آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۷۴۵۶۳
۰۸:۰۵

۱۳۸۷/۰۷/۰۲

حاج رجب هداوند (پدر معظم شهيدان؛ رضا، علي و سعيد)




76 سال دارد و در ورامين به دنيا آمده. مي گويد: «اصالتاً شيرازي هستيم. از طايفه ي قشقايي كه در زمان شاه عباس صفوي به اجبار به ورامين كوچ كرديم. پدرم كشاورز بود و پنج فرزند داشت. هفت ساله بودم كه او به رحمت خدا رفت و مادر سرپرستي من كه كوچك ترين فرزند خانواده بودم ـ و سه برادر و تنها خواهرم را به عهد گرفت. برادرهايم كار مي كردند و هزينه ي زندگي ما را مي دادند. همان سال به تهران آمديم و سه سال بعد رفتم وردست عمويم كه انبار آهن داشت، شدم شاگرد عمو.» عمو رجب در همسايگي غلامرضا تختي زندگي مي كرد و همين مسئله باعث شد كه او روح شجاعت، ايثار و كمك به فقرا و نيازمدنان را بياموزد.
ـ تختي مشوق من در كشتي بود. توان مالي آن را نداشتم كه فقط به ورزش بپردازم. اما تفنني روي تشك مي رفتم. براي ورزش زورخانه اي هم به باشگاه فولاد خاني آباد مي رفتم. سربازي نرفم. صد تومان دادم و معافي گرفتم. بيست و دو ساله بودم كه همسر برادرم يكي از فاميل هايش را به مادرم معرفي كرد: «رضوان السادات تهراني». رفتيم.ديديم و هم مادرم پسنديد و هم من. رضوان السادات، سيده ي طباطبايي بود. پدرش طبع شعر داشت و كارش اتاق سازي ماشين بود. زندگي خوبي را شروع كرديم. در خانه اي كه در نازي آباد خريديم دو فرزندم به دنيا آمدند.
رجب گواهينامه پايه يك را گرفت و راننده ي تانك نفت شد. بعدها در كارخانه ي زامياد كار كرد و پاتوقش مسجد محله ي خاني آباد بود.
ـ من كار مي كردم و دنبال خرج و مخارج خانه بودم، اما همسرم خيلي خوب به بچه ها رسيدگي مي كرد؛ به درس و مدرسه و تربيت شان. من از او راضي ام، خدا هم از او راضي باشد.
رجب در سال 55 به حصارك كرج رفت و اين زماني بود كه پسرهايش بزرگ شده بودند و اطلاعات سياسي و مذهبي را از طريق معلمان و دوستان مي گرفتند و به خانه انتقال مي دادند و عمو رجب مي دانست كه بچه هايش با دوستان صالحي نشست و برخاست مي كنند و هدف عالي تري دارند. به آنها اعتماد كامل داشت.
اعلاميه ها و نوار سخنراني هاي امام را كه به خانه مي آوردند، او نيز به دقت گوش فرا مي داد تا به جمع همكارانش منتقل كند.
با آغاز جنگ، به جبهه رفت. «سعيد» دانش آموز بود و هميشه در جبهه.
ـ بار آخر، از كرج رفت جبهه. در لشكر المهدي بچه هاي شيراز. او با آن ها رفت به جبهه پيرانشهر و در عمليات والفجر 2 به شهادت رسيد.
رضا دانش آموز بسيجي بود. بارها به جبهه رفت. سال 61 رفت به جنوب لبنان و چهار ماه در آن جا جنگيد. مي گفت: «ايران و لبنان ندارد. اسرائيلي ها هم دشمن رسول الله(ص) هستند.» وقتي برگشت رفت جبهه ي جنوب و در جزيره مجنون مفقودالاثر شد. سيزده سال چشم به راه بوديم تا اينكه پيكرش را آوردند. علي فرزند كوچك خانواده بود. از چهارده سالگي به جبهه رفت تا اينكه در كربلاي 5 به شهادت رسيد. علي با بچه هاي لشكر 10 سيدالشهدا بود. آن وقت ها هر بار كه پسرهايش به عمو رجب مي گفتند: «تو بمان، ما مي جنگيم.» او مي گفت: «شما خيلي زرنگيد. هر كسي بايد براي فرداي خودش توشه بردارد. من طاقت نمي آورم كه بمانم.» او در معراج شهداي اهواز بود و پيكر شهدا را به شهرهاي زادگاهشان مي فرستاد. چهار ماه هم به جبهه ي لبنان رفت.
ـ عجب لذتي دارد، جنگ با اسرائيلي ها.
تنها ناراحتي اش اين است كه رضوان السادات به آلزايمر مبتلا شده.
ـ فراموشي كامل گرفته، اما تا تسبيح به دستش مي دهيم ذكر مي گويد. با «علي» و «رضا» و «سعيد» صحبت مي كند. دكتر مي گفت: غير ممكن است. او بايد همه چيز را فراموش كرده باشد، ولي در حافظه ي او فرزندان شهيدش ثبت شده اند و مانده اند. عمو رجب سال 66 به مكه مي رود و هر چه تلاش مي كند، دستش به حجرالاسود نمي شود. در ازدحام جمعيت به عقب كشيده مي شود. جواني خوش سيما با لباس احرام، او را صدا مي زند. راه را برايش باز مي كند و او حجرالاسود را مي بوسد و وقتي سربلند مي كند، جوان را نمي بيند. روحاني كاروان، اين خاطره را كه شنيد، بي ترديد گفت: «او قطعاً امام زمان(عج) بوده است.»

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه