آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۷۴۵۶۹
۰۸:۱۵

۱۳۸۷/۰۷/۰۲

حاج عبدالرحيم خرم دل (پدر معظم شهيدان؛ سعيد، علي و ايرج)




سال 1308 در شوشتر به دنيا آمد. پدرش آردفروش بود و با آنكه سواد مكتب خانه و مدرسه اي نداشت، همه ي گياهان را مي شناخت و بيماران را با گياهاني كه از كوهستان پيدا مي كرد، از درد و گرفتاري نجات مي داد. او اين علم را از سيدي آموخته بود و براي مداواي بيماران، پولي دريافت نمي كرد. نُه فرزند، شش پسر و سه دختر داشت كه در تربيت آنها نهايت سعي خود را مي كرد و عبدالرحيم كه رفتار نوع دوستانه ي پدر را مي ديد، از او درس زندگي مي آموخت. او جنگ دوم جهاني را به ياد دارد و از دشواري هاي آن روزها اين گونه سخن مي گويد:
ـ بعد از جنگ بيستم شهريور 1320، قحطي سراسر كشور را فرا گرفت. آن وقتها دوازده ساله بودم. تابستان ها وردست خياطي كار مي كردم. هفته اي پنج ريال مي گرفتم، كارهاي توي مغازه و حتي كارهاي خانه ي استادم را هم انجام مي دادم. آن قدر قحطي و فقر زياد بود كه وقتي مازاد غذاي «متفقين» را مي ريختند در يك محل، مردم هجوم مي آوردند تا از آن استفاده كنند. متفقين آن قدر بي رحم و خشن بودند كه حتي نمي خواستند پس مانده شان را كسي استفاده كند. يادم هستم يك روز چند نفر را كشتند. متفقين در اهواز، حتي به مال و ناموس مردم هم رحم نمي كردند. جوان هاي هر محله توي كوچه سنگردرست مي كردند و اگر سرباز آمريكايي توي كوچه مي آمد، با آب داغ و سنگ آنها را از محله خود دور مي كردند. من و چند تا از دوستانم همين كار را كرده بوديم. سربازان آمريكايي جرأت ورود به كوچه ي ما را نداشتند.
من همچنان به درسم ادامه دادم تا اينكه مدرك سوم راهنمايي ام را گرفتم و تمام وقت در خياطي مشغول به كار شدم. روزي ده ريال مي گرفتم. شب ها هم در كارگاه مي خوابيدم مبادا كه دزد بخواهد چرخ ها يا پارچه ها را ببرد. سربازي هم نرفتم. بارها فرار كردم تا اينكه صد تومان دادم و معافي گرفتم. از فرط علاقه به خياطي قصد آلمان به سرم زد. به تركيه و يوگسلاوي و از آنجا به مونيخ رفتم. دوستم آقاي ناظم در راه آهن مونيخ كار مي كرد و درس مِ خواند. يك هفته مهمان او بودم. با پادرمياني او خانه اي اجاره كردم و در كلاس آموزشي دوره طراحي لباس، ثبت نام كردم. همه ي مدل هاي لباس را يادمان دادند؛ لباس همه ي ملل را، حتي لباس هندي و عربي را شش ماه دوره ديدم. به زبان آلماني مسلط شدم. در تعطيلات هم به فرانسه، ايتاليا، سوئد و نروژ رفتم. هزار و سيصد پله ي برج ايفل را يك نفس بالا رفتم.
بعد به كشورمان برگشتم.
شبي كه «آسيدابوالحسن اصفهاني» فوت كرد، دلم گرفته بود. بغض به گلو داشتم. آن شب اذان محزوني از مسجد گفتم و خوابم برد. در خواب دختر خانمي را ديدم كه در كارون غرق مي شد. رفتم او را نجات بدهم كه خودم هم به آب افتادم. مردي زيباروي، گفت بگو «حيدر» گفتم و هر دو به ساحل پرت شديم. آن سوار به من آب داد و غيب شد. بعدها فهميدم او حضرت ابوالفضل(ع) بوده است. وقتي به خواستگاري همسرم كه نوه ي خاله ام است، رفتيم و فهميدم كه او همان دختري است كه در خواب ديده ام. بعدها ميرميران (مديركل دارايي استان خوزستان) به عبدالرحيم سفارش لباس مي دهد. او مي دوزد و مزد مي گيرد و ميرميران ماليات سي توماني را ده برابر مي كند. عبدالرحيم به دفتر او مي رود. او را زير مشت و لگد مي گيرد. مغازه اش را مي بندد و او را به تبعيد مي فرستد تا اينكه پس از پيروزي انقلاب، پرونده اش را مختومه مي شود. با شروع جنگ، همسر و فرزندانش را به شوشتر مي برد و خود به اهواز برمي گردد. پسرانش علي، سعيد و ايرج هم در مسجد «آسيدعلي» فعاليت مي كردند. ضد انقلاب هاي وابسته با عنوان «خلق عرب» كه ستون پنجم نيروهاي عراقي بودند، سعيد را در چهارم آبان 1359 مقابل مسجد آسيد علي ترور كردند. علي كه طلبه بود و داوطلبانه به جبهه رفت، در عمليات بدر و در هورالعظيم شهيد شد. ايرج رشته ي معماري ساختمان را در داانشگاه اصفهان مي خواند كه عازم جبهه شد و در كربلاي 4 به شهادت رسيد و عبدالرحيم حتي پس از شهادت سه عزيزش، همچنان در منطقه ي جنگي حضور مستمر داشت. او امروز رئيس انجمن مسجد جامع شوشتر، عضو انجمن ميراث فرهنگي شوشتر و عضو معتمدان بنياد شهيد اين شهر است.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه