موسي داداش زاده (پدر معظم شهيدان عليرضا و داداش داداش زاده)

سخت است. خيلي سخت است كه از ده، يازده سالگي مجبور باشي به جاي درس خواندن و مدرسه رفتن، كارهاي سنگين انجام بدهي. اينكه ناچار باشي براي پر كردن و جبران كسريهاي مخارج زندگي خانواده، از حال و هواي كودكي و نوجواني بيايي بيرون و مثل بزرگترها كار كني؛ خيلي سخت است!
وقتي از كوچه پس كوچهها عبور ميكرد، از خيابانها ميگذشت تا بهموقع سر كار برسد و دوشادوش مردهايي كه حكم پدرش را داشتند، سنگ جابهجا كند؛ آه از نهادش بر ميآمد. وقتي ميديد بچههاي همسن خودش دارند بازي و تفريح ميكنند و در آسايش و آرامش و راحتي به سر ميبرند؛ آه از نهادش بر ميآمد.
ـ مگه من چه فرقي با اينا دارم؟ من چيم از اينا كمتره؟
بعد خودش به خودش جواب ميداد: «فرق دارم! كم دارم! اينا خانوادههاشون مشكلي ندارن، ما مشكلات زيادي داريم. اينا پدراشون پول دارن، پدر من بيپول و فقيره. اينا...، من...»
سه برادر و پنج خواهر داشت و زندگي، او را در تنگناي شديدي قرار داده بود.
اين بار داشت دوري از پدر و مادر و خانواده را تجربه ميكرد. بايد براي جادهسازي و راهداري ميرفت و كلنگ ميزد. بايد خودش را براي انجام كارهاي طاقتفرسا آماده ميكرد.
بيدار كه شد، هنوز آفتاب بالا نيامده بود. از اينكه بهموقع سر كارش ميرسيد، خوشحال شد. لباسهاي ژندهاش را به تن كرد و راهي سقز شد. قرار بود در شركتي كه جادة سقز -مريوان را ميساخت، مشغول به كار شود.
مدتي گذشت. روستاي «گلدر» شهرستان «هريس» آذربايجان را كه سال 1311 در آن به دنيا آمده بود، ترك كرد و به قصد كارگري راهي تهران شد. آخر او خاطرة خوشي از آن روستا نداشت. پدرش كشاورزي ميكرد. زمين كه نداشت، روي زمينهاي ارباب كار ميكرد. محصول را كه جمع ميكرد، بايد سهم ارباب را ميداد. تهماندة آن را به شهر ميبرد و ميفروخت و با درآمد آن، امور زندگيشان را ميگذراند.
موسي غرق در كار بود و در فكر نجات خود و خانوادهاش كه او را براي خدمت سربازي گرفتند و بردند.
شانس آورده بود؛ وقتي يگان خدمتياش را مشخص كردند، اعلام بينيازي به سرباز شد و بعد از مدتي كارت معافي از خدمت را گرفت و به كارگري ادامه داد.
دختربچهاي پشت دار قالي نشسته و با دستهاي كوچك و فرزش، قالي ميبافد. روستاي «خرمالو»ي شهرستان هريس كه اين بچه در سال 1311 در آنجا متولد شده، جمعيت زيادي ندارد. اينجا نيز، دنيا دنياي بيرحمي است. او مجبور است به جز قاليبافي، به پخت نان هم كمك كند. پدرش دامدار است و او بايد با دستان نازكش شير بدوشد و آغل حيوانات را هم تميز كند.
داييِ موسي در همين روستا ساكن است. «خرده» و خانوادهاش را هم خوب ميشناسد. واسطة خير ميشود و خانوادههاي موسي و خرده را با هم آشنا ميكند. در نهايت، اين دو، زن و شوهر ميشوند.
بين اين دو روستا، شش كيلومتر فاصله است. جشن عروسي بسيار ساده و مختصري برپا شده، حالا قرار است كه عروس را به خانة بخت ببرند. ماشين كه نيست، اسبي هم ندارند كه عروس را بر آن سوار كنند. عروس و همراهانش همة راه بين خرمالو و گلدر را پياده طي ميكنند تا او را به داماد بسپارند.
خرده، مدتي با مادر شوهر و خواهر شوهرش زندگي ميكند. كمي بعد چون رفتوآمد موسي از تهران به گلدر برايش سخت است، به تهران ميرود. او از دوراني كه با خانوادة موسي زندگي كرده، خاطرات خوشي دارد و از همة آنها راضي است.
از سال 1342 تا 1357 در تهران ميمانند و بهسختي زندگي را پشت سر ميگذرانند.
سال 1345 اولين پسرشان به دنيا ميآيد. او با آمدنش آنقدر خوشحالي به همراه ميآورد كه براي مدتي غم غربت و سختي زندگي از ياد موسي و خرده ميرود. اما به هر حال، اجارهنشيني است و كارگري و غربت. موسي مينشيند و براي رهايي از اين غم و دردها برنامهريزي ميكند.
او مرد معتقدي است، علاقة زيادي هم به امام دارد. قبل از تبعيد امام به بهانة زيارت حضرت معصومه، سلاماللهعليها، عازم قم ميشود تا او را ببيند. ساواك به او مشكوك ميشود. گمان ميكنند كه او جزو مبارزان است. دو سال تمام تحت تعقيب قرار ميگيرد تا سوءظن ساواكيها برطرف ميشود. مبارزات مردمي كه اوج ميگيرد، موسي نيز به جمع مردم ميپيوندد و در راهپيماييها و تظاهرات عليه رژيم حضور مييابد.
بچهها هنوز كوچك هستند، فرصت خوبي مييابد تا برنامههايش را عملي كند. پول خوبي جمع كرده است. به تبريز ميرود و در محلة «قله» زمين ميخرد. در آن ساختماني بنا ميكند و زن و بچهاش را به آنجا ميبرد.
عليرضا تا كلاس اول راهنمايي در تهران درس خوانده كه همراه خانواده به تبريز ميرود. چيزي از مهاجرت آنها به تبريز نگذشته كه انقلاب به پيروزي ميرسد. او نيز همچون ديگر نوجوانان از اين اتفاق خوشحال است. اما خرسندي همگان با آغاز شورشهاي ضدانقلاب و جنگ تحميلي دوام نمييابد.
با سن كمش، چندين بار در جبهه حضور مييابد. در فتح خرمشهر هم در بين رزمندگان اسلام به نبرد مشغول است. اما قتلگاه ديگري انتظار او را ميكشد. مهرماه سال 1361 به «سومار» اعزام ميشود. منطقه، عملياتي و حساس است. اما او و امثال او از جان گذشتهاند و آمدهاند. هيچ بيم و هراسي در او ديده نميشود. مشتاقانه به جنگ ميپردازد و تا آنجا كه ميتواند در مقابل دشمن ايستادگي ميكند. ناگهان پيك يار ميرسد و او را به آغوش شهادت ميفرستد.
نبرد آنقدر خونبار است و آنقدر درگيري اوج ميگيرد كه پيكر عليرضا در سومار جا ميماند. موسي و خرده شانزده سال تمام، انتظار ميكشند تا بالأخره پيكر پاك و مطهر او را در آغوش ميگيرند و پس از وداعي جانكاه او را به خاك ميسپارند.
داداش، پسر دوم خانواده، سال 1346 در تهران به دنيا ميآيد. تا كلاس پنجم ابتدايي در تهران درس ميخواند. وقتي برادرش به درجة رفيع شهادت نايل ميشود، احساس مسئوليت، او را به جبهة جنگ ميكشاند. تصميم ميگيرد سنگر برادر را خالي نگذارد و ادامهدهندة راهش باشد. سه مرحله، پيدرپي، به جبهه ميرود. اما اشتياقش براي رفتن و جنگيدن روز به روز بيشتر ميشود.
ديماه سال 1365 انبوهي از لشكريان سپاه اسلام، در جنوب كشور تجمع ميكنند. سپاهي با صد هزار نفر تشكيل شده است. قصد آن را دارند كه دشمن را تا قلب كشورش عقب برانند.
ايران است و كربلاي پنج. خوزستان است و كربلاي پنج. كربلاي پنج است و شلمچه.
با گفتن رمز «يازهرا»، سلاماللهعليها، فرماندهان فرمان آغاز عمليات را صادر ميكنند. نيروها از خاكريزها ميگذرند و به قلب دشمن ميزنند. دشمن كلافه شده و سربازانش گروه گروه تسليم دلاورمردان غيرتمند سپاه اسلام ميشوند. نيروهاي اسلام همچنان پيش ميروند.
گرماي تير و تركش خمپارههاي صداميان باعث ميشود كه خنكاي نسيم بهشت بر جان داداش بنشيند و روح او را بنوازد. او نيز اين چنين به فيض شهادت نايل ميشود.