگن بعضي وقتا مسافرا آسيب ميبينن!
ـ سنگ و شيشه، كم خطري نيست!
ـ آره، عمريه فلسطينيا دارن با سنگ ميجنگن!
اللهوردي خيره ماند به پنجره و باز رفت توي فكر. ده دقيقهاي گذشت و مرد انگار از سكوت اللهوردي خسته شده باشد، گفت: «تو فكري حاجي!»
ـ ياد گذشته افتادم.
ـ تلخ يا شيرين؟
ـ تلخ عزيزم، تلخ! سال 32 خدا بهم يه پسر داد. اسمش رو گذاشتم مجيد. دوازده سالش كه شد، يه روز كه از مدرسه برميگشت، بچهها با سنگ زدن توي سرش. بچهم درجا تموم كرد. ناحق و بيگناه! بچهم تلف شد!
ـ اي داد بيداد! پس حق داشتي حاجي اينجوري رفتي توي فكر. خدا بچههاي ديگهتون رو بهت ببخشه انشاءالله!
ـ ديگه بچهاي برام نمونده. زن بيچارة من دوازده بار زايمان كرد. پنجتا از بچهها زنده موندن كه مجيدم اونجوري رفت و...
ـ انشاءالله كه از اين چهارتا خير ببيني!
ـ خير ببيني بابا. خير به راهت بياد!
ـ خير و خوشي كه با ما كار نداره. شكر خدا از وقتي چشم وا كرديم، مصيبت پشت مصيبت! شديم كلكسيون بدبختي! از هر مدلش كه بگي، تو بقچهمون داريم. چهارده سالم كه بود، يه بابايي پدر بدبختم رو زير گرفت و در رفت. يه سال آزگار؛ بيمارستان و پرستاري. كل دارايي ما يه خونة هفتادمتري بود. فروختيم. خرجش كرديم. اونم اِفاقه نكرد، تا به رحمت خدا رفت!
از همون چهارده سالگي درس رو بيخيال شديم و رفتيم كارگري. تو لواشي چونه ميگرفتم. از كلة سحر خمير درست ميكردم تا بوق سگ. چونه ميگرفتم و جيغ و هوار مشتريها رو تحمل ميكردم. غروب هم مغازه رو جارو ميكردم و ميشستم. توي خونه، سر و صداي سهتا خواهر و برادر چهارسالهم، قيافة لاغر و استخواني مادرم كه آه در بساط نداشت، ديوونهم ميكرد! كارم خستهكننده بود.
دو، سه شب به خاطر دوري راه توي مغازه پيش بچهها خوابيدم. ديدم يه چيزي ميندازن توي چاي و ميخورن. پرسيدم: «چيه؟» گفتن: «شيرهس، بخور.» بزن روشن شي! گفتم: نه. گفتن: «بدبخت بخور، اونوقت ميشي فرفره، موتور جت! ديگه خستگي حاليت نيست! تا خود شب هم كه چونه بگيري عين خيالت نيست!... »
خيلي با خودم كلنجار رفتم. دو، سه روز مقاومت كردم اما بالأخره يهذره انداختم بالا. ديدم اي ول، بابا راست ميگن! عينهو موتور جت! تا غروب چونه گرفتم. وقتي مغازه رو ميشستم، ميتونستم بازم مثل خر كار كنم!
ـ دور از جون!
ـ دور از جون كي؟ خر؟ به خدا حاجي، خوش به حال چارپا!
ـ حرمت خودت رو نبر بابا!
ـ حرمت؟ اين جاي تيغ رو ميبيني؟
مچ دستش را به اللهوردي نشان داد و گفت: «اين بشر سگي براي خودش حرمت قائله؟ همين شش ماه پيش ميخواست ريق رحمت رو سر بكشه كه نشد. خواستم خودم رو خلاص كنم. نامسلمونا نذاشتن!»
ـ ترك كن. چرا بميري؟ دنيا كه به آخر نيومده؛ ترك كن!
ـ درد من فقط اين نيست كه! يه شش، هفت سال بعد از اون شيره خوردن، با يه زنه آشنا شدم. مشتري نونوايي بود. بيوه بود. يه پسر هم از شوهر اولش داشت. خلاصه دردسرت ندم، پنهوني صيغه خونديم و بدون اطلاع مادرم باهاش زندگي ميكردم. وضع ماليش خوب بود و من رو تشويق ميكرد كه ديگه تو نانوايي كار نكنم.
ـ كارش چي بود؟
ـ قاچاق! قاچاق مواد! دردسرت ندم، منم افتادم تو كار! حالا از زيارت نميآم، زندان تربت بودم. تازه ديروز خلاص شدم.
ـ عجب! چند سال؟
ـ سه سال و دو ماه.
ـ اميدت به خدا باشه. اون زن يه شيطان بوده! از نو شروع كن.
ـ بدبختي اينجاست كه از اون شيطان يه دختر دارم.
ـ بگير، بسپار به مادرت.
ـ زير بار نميره.
ـ ميره. توكلت به خدا باشه. نوهشه، هر چي باشه جگرگوشَته. خانومت كجاست؟
ـ ول كرد و رفت! ده سال از من بزرگتر بود. حسابي من رو بازي داد و رفت. ولي نميذارم بچهم تو دست اون بمونه!
ـ آره بابا، اون بچه ارزش زيادي داره. بايد دلت رو صاف كني، توكل كني و درست زندگي كني. خدا بزرگه!
ـ خدا با ما قهره حاجي؛ از همون موقع كه باباهه رفت!
بغض كرد و چشمانش پر از اشك شد.
ـ دل خودت رو با اين حرفا سياه نكن. زندگي من و تو بيشباهت به هم نيست. منم سن و سالي نداشتم كه پدرم به رحمت خدا رفت. كارش كشاورزي بود. به دليل نداري و تنگدستي، نشد برم مدرسه. به اكابر و گلستان اكتفا كردم. مشغول دامداري و كشاورزي شدم. هفتتا خواهر داشتم. مادرم بود و خودم؛ دستتنها. سربازي نرفتم. مادرم كفالت گرفت و معاف شدم.
دو بار ازدواج كردم. خانم اولم به دليل بيماري مرد. از خانم دومم پنج فرزند داشتم. سه پسر و دو دختر. اولي رو كه گفتم چهطور شد، بعد از اون حميد بود كه سال 35 به دنيا اومد. بعد، زهرا خانم سال 42، علي سال 47، فاطمه خانم هم سال 49 به دنيا اومد. حالا فقط دوتا دختر دارم.
ـ يعني چي؟
ـ موقع انقلاب حميد رفت سربازي. از مراغه به آبادان اعزام شد. وقتي مياومد مرخصي، اعلامية امام رو هم ميآورد. ما هم يواشكي تو مراغه پخش ميكرديم. انقلاب كه اوج گرفت، مجيد سربازيش تموم شد. به محض رسيدن به مراغه، مسجد رو باز كرد. بچههاي محل و دوستاش رو جمع كرد و مسجد رو تميز كردن. فعاليتشون رو همون جا شروع كردن. من هم دستهدار محل شدم و با جمع كردن نيرو، توي خيابوناي مراغه راهپيمايي ميكرديم. تا اينكه امام اومد.
بعد، جنگ شروع شد. من رفتم سپاه و استخدام شدم توي قسمت راه و ترابري. از اون قسمت به جبهه اعزام شدم. نيرو انتقال ميدادم به مناطق عملياتي و از اونجا به پشت جبهه و شهر. كارم بردن نيرو بود. حميد شد فرمانده بسيج مراغه. گاهي توي جبهه همديگه رو ميديديم. خيلي آقا بود. تماشاي قد و بالاي اون بهترين حظي بود كه در دنيا بردم.
سال 60 داشتم توي جادة زنجان -قزوين، نيرو ميبردم؛ يهدفه كاميوني كه بار گوسفند داشت، توي جاده پيچيد جلوي ماشينم. ديگه هيچي نفهميدم! وقتي چشم باز كردم، ديدم توي بيمارستانم و حميد كنارمه. هر دوتا پام شكسته بود. سرم هم ضربه خورده بود؛ طوري كه تا مدتها چيزي نميفهميدم! مدتي بيمارستان قزوين بودم و حميد ازم نگهداري ميكرد. بعد گفتم: «من رو ببر مراغه و برام شكستهبند بيار، اينطوري نميشه!»
از عجبشير برام شكستهبند آورد. پاهام را بستند و هفت ماه پابسته بستري بودم. خوب شدم و دوباره برگشتم منطقه. توي سر پل ذهاب بودم. حميد اومد و پيدام كرد. گفت: «تا سه روز ديگه عمليات شروع ميشه. خدا ميدونه شهيد ميشم يا نه!»
اين آخرين ديدار ما بود. رفت و كنار مهدي باكري شهيد شد.
ـ چطوري از شهادتش خبردار شدي؟
ـ شب تو چادر خوابيده بودم. خواب ديدم عدهاي دنبال يه سينهسرخ افتادهان و ميخوان بگيرنش، اما نميتونن. يهدفه سينهسرخ اومد و رو سينة من نشست. من گرفتمش و نگهش داشتم. سينهسرخ نگاهي به من كرد و پريد. همون شب هم حميد شهيد شد.
ـ حميد در جبهه چه مسئوليتي داشت؟
ـ فرمانده محور بود. با مهدي باكري همزمان شهيد شدن.
ـ خوش به حالش!
ـ آره، خوش به حالش! ولي زنده بايد زندگي كنه. شايد قسمت من و تو هم شهادت باشه و كسي بعد از من و تو بگه خوش به حالش!
ـ قسمت من شهادت باشه؟
خندة تلخي كرد.
ـ عمروعاص با معاويه با من! چهار سال ساقي بودم. مواد ميرسوندم به بچههاي بدبخت مردم! من و شهادت؟!
ـ از كجا ميدوني؟ هيچ كس از آينده نيومده. تو دلت پاك بوده. سادگي كردي. فريب خوردي. خامي كردي. يتيم بودي. حامي نداشتي! اين دنيا هم كه تو ديدهاي؛ پر گرگه بابا!
ـ منم گرگم!
ـ نه انشاءالله... خدا كريمه!...
ـ اون يكي پسرت چي شد؛ علي؟
ـ خوب يادت موندهها؟
علي، وقتي كه حميد مياومد و از جبهه ميگفت، قند توي دلش آب ميشد. بارها زير پتو، توي ماشين من، قايم ميشد كه بياد جبهه. تا خط هم مياومد، اما حميد برش ميگردوند. بهش ميگفت: «من و بابا هستيم. تو درس بخون و مواظب مامان و خواهرا باش.»
طاقت نياورد. رفت جبهه. سال آخر دبيرستان رو هم اونجا خوند. بعد از شهادت حميد هم رفت خط مقدم و چيزي نكشيد كه اون هم شهيد شد.
ـ اللهاكبر!... مادرشان چي؟
ـ بيقراري ميكرد. براش سخت بود. شب و روز گريه ميكرد.
ـ با اينكه بچهها شهيد شدن و خانمت هم بيقراري ميكرد، باز هم رفتي جبهه؟
ـ دو، سه بار. بعد هم كه جنگ تموم شد، باز تو سپاه موندم. الانم ديگه بازنشست شدهم.
ـ خجالت ميكشم حاجي. خجالت ميكشم؛ از روي تو و بچههات! من به خودم، به مردم، به خدا و پيغمبر، به شهدا، بد كردم! بد... اگه دوباره جنگ بشه، باز هم ميري جبهه؟
ـ خدا نكنه جنگ بشه ولي حاضرم هر كاري از دستم بر بياد برا جبهه بكنم. جنگ يه نوع سنگ محكه؛ ظاهرش زشت و بدمنظرهس ولي خوبه. آدم ميفهمه چند مرده حلاجه، ولي نه... خدا نكنه جنگ در بگيره!...
همين الان، تو توي جنگي؛ جنگ با فساد، مواد مخدر، اعتياد! ببينم تو چند مَرده حلاجي، قهرمان!

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه