آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۵۰۰
۱۱:۱۹

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

عصمت صدقي (مادر شهيدان عبدالعظيم، عبدالصمد و عبدالحسين زنده دل)




بادي نرم و لطيف، بر سبزهزار ميوزد و گلها و شكوفهها را نوازش ميكند. دختربچهاي عاشقانه به گلها و گياهان مينگرد و دشت و سبزهزار را به بازي درمينوردد. چه باد نوازشگري، عجب طبيعتي!
او فارغ از همه چيز، به بازيهاي كودكانهاش دل داده است و غرق در شادماني است. مناظر زيباي مزرعهاي در «شيشوانِ» عجبشير، عشق كودكانة اوست؛ ملك پدرش.
با اينكه چهار خواهر و چهار برادر دارد، پدرش كه كارگر كورة آجرپزي اروميه است، او را از همهشان بيشتر دوست دارد.
مادر دلسوز و مهربانش، او را با اعتقادات اسلامي آشنا ميكند و ميپرورد. دختر است و بايد خانهداري كند؛ همة فنون خانهداري را نيز به او ميآموزد.
عصمت، دوم ارديبهشتماه سال 1314 به دنيا آمده بود. آرزوهاي بزرگي در سر داشت. بزرگ شدن در يك محيط كوچك روستايي، او را راضي نميكرد. همان بود كه بيشتر به دشت و سبزهزار ميرفت و مشغول بازي ميشد. در آنجا مدرسهاي نبود تا براي درس خواندن برود. اگر هم بود، مردها به دخترانشان اجازة درس خواندن نميدادند.
حالا ديگر او پانزدهساله شده است و دختر دمبخت خانه است.
دلهرة عجيبي دارد. مجلس خواستگاري است، اما او حق ندارد خواستگار را ببيند. پدر و مادرش، خواستگار و خانوادهاش را ميشناسند و همين كفايت ميكند. حتي براي عقد هم نيازي نميبينند كه او به محضر بيايد. گوشهاي از پارچة لباس يا چادر دختر، حاكي از موافقت او است و عصمت اين چنين به خانة بخت ميرود. مراسمي ساده ميگيرند و او به خانهاي ميرود كه مادرشوهرش نيز همراه آنها زندگي ميكند.
سنگين قدم برميدارد. بارش ارزشمند است؛ ارزشمند و دوستداشتني! عروسِ خانه دارد مادر ميشود.
عبدالكريم، عبدالرحيم، عبدالعظيم، عبدالصمد، عبدالاحد، عبدالحسين و رحيمه؛ حاصل زندگي مشترك عصمت و شوهرش هستند.
عصمت در تربيت آنها از هيچ كوششي فروگذار نكرده است. فرزنداني خوب، مهربان و تلاشگر بار آورده است. آنها را به رفتن به مسجد و حضور در هيئتهاي مذهبي تشويق ميكند. محرم كه ميآيد، گاهي خودش دستان كوچك آنها را در دست ميگيرد و ميبردشان به سينهزني تا از آنان شيرمرداني دلير و جان بر كف، چون ابالفضلالعباس بسازد.
عصمت از قبل، خودش را عادت داده بود كه هميشه باوضو باشد. اولين بارِ خود را كه بر زمين نهاد، قصد كرد كودكانش را نيز هرگز بدون وضو شير ندهد.
نوزاد گريه ميكند. گرسنه است و شير ميخواهد. همسرش ميگويد: «خانم! آن بچه رو ساكت كن... ببين گرسنهس، شير ميخواد؟»
ـ چشم. دارم وضو ميگيرم... الان... چشم...
وضو ميگيرد و كودكش را بغل ميكند. او را به آغوش ميفشارد و شير خوردن او را تماشا ميكند.
بچهها كمكم رشد كردهاند. مبارزات مردم عليه رژيم منحوس پهلوي دارد به اوج خود نزديك ميشود. خانوادة زندهدل بر ضد رژيم فعاليت ميكنند. مادر در اين ميان، بهترين پشتيبان فرزندان است تا به مبارزات خود بيشتر و بهتر بپردازند.
كريم، اعلاميههاي امام را به خانه ميآورد. برادران كوچكتر او، اعلاميهها را در كوچه پس كوچهها، مدرسه و مسجد پخش ميكنند. انقلاب دارد به روزهاي پيروزي خود نزديك و نزديكتر ميشود.
حالا شاه رفته است و در جاي جاي ايران اسلامي، جشن پيروزي برپا است. شادمانه بر طبل ميكوبند و زندهدلان نيز در اين شادماني سهيماند.
اخباري از درگيريهاي نظامي كردستان به گوش ميرسد كه همه را نگران كرده است. نگرانيها شديد شده است كه خبر ديگري آن را شديدتر ميكند.
ـ لشكريان حزب بعث عراق، به مرزهاي ميهن اسلامي تجاوز كرده و به خاك پاك خرمشهر، آبادان، مهران، دهلران، قصر شيرين و نفتشهر پا گذاشتهاند!
امام امت(ره) اعلام بسيج مردمي كرده است و جوانان غيور و غيرتمند، يكي پس از ديگري، به خيل عظيم سپاه اسلام ميپيوندند و عاشوراي ديگري به پا ميشود.
عظيم كه در سركوب ضدانقلاب و پاكسازي آنان از مناطق كردنشين، توانسته بود فعالانه حضور يابد، اكنون لباس سبز پاسداري بر تن كرده و با قبول فرماندهي هزار تن از نيروهاي بسيج سپاه تبريز، عازم مناطق جنوبي كشور ميشود.
مادر راهياش ميكند.
ـ برو پسرم، برو. دست خدا به همراهتان و نصرت و ياري حضرت حق، پشتيبانتان باد!
چهارم مردادماه سال 1360 عظيم سوسنگرد را در نورديده تا منطقه را، از مينهاي تلهاي پاكسازي كند. او در كشف و خنثيسازي مين، مهارت دارد و در تخريب متخصص است. سال 1358 فرمانده عمليات شاهيندژ و سال 1359 مسئول تخريب و انفجارات مياندوآب تا مهاباد بوده است.
كار خود را به خوبي انجام ميدهد و زمينه را براي حضور و نبرد سپاهيان اسلام، آماده ميسازد. نيروها به نبردي بيامان پرداختهاند و به سينة دشمن هجوم ميبرند.
اينجا، همان جايي است كه عظيم انتظارش را ميكشد؛ وعدهگاه ديدار!
جسد پاك و مطهر عظيم را به عجبشير آوردهاند و مردم براي تشييع پيكر فرمانده شهيدشان تجمع كردهاند. خبر به عصمت كه ميرسد، با صبري وصفناپذير دستانش را رو به آسمان بلند ميكند و ميگويد: «الهي شكر! من امانتت را به تو بازگرداندم. عظيم از تو توفيق جهاد و شهادت ميخواست و تو اين خواستهاش را برآوردي. خدايا شكر!»
عظيم در بخشي از وصيتنامهاش نوشته است: «مادرم، برادرانم و خواهرم! شهادت، تزريق خون به پيكر اجتماع است و من به سوي شهادت ميشتابم تا اسلام عزيزمان بقاي خود را حفظ كند. مشت گرهكردة من را از تابوتم بيرون بگذاريد و پرچم «اللهاكبر، خميني رهبر» را به دستم بدهيد تا در حال مرگ نيز فرياد برآورم؛ اللهاكبر، خميني رهبر!»
مادر، عبدالصمد را روانة جبهه ميكند تا سنگر برادر شهيدش خالي نماند. عبدالصمد نيز مفتخر به لباس سبز پاسداري است. بيتاب است و بيقرار. طاقت دوري از جبهه را ندارد. لبيكگويان، رو به سوي كربلاي جبههها به سردار بيسر عشق، اقتدا ميكند. ميرود تا هر آن چه در مزرعة وجودش و در پي سالها نيايش و ذكر و سوز دل كاشته، در سومار درو كند.
عبدالصمد، در چهاردهم آبانماه سال 1361 از تنگناي زندگي ميگذرد و خود را از وادي تحير و حصار بودن، خارج ميسازد. او در عمليات مسلمبنعقيل به خيل راهيافتگان وصال ميپيوندد و با شهادتش، مدال افتخار ديگري به مادر و خانوادهاش ارزاني ميدارد.
او در وصيتنامهاش نوشته است: «مادرم! خوب ميدانم كه طاقت شنيدن خبر شهادت دومين فرزندت را نداري، ولي بدان كه بايد صبر و استقامت كرد. آيا فراموش كردهاي كه زينب چگونه فرياد حسين(ع) را در برابر جباران تاريخ اقامه كرد؟ مرا قدرتي ديگر كه مافوق تمام نيروهاست به صورت امانتي نزد شما گذاشته بود و حال امانت خود را پس گرفت. بايد خوشحال باشيد كه اين امانت را بهخوبي به صاحب اصلياش برگرداندهايد.»
مادر، قرباني ديگرش را تحويل گرفته و به خاك سپرده است. به حال و هواي فرزندانش كه مينگرد، حسين را از همه بيتابتر ميبيند. خوب ميداند كه او نيز ماندني نيست.
به او ميگويد: «حسينم! جان دلم! تو عاشورازادهاي. تو آن روزي كه همه در عزاي سرور و سالار شهيدان، بر سر و سينه ميزدند، چشم به اين عالم خاكي گشودي. ميبينم كه تو هم سر از پا نميشناسي. پس درنگ نكن و كولهبارت را ببند!»
ـ چشم مادر. چه خوب تشخيص ميدهي! چه قشنگ دلها را ميخواني! چشم.
حسين كه راهي ميشود، او به قد و بالاي سَروَش مينگرد و با خود زمزمه ميكند: «برو عزيز مادر... برو... ولي گمان نكن كه دل من از سنگ است. دلم آشوب است. در دلم غوغايي است؛ درگيري است، نزاع عشق و عاطفه و عقل است. مگر ساده است از فرزند گذشتن! مگر سهل است از جان، دل كندن! كسي چه ميداند كه در درون من چه خبر است! همان زينبي كه افتخار كون و مكان است، همو كه اسوة صبر و پايداري است، او نيز در دلش بلوا بود. براي او نيز، دل كندن از برادر و برادرزاده و پسرانش، ساده نبود. ولي دل كند و گذشت. چون كيان اسلام در خطر بود. من نيز اكنون ناچارم، همة هستيام!»
شلمچه است و كربلاي پنج. كربلايي كه خاكش از خون صدها شهيد، رنگين شده و تقدس يافته. ديماه سال 1365 است و حسين در صفوف بههمفشردة جانبركفان عشق و شهادت، حضور دارد. چه حالي دارد اين شيرمرد! چه شوق و چه شوري!
همين كه از بيسيمها رمز «يازهرا»، سلاماللهعليها، شنيده ميشود، نيروها به قلب دشمن يورش ميبرند.
حسين بيمهابا و دليرانه از خاكريزها ميگذرد و پيش ميرود. نوزده ديماه است و عظيم و صمد، چشم به راه. او بيش از آن، برادرانش را منتظر نميگذارد. سينه را سپر كرده و تير و تركش دشمن كه به جسمش مينشيند، جانش را به پرواز درميآورد. او با وصيت خود، رسالتي زينبي بر دوش همگان نهاده است.
ـ مادر! غمگين مباش؛ چون خون پسر تو، از خون سربازان و سرداران شهيد اسلام، رنگينتر نيست. مادر! شهادت در راه خدا، براي ما افتخار است و بايد جان داد تا اين اسلام را به دست صاحب اصلياش، آقا امام زمان(عج) سپرد.
از آرزوهاي عصمت كه ميپرسي، ميگويد: «آرزويي ندارم كه برآورده نشده باشد!»
كمي مكث ميكند و ادامه ميدهد: «چه ميشد اگر رهبر معظم انقلاب، روزي ميهمان خانهام شود! حاضرم دوباره فرزندان ديگرم را فداي اسلام و رهبر و ميهن بكنم.»
چشمانش را به سوي آسمان ميگشايد و دعا ميكند. در ضمن دعاهايش انگار آرزويي مييابد.
ـ از خدا ميخواهم به بركت خون شهدايم مجالي دهد كه دوباره به سفر خانة خدا مشرف شوم!

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه