گوشی‌اش را روی سینه‌اش گذاشته بود و مداحی گوش می‌داد؛ رو کرد به من و گفت: مامان بلند شو یه شربت شهادت برام درست کن! گفتم مادر، چطور دلت میاد، من برات آرزوها دارم؛ اما او فقط شروع کرد به خندیدن…” مادر شهید «محمدیاسین بسحاق» با این خاطره، پرده از اشتیاق بی‌پایان فرزندش برای پرواز برمی‌دارد. او در گفت‌وگو با نوید شاهد البرز روایتی تکان‌دهنده از روزهای مقاومت، آخرین نگاه و خداحافظی یاسین در صبح حادثه و داغ غریبانه مفقودالاثر ماندن پیکر میوه دلش را به تصویر می‌کشد.

در این گزارشِ اختصاصیِ «نوید شاهد»، پایِ صحبت‌های همسرِ شهید رحیم بسحاق نشسته‌ایم تا از مردی بگوییم که نه تنها در محیطِ کارِ صنعتی‌اش، بلکه در چهاردیواریِ خانه‌اش، با اخلاق، احترام و مشورت، پایه‌هایِ یک زندگیِ سعادتمند را بنا کرد؛ روایتی از مردی که تکیه‌گاه بود، اما هرگز سایه‌اش را بر روی هیچ‌کس سنگین نکرد.

ما هیچ‌وقت با هم قهر نکردیم؛ چون حامد قبل از آنکه مردِ میدان‌های نبرد باشد، مردِ خانه‌مان بود؛ کسی که در ۴۸ ساعت مرخصی‌اش، حتی اجازه نمی‌داد ذره‌ای خستگی کارهای خانه را حس کنم. این گفت‌وگو، شرحِ دلتنگی‌های من و امیرمحمد است برای پدری که فوتبالِ زیر بارانش، نقشه کشیدن‌های پدر و پسری‌اش برای خرید، و نجواهای شهادت‌طلبانه‌اش، حالا تنها سرمایه‌یِ زندگیِ ماست.

او همیشه می‌گفت تو خیلی خوشبختی، همسرِ یک مردِ مؤمن هستی؛ اما نمی‌دانستم قرار است این خوشبختی را در اشکِ شوقِ شهادت تجربه کنم. از همان روزهایی که در یادواره‌ها با هم آشنا شدیم، می‌دانستم مسیرش با من متفاوت است. او در میانه‌یِ وظایفِ سنگینِ سپاه، همیشه برای خدا راهی باز می‌گشت و در نهایت، در اوجِ خدمت، به میعادِ ابدی رسید.

روایتی از 10 سال زندگی عاشقانه؛ وقتی محمد از «فردای نبودن» می‌گفت و همسرش در سکوتِ دو ماهِ پایانی، بوی شهادت را حس می‌کرد. این گفت‌وگو، مرور خاطرات همسر شهید «محمد قائم‌پناه» از مردی است که آرزوی شهادت را در گوش فرزندانش زمزمه می‌کرد.

شهید دکتر میثم معمر، استاد جوان دانشگاه و پاسدار مخلص ولایت، سال‌ها مشق ادب و بندگی کرد تا سرانجام در ظهر اقامه نماز به آرزوی دیرینه‌اش رسید. پدر این شهید والامقام در گفت‌وگویی صمیمانه با نوید شاهد روایت می‌کند که میثم چگونه از دوران کودکی مسیر شهادت را برگزید، هرگز پیش از والدینش گام برنداشت و در گمنامی محض، دستگیر نیازمندان و محرومان جامعه شد.

همسر شهید سرهنگ پاسدار داود زندیه از مردی روایت می‌کند که شهادت، آرزویی گذرا برایش نبود؛ مقصدی بود که سال‌ها با ایمان و یقین به سوی آن قدم برداشت. هاجر روشنگر از ساده‌زیستی، معنویت و دلبستگی همسرش به راه پدر و عموی شهیدش می‌گوید؛ از مردی که بارها از شهادت سخن گفت و در روزهای پایانی زندگی، گویی از آمدن وعده‌ای که سال‌ها در انتظارش بود، خبر داشت.

مادر شهید محمدرضا کریمیان هنوز لحظه‌های رفتن پسرش را با جزئیات به یاد دارد؛ از روزهایی که محمدرضا در خانه‌ای ساده در قلمستان بزرگ شد تا زمانی که در نوجوانی راهی جبهه شد. خودش می‌گوید وقتی خبر شهادت رضا را شنید، برای لحظه‌ای همه‌چیز برایش تیره و تار شد، اما یاد حضرت امام حسین(ع) آرامشی عجیب در دلش نشاند؛ آرامشی که به او توان داد پیکر فرزندش را بدرقه کند و پس از آن نیز در پشت جبهه، در کنار رزمندگان بماند.

«غلامرضا کارمند دادگاه انقلاب تهران بود و آنجا خیلی دوستش داشتند، اما دلش با جبهه بود. هر کاری کردند بماند، قبول نکرد. می‌گفت برای حقوق و مقام نمی‌روم؛ برای دین اسلام، قرآن و وطنم می‌روم. آخر سر هم رضایت من را گرفت و رفت؛ چند هفته بیشتر نگذشت که خبر شهادتش را آوردند.»

معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان البرز در گفت‌وگو با خبرنگار نوید شاهد با گرامی‌داشت سالروز آزادسازی آزادگان گفت: آزادگان سرمایه‌های فرهنگی کشورند و پیام آنان برای امروز، حفظ امید، اخلاق و کرامت در سختی‌هاست. محمدیان با اشاره به شهدای غریب در اسارت افزود: همه اسیران به میهن بازنگشتند و باید مظلومیت آن شهدا و صبر خانواده‌ها در روایت‌های ماندگار ثبت و تبیین شود.