شهید « احمد بهنیا» با آغاز حمله نیروهای بعثی عراق به کشورعزیزمان حاضر نشد شهر را ترک کند و می گفت: من مسئولیت دارم که از اموال دولت (مدرسه) که مسئولیت آن به عهده ام گذاشته شده حفاظت کنم.

برادر شهید «رضا رحمتی زاده» می‌گوید: در عملیات کربلای 5 شنیده بود که یکی از برادرانمان شهید شده وقتی او را دیدم گفتم علی مجروح شده که در مقابلم گفت فکر می کنی اگر خبر شهادت را بشنوم ناراحت می شوم نه اینجا جنگ است اسارت، مجروحیت و شهادت دارد.

شهید عبدالله رضایی یکم مهر 1345 در روستای امیر آباد به دنیا آمد. دوره ابتدایی را در زادگاهش و دوران راهنمایی و متوسطه را که مصادف با سال های دفاع مقدس بود در شهر اسلام آباد غرب سپری کرد. سرانجام در 14 مرداد 1375 در منطقه هلیلان بر اثر درگیری با اشرار و قاچاقچیان مسلح به شهادت رسید.

شهید« احمد علی کرماجانی»، در بخشی از وصیت نامه خود آورده است:برادرانم! به شما توصیه می کنم که همواره احترام پدر و مادر را داشته باشید.

شهید «عباس خوشیاری» در بخشی از وصیت نامه خود آورده است: مادرم! هرگز برای من عزاداری نکنید و شادی کنید چون که من از علی اکبر (ع) عزیرتر نیستم، از خدا بخواهید که این قربانی ناقابل را قبول کند.

شهید «مهران صدری» در بخشی از وصیت نامه خود آورده است: به قرآن اين كتاب آسمانی نزديكتر شويد و به معانی آن توجه بيشتر كنيد.

صبح روز چهارم اردیبهشت ماه سال 1359 که «غلامرضا» و «علی شهبازی» جلوی مقر سپاه مشغول صحبت بودند، سفیر مرگبار خمپاره 120 و پس از آن صدای مهیب چند انفجار، شهر را به لرزه درآورد. «غلامرضا» و «علی» هر دو میان غبار و دود ناشی از انفجار گم شدند و زمانی که خودمان را بالای سر آنها رساندیم، تنها «علی» بود که ناله می کرد. «غلامرضا» خاموش و غرق در خون افتاده بر پشت، روی خاک دراز کشیده بود. یکی از پاهایش به طور کامل از زیر کمر قطع شده و سینه و پهلویش، مشبک شده بود.

نوید شاهد- نوید شاهد کرمانشاه به مناسبت سالروز شهادت شهید "مسعود شیخ احمدی پور" فرازی از وصیت نامه شهید را منتشر می کند.

نوید شاهد- شهید " غلامعلی مرادی بلوردی" در بخشی از وصیت نامه خود آورده است:« برادران و خواهران عزیز عالم محضر خداوند است و صفحه ی نفس ماها یکی از نامه های اعمال ماست. سعی کن هر شغل و عملی که تو را به او نزدیک تر کند، انتخاب کن که آن رضای خداوند است.»

نوید شاهد- شهید " حسن سیفی" یکی از شهدای کرمانشاهی در عملیات بیت المقدس است که شجاعتش در جبهۀ خرمشهر- اهواز ورد زبان همقطارانش بود از جمله اینکه یکبار بلندگوی بعثون را که از صبح تا شام به یاوه گویی تبلیغات ضد انقلاب اسلامی و انحراف ارتشیان می پرداخت داوطلبانه و یک تنه تا قلب سپاه کفر پیش می رود و بعد از به هلاکت رساندن چند تن از مزدوران بلندگو را برداشته و سالم به سنگر خویش باز می گردد.